Persoonlijk

Thuiswerken in coronatijd: ‘Het eerste serviesstuk vloog door de kamer’

thuiswerken-in-coronatijd-het-eerste-serviesstuk-vloog-door-de-kamer.jpg

Margriets eindredacteur Alexandra Holscher (53) schrijft op Margriet.nl regelmatig over wat ze meemaakt in het dagelijks leven. Vandaag neemt haar man David het stokje een keer van haar over. Hij schrijft over thuiswerken in coronatijd.

De plaatselijke harmonie. Dat klinkt wellicht als muziek in je oren, maar ik doel deze keer niet op een vrolijke blaaskapel die zich vanuit de verte steeds luider laat horen. Nee, het is mijn term voor de ‘staat van zijn’ in ons gemeenschappelijk huishouden.

Thuiswerken in coronatijd

Geen sinecure, nu we al zo’n drie maanden op een kluitje zitten. Ons huishouden bestaat, nadat het oudste vogeltje al is uitgevlogen, uit een vrouw van iets boven de 50, een zoon van 20, een dochter van 16 en ik. En ‘ik’ in dit verband is niet de gebruikelijke schrijfster van deze blog. ‘Ik’ is voor een keertje de man in huis, die in deze werkluwe dagen, meer dan goed voor hemzelf en gezin, thuis is.

Na de abrupte afkondiging van de lockdown ging het vrijwel meteen mis. Vrouwlief moest plotseling gedwongen thuis werken. Dat had enige voeten in aarde. Het tweepersoonsbureau in een nisje van onze kamer werd vrijwel direct ingericht met diverse lelijke kantooraccessoires als laptophouders en externe schermen. Genoeg reden voor mezelf om me terstond uit de voeten te maken.

Bureau van dochter

Nadat ik onder protest een leegstaand bureau van mijn dochter had geconfisqueerd, in haar kamer slechts dienstdoend als verzamelplek van oud schoolpapier, afgedankte koptelefoons en andere prullaria, verschanste ik me met laptop en oplader in onze slaapkamer. Tot zover geen probleem.

Lees ook: Puberperikelen: ‘Het bureau is onzichtbaar onder stápels spullen en… een vieze onderbroek’

Alles werd anders toen onze prioriteiten op dag twee zichtbaar werden. Mijn lieve en plichtsgetrouwe vrouw zat tot over de oren in de stress, omdat programma’s niet werkten, digitaal redactieoverleg haperde en de deadline onverminderd snel dichterbij kwam. Ikzelf was – eigenlijk ook voor mezelf – verrassend ontspannen. Wij beiden volgden de coronaberichtgeving op de voet, maar tot overmatige bezorgdheid leidde het niet. Wel vond ik het tijd om even te overleggen over het regime waar we onze kinderen aan zouden onderwerpen. Mochten ze nou wel of niet met vrienden afspreken, wel of niet naar buiten om te chillen.

Serviesstuk

Verkeerd moment en wellicht de verkeerde toon. En waar we het normaal met een stevige verbale discussie af kunnen, vloog in onze meer dan 25-jarige relatie het eerste serviesstuk zowaar door de kamer. Het koffiekopje, vlak daarvoor nog naast de aluminiumkleurige laptophouder, lag enkele tellen later in gruzelementen drie meter verder tegen een muur. De vrede was gebroken. Het was me duidelijk. De prioriteit lag bij haar werk.

Alhoewel wij beiden heel anders in elkaar steken, en dat wisten we natuurlijk allang, werden de verschillen in het begin alleen maar groter. Ik voelde rust en genoot van mijn vrije tijd, had eindelijk tijd voor bezigheden waar ik nooit aan toekwam. Het weer was prachtig en ik was veel buiten. Alexandra zat binnen met werk en was bezorgd over de implicaties van deze ongekende pandemie

Lees ook: ‘Door het coronavirus lijkt wel of we in een rampenfilm zijn beland’

Jongste dochter ziek

Vrij kort na het koffiekopjesincident werd onze jongste dochter ziek. En flink ook. Waarschijnlijk het virus. Het bracht ons natuurlijk gemakkelijk bijeen. Echt bang werden we nooit, alhoewel de koorts flink opliep, zakte en weer terugkeerde en uiteindelijk verdween. Onze bedrukte stemming volgde eenzelfde patroon.

Gevoed door de rust, het vele buitenzijn en het sporten lukte het me om de stemming in huis wat te verzachten door het ‘nu’ te prediken en onze zegeningen te tellen. En Alexandra? Zij blonk uit in de verzorging van onze dochter. Overduidelijk haar prioriteit.

Blogs van Alexandra lezen?
Dat doe je hier!

Beeld | Getty Images

Ook interessant