Persoonlijk

Thomas Acda: ‘Het is mooi als je ineens 12 uur cadeau krijgt’

thomas-acda-motel-foto-bob-bronshoff-07.jpg

Een man strandt op het vliegveld. Zijn vlucht heeft twaalf uur vertraging. In de nieuwe solovoorstelling van acteur en zanger Thomas Acda is dat het uitgangspunt.

Als je twaalf uur ‘cadeau’ krijgt, wat doe je dan?

Autobiografisch tintje

In zijn nieuwe voorstelling Motel, speelt Thomas een man die gedwongen wordt om te wachten, omdat zijn vliegtuig vertraging heeft. Hij legt uit dat de voorstelling, of de verhalen die hij in de voorstelling vertelt en zingt, een autobiografisch tintje hebben, maar dat er natuurlijk wel theater van is gemaakt. “Ik kan iets uitvergroten, iets erbij verzinnen of juist weglaten als dat ten goede van de voorstelling komt. Het is geen copy-paste met de werkelijkheid, zeg maar. Mijn vrouw heeft bijvoorbeeld donker haar, maar als het in een liedje over de vrouw waar ik zo veel van hou beter past dat ze rood haar heeft, dan krijgt ze gewoon die kleur. En de verhalen over mijn kinderen – ik heb een zoon en een dochter – gaan altijd over één kind. Ze zijn als het ware samengesmolten tot één, omdat dat beter onthoudt. Grappig genoeg denkt mijn dochter, ze is negen, altijd dat het over haar gaat, ook al gaat het overduidelijk over iets dat mijn zoon heeft meegemaakt.”

De voorstelling speelt zich af op een vliegveld, zit daar nog enige vliegschaamte bij?

“Nee, daar heb ik geen last van. Ik hou van vliegen. Vliegschaamte vind ik ook verdacht, want als je voor je werk moet vliegen dan kun je je er toch niet voor schamen? En als je bewust vliegt, is er niks aan de hand. Ik vlieg ook niet voor de fun, maar omdat het een doel dient, bijvoorbeeld opnamen voor een film.”

Wat vind je bijzonder aan een vliegveld?

“Het is een fascinerende biotoop. Een soort Madurodam, de wereld in het klein. Er zijn andere codes en regels op een vliegveld dan in de wereld daarbuiten. In de eerste plaats is iedereen reiziger. Iedereen komt ergens vandaan of gaat ergens naartoe. Daar zit een bepaalde mate van gelijkheid in. Of je nu een stratenmaker of advocaat bent, je bent beide afhankelijk van de regels en codes die heersen op het vliegveld. Er is ook een bepaalde saamhorigheid, iedereen zit in hetzelfde schuitje. Je moet eindeloos wachten, vluchten wordt gecanceld, er is veel gedoe en dat onderga je met elkaar.”

Je komt ergens vandaan of gaat ergens naartoe, dat klinkt bijna filosofisch.

“Dat is het ook. Je kunt het als metafoor voor het leven zien, dat begint met geboren worden en eindigt met de dood. Daartussen maken we allemaal een reis. Ook daarin zit een gelijkheid, overigens. Het maakt niet uit wie je bent en wat je doet, we worden allemaal geboren en gaan allemaal dood.”

Je vertelt in de voorstelling ook verhalen over de dood.

“Het zijn verhalen die ook bij mij horen. Ik vind het interessant om, achteraf, na te denken over het moment dat je hoort dat iemand is gestorven. Het ene moment is alles goed, het andere moment ben je in een heel andere staat van zijn. In de voorstelling wordt het vliegtuig gecanceld en moet een man daardoor twaalf uur wachten. In eerste instantie is dat balen, maar als je er anders naar gaat kijken: je hebt ineens twaalf lange uren voor jezelf,  dan is het al een heel ander verhaal. Het ene minuut denk je ik ga op reis, het andere moment moet je lang wachten. Ook dat zet je in een andere staat van zijn.”

In je liedjes heb je het naast dood en liefde ook over een onderwerp als social media.

“Het is een medium waar ik me enorm over kan verbazen. Je kunt in 140 tekens van iemand grootste vriend naar grootste vijand gaan. Dat is toch belachelijk? Ik ben zelf heel actief op Twitter, maar ik heb mijn volgers vanaf het begin goed opgevoed. Prima als je kritiek heb, maar met schelden om het schelden ben je bij mij aan het verkeerde adres. Ik geef mensen altijd een kans om hun haattweet eraf te halen, zo niet, dan blokkeer ik ze. Dat opvoeden helpt. Ik merk dat als nu iemand zomaar iets kwetsends roept, een groot deel van mijn volgers daar meteen bovenop springt. Maar los daarvan is dat hele social media ook wel een eng gebeuren.”

Eng?

“Ik lag een keer op de bank naar een serie op Netflix te kijken, toen de wifi eruit viel. Uit verveling twitterde ik dat het een lekkere boel was met dank aan UPC. Ik werd meteen gebeld door iemand van de helpdesk. Ze hadden de tweet gezien en mijn gegevens opgezocht. Je zou kunnen denken: goede service en fijn dat ik weer verder kan kijken, maar het heeft ook iets voyeuristisch.”

Met zo veel volgers ben je een influencer en die hebben macht. Dan is het misschien ook wel logisch dat ze je in de gaten houden.

“Nou ja, zo zou ik mezelf niet noemen. En of ik macht heb? Ik denk dat dat wel meevalt. Ik zie zoiets als Twitter vooral als een handig medium om bijvoorbeeld als ik ziek ben door te geven dat een voorstelling niet doorgaat.”

Motel is de eerste solovoorstelling die je hebt gemaakt nadat jij en Paul de Munnik uit elkaar zijn gegaan. Hoe was dat?

“Ik heb Paul in het begin best gemist. Ook omdat het tweespel dat we hadden op het podium er niet meer was. Paul was mijn vangnet. Als ik het even niet meer wist pakte hij het op, en andersom. Daarin heb ik ook mijn eigen weg moeten vinden. En ik denk, in alle bescheidenheid, dat ik dat eigenlijk heel goed heb gedaan. Het was onwennig in het begin, maar al snel voelde ik: dat wat ik wilde maken, is gelukt.”

Zo lang op een vliegveld moeten wachten, wat zou jij doen?

“Ik heb dit vaker gedaan. Het is ook mooi als je ineens twaalf uur ‘cadeau’ krijgt, tijd die je niet had gepland. Ik doe dan eigenlijk wat ik in de voorstelling ook doe: mijmeren, nadenken, en niet in mijn telefoon duiken, maar gewoon met mezelf te zijn. In die zin is vertraging echt heerlijk.”

Motel

Motel is het eerste soloprogramma van Thomas, over hoe we met vallen en opstaan invulling aan het leven proberen te geven. Een heerlijke voorstelling vol verhalen en liedjes over de liefde, vriendschap en de dood. In januari speelt hij de laatste voorstelling, in Rotterdam, Haarlem, Amstelveen en 8, 9 en 10 januari in DeLaMar in Amsterdam. Kaarten kun je hier bestellen.

Winnen!

Maak kans op twee kaarten voor Motel in het DeLaMar in Amsterdam. Stuur een mail naar info@thomasacda.nl en vertel waarom je de voorstelling graag wilt zien.

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.   

Tekst | Saskia Smith
Fotografie | Bob Bronshoff

Ook interessant