Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Simone van der Vlugt: ‘Het is goed dat de roem zo laat kwam’

simone-van-der-vlugt-het-is-goed-dat-de-roem-zo-laat-kwam.jpg

25 jaar geleden debuteerde Simone van der Vlugt (53) met haar jeugdboek De amulet. Inmiddels zijn we veertien jeugdboeken, twee reisboeken, veertien thrillers en acht historische romans verder. Een kwart eeuw Simone in zeven hoofdstukken.

Hoofdstuk 1 – Waarin een droom werkelijkheid wordt

“Een boek van jezelf in de boekwinkel te zien liggen, daarover fantaseerde ik als meisje van tien al. Al vanaf mijn dertiende stuurde ik boekjes naar uitgevers, om elke keer een halfjaar lang op een afwijzing te moeten wachten. Dat hakte er elke keer diep in, maar ik liet me niet uit het veld slaan en ging dan gewoon met een nieuw idee aan de slag. Op die leeftijd ontwikkel je je voortdurend en als ik al die boekjes van vroeger naast elkaar leg is dat ook duidelijk te zien. Ik werd volwassen, ging naar de lerarenopleiding waar ik Nederlands en Frans studeerde, en zodra ik mijn diploma had begon ik met het schrijven van een jeugdroman.”

De boekendrukkerij

“Dat werd De amulet (over de heksenjacht in de zeventiende eeuw, red.) die ik naar verschillende uitgeverijen stuurde. Een ervan was Lemniscaat waar ook mijn grote idool Thea Beckman zat. Uitgerekend Lemniscaat reageerde. Nou, op naar de drukkerij, dacht ik. Maar nee, eerst volgde er nog een complete schrijfopleiding van tweeëneenhalf jaar waar ik enorm veel van heb geleerd. Vijfentwintig jaar geleden kwam De amulet dan eindelijk uit. Een hoogtepunt natuurlijk. Maar er zou er nog een komen.”

Hoofdstuk 2 – Waarin de jeugdboekenschrijfster onrustig wordt

“Laat mij voorlopig maar liever thuis blijven en schrijven, dacht ik na de verschijning van De amulet. Ik had twee kleine kinderen, van wie mijn jongste chronische astmatische bronchitis had. De amulet werd meteen genomineerd voor prijzen van de Kinderjury en van de Jonge Jury, waardoor ik ook voor betaalde lezingen op scholen werd gevraagd. Daarnaast pakte ik ‘broodschrijf’-opdrachten aan voor onderwijsboeken, en samen met Wims salaris konden we rondkomen, al was het geen vetpot. Vanaf dat moment schreef ik elk  jaar een jeugdboek dat steevast werd genomineerd, maar er was altijd wel een Carry Slee of Francine Oomen die de prijs in ontvangst mocht nemen.”

Andere boekenschrijvers

“Zij schreven een ander genre dat heel succesvol was, maar ik hield toch vast aan de historische jeugdboeken. Ik had inmiddels een naam opgebouwd en ze liepen best goed. Rond mijn vijfendertigste kwam er een zekere onrust opzetten. Als ik een boekwinkel in liep en vooraan de boeken voor volwassenen zag staan, dacht ik: daar wil ik ook bij horen. Ik wilde niet meer naar achteren hoeven lopen naar dat ene speciale hoekje met kinder- en jeugdboeken. Ik had grotere wensen.”

Hoofdstuk 3 – Waarin de eerste bestseller wordt geschreven

“Ik wilde de overstap maken naar een volwassen publiek. Maar ja, met wat dan? En hoe dan?  Het verhaal voor De reünie had ik al heel lang in mijn hoofd zitten; ik had het al eens als jeugdboek proberen te schrijven, maar was gestopt omdat het niet werkte. Het antwoord op ‘met wat dan?’ kreeg ik toen ik de eerste ‘Nicci French’ las, een thriller met aandacht voor psychologie en het verleden van de personages. Toen viel het kwartje: dat is het! En zo begon ik weer helemaal opnieuw. Ik moest in een totaal ander genre leren schrijven en dat betekende ook een andere uitgever zoeken. Weer was het heel lang wachten tot het manuscript eindelijk eens werd gelezen.”

Belangstelling voor het boek

De reünie werd door de eerste zes uitgevers afgewezen, maar na driekwart jaar kwam er toch belangstelling voor, onder meer van uitgeverij Ambo|Anthos die De reünie uiteindelijk publiceerde. Vanaf dat moment stortte zich iets over me heen waar ik totaal geen rekening mee had gehouden. Het werd een bestseller. Verkocht ik van mijn jeugdboeken vijf- tot achtduizend exemplaren per jaar, van De reünie werden er binnen een week al 20.000 verkocht en moesten ze als een gek bijdrukken. En dat ging maar door!  Het was één groot feest. Mijn debuut met De amulet was een hoogtepunt, maar het verschijnen van De reünie was minstens zo belangrijk.”

Lees ook: Schrijfster Lucinda Riley: ‘Ik investeer emotioneel veel in een boek’

Hoofdstuk 4 – Waarin venijn en seksisme toeslaan

“Nieuw was ook de aandacht van de media en, merkte ik al snel, ik zat niet meer in het vriendelijke jeugdboekenwereldje. Opeens werd ik geconfronteerd met zeer venijnige reacties van de media. In die tijd werd – anders dan nu – nog op het thrillergenre neergekeken. Het succes van de opkomende vrouwelijke Nederlandse thrillerschrijvers (naast Simone onder meer Esther Verhoef en Saskia Noort, red.) werd met argusogen bekeken. Een recensent van de Volkskrant presteerde het zelfs te schrijven dat ‘je beter in die vrouwen zelf kunt duiken dan in hun boeken.”

‘Het was goed dat de roem op Simone haar achtendertigste kwam’

“Natuurlijk zegt dat meer over die recensenten dan over ons werk, maar ik dacht wel: in wat voor wereld ben ik nu beland? Het publiek vond onze boeken prachtig en wij schrijfsters vonden steun bij elkaar. Maar wennen was het zeker. Achteraf realiseer ik me dat het goed was dat de roem op mijn achtendertigste kwam en niet als twintiger met nog te weinig levenservaring om dat te kunnen behappen.”

Hoofdstuk 5 – Waarin voorspoed plaatsmaakt voor angst

“In mijn jeugdboekentijd was er geen financiële ruimte om geld apart te kunnen zetten. Maar als auteur ben je totaal afhankelijk van je gezondheid; gebeurt er iets, dan is er geen boek, dus zijn er ook geen lezingen, dus is er ook geen inkomen. Ik heb iets heel calvinistisch en ben beslist geen ziel zonder zorg die er maar wat op los leeft. Toen mijn thrillers succes kregen en het financieel beter ging, ben ik mij gaan indekken voor het geval ik door ziekte of andere ellende niet meer tot schrijven zou kunnen komen. Tien jaar geleden verscheen na een aantal succesvolle thrillers Jacoba, dochter van Holland, mijn eerste historische roman voor volwassenen. In die tijd was ik eerlijk gezegd een beetje blasé geworden, succes went op een gegeven moment.”

De grote klap voor Simone

“Alles ging goed, wat wilde ik dan nog meer in het leven? Nog meer prijzen? Een nog hogere verkoop? Een nog groter huis? Had ik nu alles bereikt wat ik wilde? En toen kwam het dieptepunt. Ik kreeg een melanoom (een zeer gevaarlijke vorm van huidkanker, red.). Een tijdlang was het de vraag of ik het überhaupt zou overleven. In één klap wist ik dat al mijn wensen, prijzen, de aandacht, recensies, kortom, alles wat ik tot dat moment belangrijk had gevonden in het niets waren opgelost. Ik had maar één wens: gezond worden. Ik werd geopereerd en uiteindelijk liep het goed af. Ik mocht weer verder met mijn leven. Ik was zo dankbaar. Vanaf dat moment ben ik mijn hart gaan volgen en dat ligt meer bij de historische romans dan bij de thrillers. Dat betekent genoegen nemen met een mindere verkoop en met minder prijzen.”

Andere boeken schrijven

“Dat accepteer ik omdat ik het zo leuk vind om te doen. Alleen al van de research kan ik intens genieten. Of er nooit meer een thriller komt? Toch wel, ik ben er nu weer met een bezig. Twee jaar geleden werd het zaadje voor het verhaal geplant en het geraamte staat inmiddels, maar het is complex. Geen idee wanneer het boek af is. Dat melanoom is alweer tien jaar geleden, maar ik denk er nog dagelijks aan. Ik word er sowieso aan herinnerd door het litteken in mijn decolleté. Daar zat vorig jaar opeens een abces op en dan schrik je je helemaal rot: uitzaaiingen! Was niet zo. Vorige maand groeide er opeens iets op mijn rug. Paniek! Ook goedaardig gelukkig. Door de regelmatige controles in het ziekenhuis weet ik dat wat niet goed is tijdig zal worden ontdekt.”

Hoofdstuk 6 – Waarin ‘haar’ Alkmaar even plaatsmaakt voor Purmerend

“Met Alkmaar ben ik vergroeid, dat is echt mijn stad. Mijn oma woonde vlak bij het stadspark de Alkmaarder Hout, waar vroeger een grote apenkooi stond. Mijn broertje en ik gingen altijd even aapjes kijken. Je zit hier redelijk dicht bij Amsterdam, je fietst zo naar Bergen aan Zee, en het is een gezellige, mooie historische oude stad met pittoreske grachten. Mijn nieuwe boek De kaasfabriek, over de kaasproductie anno 1892 en twee vooruitstrevende vrouwen – moeder en dochter – had zich hier best kunnen afspelen. Dit is immers de kaasstad, maar toch heb ik voor Purmerend gekozen.”

Onderwerpen

“Alkmaar heeft al vaker een rol in mijn boeken gespeeld. Kaas is een mooi historisch onderwerp; ik vroeg mij af welke er eerder was, de Edammer of de Goudse. Dat bleek de Edammer te zijn, die is er al vanaf de zestiende eeuw; die kleine bolle Edammertjes waren heel geschikt om in de VOC-schepen te stouwen en naar de Oost te brengen. De grote platte Goudse kaas kwam pas na de Tweede Wereldoorlog in opkomst. In Purmerend vinden ze de locatie van mijn nieuwe roman geweldig, er zou daar een groot feest rondom de verschijning komen, maar helaas, corona… Maar wie weet is er toch nog wat mogelijk.”

Hoofdstuk 7 – Waarin Wim de rust zelve blijft

“Of achter iedere succesvolle vrouw een sterke man staat? Op zich heb ik niet veel nodig om te kunnen schrijven, alleen rust en ruimte in mijn hoofd. Maar als je een goede relatie hebt, dan geeft dat wel rust. Al kan een slechte relatie juist een bron zijn waaruit je inspiratie haalt. Wim gaat vaak mee naar lezingen en signeersessies. Voor mij is dat heel gezellig, maar het is wel zo dat als we dan een bibliotheek of boekwinkel binnen lopen, alle aandacht  naar mij gaat. Ik krijg een hand, Wim wordt vaak genegeerd. Ik zeg dan altijd heel bewust: ‘En dít is mijn man!’ Maar ja, misschien is het niet eens onbeleefdheid en zijn mensen zich daar gewoon niet van bewust.”

‘Wim maakt altijd mijn publiciteitsfoto’s

Simone van der Vlugt: ‘Het is goed dat de roem zo laat kwam’

“Wim is niet iemand die per se in de schijnwerpers wil staan, maar hij heeft als fotograaf natuurlijk ook zijn dromen en ambities. Dat het in de buitenwereld altijd om mij draait, daar moet je als man wel tegen kunnen. Gelukkig heeft hij er geen problemen mee. Wim maakt altijd mijn publiciteitsfoto’s en voor De kaasfabriek heeft hij voor het eerst de foto voor het boekomslag gemaakt. En ik stond model! Met 35 graden hitte poseren in zwaar negentiende-eeuws fluweel viel trouwens niet mee. Dat we dit samen hebben kunnen doen vind ik heel leuk. Succes kan mensen uit elkaar drijven, maar ons heeft het juist dichter bij elkaar gebracht.”

Tekst | Heleen Spanjaard
Fotografie | Marloes Bosch

M36 cover

Dit artikel ‘over Simone van der Vlugt verscheen eerder in Margriet 2020-36. Je kunt deze editie nabestellen via magazine.nl.

Artikelen van Margriet ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.


Ook interessant