MT47 M47 sex relaties Beeld Kristel Steenbergen (illustratie)
Beeld Kristel Steenbergen (illustratie)

PREMIUM

Suus kan het iedereen aanraden; wat meer je schouders ophalen en gewoon lekker je eigen koers varen

Met de jaren denkt Suus Ruis veel vaker: kan mij het schelen. Het is hét grote voordeel van ouder worden: dat je lak hebt aan de wereld, en doet waar je zin in hebt.

“Houd je dat aan?” vroeg mijn ex-man toen we op mijn verjaardag samen met onze zoon naar een nabijgelegen restaurant liepen. Hij vroeg het zo achteloos mogelijk, want hij kent me langer dan vandaag en weet dat dit soort suggestieve vragen niet altijd even goed vallen.

“Yep,” antwoordde ik zonder op te kijken.

“Ze heeft altijd sportleggings aan,” gooide onze tienerzoon olie op het vuur. Hij houdt wel van een relletje.

“Dat klopt,” zei ik hautain. “Nou ja, niet altijd, maar wel vaak. Ik ben trouwens niet de enige, iedereen loopt tegenwoordig in yoga- en sportlegging en sneakers.”

Mijn ex trok een wenkbrauw op, waarmee hij waarschijnlijk wilde laten doorschemeren dat hij het maar een rare modegril vond. Ik hecht veel waarde aan zijn mening, maar dacht: whatever. Die ochtend had ik voor mijn kast gestaan en gedacht: moet ik me nou serieus helemaal gaan optuigen en een ongemakkelijk jurkje aantrekken – waar ik dan de hele dag in moet lopen/ zitten - terwijl we vanavond in een foodhall gaan eten? Eh… nee. Ik vond dat in een foodhall een yogalegging best kon, dresscode-technisch. Bovendien zat die legging het grootste gedeelte van het diner ergens onder tafel. Dus wat kon mij het schelen.

Kan mij het schelen

Waarom ik überhaupt met mijn ex-man uit eten ging? Tja, we zijn dan wel niet meer getrouwd, maar hij behoort nog steeds tot mijn lievelingspersonen, en bovendien hebben we samen dus die tienerzoon. Toch leek het me een brug te ver toen de ex mij vlak voor de zomer vroeg of ik zin had om mee te gaan op hun mannenvakantie naar Scandinavië. Zoiets deed je toch niet? Uit eten was tot daaraantoe, maar vakantie? Dan zou iedereen vragen gaan stellen en flauwe insinuaties gaan maken, dat wist ik zeker. Na één dag voors en tegens afwegen, dacht ik echter: Weet je wat? Kan mij het schelen. Laat mensen lekker vragen stellen en het raar vinden. Ik ga de bergen in. Vind ik leuk.

Ik realiseerde me dat ik de laatste, pak hem beet, twee jaar steeds vaker deze houding aanneem. Dit voorjaar bijvoorbeeld toen mijn zoon en ik samen naar Los Angeles waren. Hij wilde dat al heel lang, en ik hield het telkens af. Immers: duur, heel duur. Toch dacht ik na lang wikken en wegen: Weet je wat? Kan mij het schelen. Ik wil herinneringen maken en gun mijn kind dit. En mezelf ook trouwens. Vliegschaamte? Eh ja, misschien een beetje. Maar blijkbaar niet genoeg om deze reis – die overigens waanzinnig was – niet te maken. Toen ik de knoop doorhakte, dacht ik even aan mijn vader. In mijn herinnering vond hij het net als ik moeilijk om grote bedragen uit te geven. Na veel slapeloze nachten en hoofdrekenen en mitsen en maren kocht hij halverwege de jaren tachtig toch een peperdure, intens snelle en waanzinnig mooie speedboot. Ik weet nog dat we hem in de haven van de Spaanse badplaats waar we een vakantie-appartement hadden te water lieten en hij schouderophalend zei: ‘Morgen kun je dood zijn.’

Nou was hij de dag erna niet dood, maar zes weken later wel. Hij heeft zich te pletter genoten met die boot. De moraal van het verhaal? Doe het gewoon!

MT47 M47 sex relaties Beeld

Schaamte, hoezo?

Ik merk dat ik me ook steeds minder schaam voor dingen. Dat tripje naar L.A. heeft er financieel dusdanig ingehakt (want de dollar stond toen al tergend hoog en mijn zoon wilde allemaal dure dingen kopen in een shopping mall in Beverly Hills en we waren er nu toch) dat er maanden later nog steeds niet heel veel rek in mijn rekening zit. Deze week was het geld ook weer even (bijna) op. Vroeger zou ik met heel veel buikpijn slechts wat schietgebedjes doen en stilletjes en paniekerig hopen dat opdrachtgevers mijn facturen zouden gaan betalen voordat ik bijstand moest gaan aanvragen, maar nu dacht ik: weet je wat? Kan mij het schelen. Ik mailde een van mijn opdrachtgevers met het bericht dat ik krap zat en het heel erg op prijs zou stellen als mijn factuurtje even boven op de stapel kon worden gelegd (hij lag waarschijnlijk ergens halverwege, zo kort geleden had ik hem niet gestuurd). Vroeger zou ik me hier verschrikkelijk voor hebben geschaamd. Maar hoezó? Ik lijd ook ernstig onder de inflatie en heb tegenwoordig ook een energierekening waarvan de tranen me in de ogen springen. Bovendien: nou én? Wat kan mij het schelen als zo’n baas ’s avonds boven zijn sukadelapje tegen zijn vrouw zegt: ‘Nou, nou, die Suus Ruis die zit me toch aan de bedelstaf, joh. Die heeft dus het helemaal niet voor elkaar. Gênant hoor.’

Dat laatste is trouwens helemaal niet gebeurd, want hij zei ‘oké’ en gaf zijn administratie opdracht om meteen te betalen, vijf minuten na de mail stond het bedrag op m’n rekening.

Ik bel ’m gewoon

Heel recentelijk had ik een akkefietje met een niet nader te noemen Bekende Nederlander, die bekendstaat om zijn grote mond en neiging tot relschopperij. Ik had hem geïnterviewd en kreeg een paar dagen later een mailtje onder ogen van de chef van het betreffende magazine, waarin de Bekende Nederlander schreef dat hij niet wist of hij überhaupt nog wilde meewerken, want dat interview dat ik met hem had gehad ‘sloeg helemaal nergens op’.

Natuurlijk was er even een golf van buikpijn, maar die duurde eigenlijk helemaal niet zo lang. Want hoewel de neiging om duimend in foetushouding in een hoek van de kamer heen en weer te gaan wiegen er heus nog wel een klein beetje was, dacht ik: Weet je wat? Wat kan mij het schelen. Ik kan nu een lastige mailwisseling met de BN’er beginnen, maar ik kan hem ook bellen. Ik doe het gewoon, dan zijn we er maar vanaf. Schaamte? No way. Ik ben hartstikke goed in mijn werk (er was niets mis met dat interview), ik heb mijn sporen verdiend. Ik laat me door niemand in een hoekje zetten. Het is wat mij betreft het grootste voordeel van ouder worden: lak aan de wereld; ik geloof in mezelf en doe waar ík zin in heb. Andermans mening wordt steeds onbelangrijker. Wat die BN’er ervan vond dat ik verhaal kwam halen? Geen idee, interesseerde me ook niet.

MT47 M47 sex relaties Beeld

We doen er gewoon drie!

Precies een jaar geleden besloot ik een opleiding tot yogadocent te gaan doen: duur, een miljard uur les, superintensief en eerlijk gezegd ook best ingewikkeld. Toen ik na de jaarwisseling daadwerkelijk begon met de opleiding, heb ik van mijn omgeving wel vijftig keer de (best terechte) vraag ‘Maar ga je dan lesgeven?’ gekregen. Weet ik veel, waarschijnlijk niet. Ik wilde het gewoon heel erg graag, en werd al maanden wakker met de gedachte: zal ik…? Tot ik knettergek van die gedachte werd en hem inruilde voor: wat kan mij het schelen? Waren al die yogaleggings die ik droeg ineens nog meer verantwoord!

Het was loodzwaar, maar ik heb er geen seconde spijt van gehad. Soms moet je gewoon doen waar je zin in hebt. Een goede vriendin van mij deed precies hetzelfde: zij heeft een advocatenkantoor en ging ineens een Tae Bo-(een mix van fitness en vechtsport) opleiding doen. Gewoon voor de fun, omdat ze het wilde.

Weet je waar ik ook zin in heb dit jaar? In drie kerstbomen. Twee jaar geleden – dat was de eerste troosteloze corona-kerst – had ik net als vele anderen heel veel behoefte aan gezelligheid en sfeer. Ergens rond 20 november schafte ik een XL-kunstboom aan, die ik hysterisch optuigde en op de opvallendste plek in huis zette. Begin december moest hij plaats maken voor een echte boom (want die ruiken zo lekker en geven net dat beetje extra) en verhuisde de nepperd naar een andere hoek van het huis. Afgelopen jaar herhaalde ik het ritueel; we zaten wederom opgesloten in yogalegging/ joggingbroek en dat kerstgedoe was me goed bevallen. Zo goed, dat ik er dit jaar nóg een kunstboom bij ga nemen. Half november al. Kan mij het schelen. Ik vind het leuk en hoef aan niemand verantwoording af te leggen.

Zo bevrijdend

Soms doe ik dat trouwens wel, verantwoording afleggen. Maar niet al te uitgebreid. Eerder deze week had ik een Teams-meeting terwijl ik hartstikke ziek was. Ik wilde de call niet afzeggen, maar had echt de kracht niet (en geen zin) om me op te maken en iets leuks aan te doen. Ik verscheen dus met uilenbril, rode koortswangen en zonder een spatje make-up op het scherm van de anderen. ‘Ik zie eruit als een zwerver, maar ik ben ziek,’ zei ik aan het begin van het gesprek. En dat was dat. Jammer joh.

In het verlengde hiervan zeg ik inwendig trouwens ook best vaak: ‘Weet je wat, ik doe het gewoon níet!’ En dan heb ik het vooral over afspraken waar ik helemaal geen trek in heb – verplichte nummers die me in veel gevallen gewoon heel veel energie kosten. Uiterst bevrijdend.

Gelukkig omring ik me met mensen die een beetje hetzelfde zijn als ik. Mijn even oude beste vriendin is op dit moment met haar man op een maandenlange wereldreis. Ze hadden tig redenen om de reis niet nu te maken, allemaal even plausibel. Maar hun redenen om het wél nu te doen, of überhaupt te doen, waren onder de streep net iets beter: omdat ze het willen.

Ik kan het iedereen aanraden; wat meer je schouders ophalen en gewoon lekker je eigen koers varen. Om er nog maar een cliché in te gooien: je leeft maar één keer. Morgen kan het te laat zijn, en het doet er simpelweg niet toe wat anderen vinden.

En schaamte? Dat is toch wel een van de meest nutteloze emoties die er zijn. Ook nog destructief trouwens, want schaamte kan onder andere stress- en angstgevoelens veroorzaken.

Dus: neem die tattoo, boek die reis, ga op salsa-dansen, zeg ‘nee’, zet vier kerstbomen in je huis, maak een Tinder-profiel aan en ga ervoor. Wat kan ons het schelen?

Suus RuisKristel Steenbergen (illustratie)

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden