Alexandra over de film ‘Sonja, The White Swan’: ‘Een fascinerend verhaal’

Deel dit artikel:

Voor Margriet mocht ik ‘Sonja: The White Swan’ al zien, een film over de Noorse Sonja Henie (8-4-1912 – 12-10-1969) die het kunstschaatsen uitvond en in de jaren dertig van de vorige eeuw uitgroeide tot de bestbetaalde Hollywood-actrice. De hoofdrol werd gespeeld door de Noorse actrice Ine Marie Wilmann.

Het is een waargebeurd – en fascinerend! – verhaal. Daar houd ik altijd van.

‘Sonja: The White Swan’

Als Sonja 16 jaar is, wint ze al goud op de Winterspelen van 1928. En dat doet ze weer tijdens de Winterspelen van 1932 en 1936. Door deze opvallende prestatie wordt ze gescout door een Amerikaan die haar een aanbieding doet om in hun land shows te gaan schaatsen. Sonja verlaat Noorwegen én de sportwereld en gaat haar geluk beproeven in Hollywood. Haar vader gaat mee als zaakwaarnemer. Eenmaal in Hollywood acteert ze niet alleen in haar schaatsshows, maar maakt ze ook snel furore op het witte doek. Al snel is ze te zien in een aantal zeer succesvolle schaatsfilms.

Op een gegeven moment komen ook broer Leif – die het werk van vader overneemt – en haar moeder naar Los Angeles. Sonja groeit uit tot de bestbetaalde Hollywood-actrice en wordt één van de rijkste vrouwen ter wereld. Ze omringt zich met fans en minnaars en geniet van haar succes in Hollywood. Het succes dat ze heeft, brengt ook een hoop losbandigheid met zich mee: feesten, drinken, drugs. Haar broer, die ze blindelings vertrouwt, blijkt bovendien niet zo’n beste zakenman. Financieel gaat het bergafwaarts en ook haar roem neemt af. Ze presteert niet zo briljant meer en er komen nieuwe schaatssterren op. Sonja kan het niet verkroppen dat ze niet meer in de spotlights staat en wordt een keiharde zakenvrouw, ook tegenover haar familie.

Sympathieke, harde tante

Ik vond het een mooie film; prachtige beelden als de kleine blonde Sonja over het ijs zwiert met haar broertje en diens vriendje Niels. Ze prevelt telkens de woorden ‘zon, ijs, schaatsen, mama, papa, Leif’. Dat is alles wat belangrijk is in haar wereldje. Als ze naar Hollywood gehaald wordt, zie je al dat ze geen gebrek aan zelfvertrouwen heeft. Dat ze al het geld dat ze verdient met iedereen – familie, vrienden en fans – deelt, maakt haar wel weer sympathiek. Het leven van een topsporter is hard, maar zij kan het aan. Als kind al zie je dat doorzettingsvermogen, niet opgeven maar blijven oefenen.

(Geen) dramatisch einde

Het kan allemaal niet op in het begin, maar al die rijkdom heeft ook een mindere kant. Als ze van de troon wordt gestoten door een jongere schaatster, zegt ze heel typerend: ‘Ach ja, alle goede schaatsters willen in mijn show, da’s logisch.’ Ze kan gewoon niet accepteren dat haar roem tanende is. Dat gaat natuurlijk helemaal mis. Uiteindelijk keert ze berooid terug naar Noorwegen. Toch, blijkt uit de aftiteling, heeft ze daar nog heel gelukkige en succesvolle jaren. Later lezen we dat haar leven dramatisch eindigt. Dat was wel een mooie scène geweest denk ik, maar de regisseur, Anne Sewitsky, heeft daar niet voor gekozen. Ik vond de film al met al heel boeiend, hoewel het hier en daar iets korter had gemogen. Toch is het zeker een aanrader!

Grappig feitje

De film draait vanaf eind oktober in de bioscopen. Leuk weetje: Sonja Henie opende in 1934 de eerste kunstijsbaan in Nederland (aan de Linnaeusparkweg in Amsterdam). Eén van de toeschouwers was de negenjarige Annie Verlee, die enthousiast werd voor deze nieuwe sport en in de jaren vijftige de jeugdige talenten Joan Haanappel en Sjoukje Dijkstra zou trainen.

Alexandra Holscher (53), eindredacteur, is getrouwd en moeder van drie kinderen (15, 18 en 21). Naast haar werk is ze mantelzorger voor haar moeder van 93. Om te ontspannen doet ze aan yoga, bootcamp en zingt ze in een koor. Ze houdt van films kijken en ‘met haar handen bezig zijn’.

Meer blogs van Alexandra lezen?
Dat kan hier!