Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Nog nooit verteld: ‘Mijn vriend weet niet dat ik siliconenborsten heb’

mijn-vriend-weet-niet-dat-ik-siliconenborsten-heb.jpg

Janine (48) is trots op haar siliconenborsten, die niet van echt te onderscheiden zijn. Haar partner weet van niets, maar er komt een dag dat ze het hem zal moeten vertellen. 

‘Deze man noemt mij puur’

“De eerste keer dat ik me uitkleedde voor Arthur was ik behoorlijk zenuwachtig. Niet omdat ik onzeker was over mijn lichaam; ik zat beter in mijn vel dan ooit en ik wist dat ik naakt een mooie verschijning was. Maar ik wist ook dat ik daarmee niet per se indruk zou maken op Arthur. Hij had me al meerdere keren te kennen gegeven dat uiterlijk voor hem niet belangrijk was, maar dat hij op me viel omdat hij me zo puur vond. Zo authentiek, zo naturel. Fijne complimenten: na een eerdere relatiebreuk had ik hard mijn best gedaan om mezelf opnieuw uit te vinden, en echt te worden wie ik was. Kennelijk was dat gelukt, als deze man mij puur noemde.”

Siliconenborsten

“Ik had hem die avond bij dat etentje willen vertellen over de borstvergroting die ik vijf jaar eerder had ondergaan, gewoon omdat ik ook daar eerlijk over wilde zijn en me er ook absoluut niet voor schaam. Maar opeens had hij gezegd dat hij zo’n hekel had aan ‘vrouwtjes die zo nodig het perfecte beeld van zichzelf willen scheppen’. Die ‘aan botox doen en lukraak in zichzelf laten snijden’. Ik ergerde me aan zijn woorden en het lag me voor in de mond om ertegenin te brengen dat de meeste vrouwen echt niet zomaar, als een kip zonder kop, wat doen. Toch had ik die woorden ingeslikt: ik had geen zin in discussies en ook niet om me kwetsbaar op te stellen met mijn eigen verhaal. We kenden elkaar nog maar kort, wat was ik hem eigenlijk verplicht?”

‘Het voelde alsof ik valsspeelde’

“Later die avond werd het toch weer heel gezellig en na wat wijntjes besloot ik met hem mee naar huis te gaan. Ik zie me nog voor hem staan. Ik kwam naakt uit de badkamer. Zijn woorden over lukraak in je lichaam laten snijden gonsden nog na. Het voelde alsof ik valsspeelde, nu ik zo voor hem stond. Alsof ik hem wilde testen. En misschien wás dat wel zo, denk ik achteraf. Zou hij zien dat mijn borsten niet echt waren? Of kon ik zelfs deze man met al zijn vooroordelen beetnemen? Ja dus. Zijn ogen straalden terwijl hij naar me keek en zei dat ik prachtig was. En hij had niets door toen hij mijn borsten streelde en kuste. Ik zuchtte opgelucht en dacht: mocht het wat worden tussen ons, dan vertel ik het alsnog. Maar we zijn nu vier jaar verder en hij weet het nog steeds niet.”

Lees ook:
Nog nooit verteld: ‘Ik heb moeite met de relatie van mijn vriendin met mijn broer’

Minder zelfvertrouwen

“Na al die tijd wordt het steeds moeilijker om alsnog eerlijk te zijn. Ik was elf toen mijn borsten begonnen te groeien. Vriendinnetjes waren jaloers, maar de rollen draaiden om toen ik bleef hangen op een bescheiden b-cup en zij echt mooie volle borsten kregen. Toch ben ik altijd tevreden geweest: die kleine borsten pasten bij mijn lichaam. Maar nadat ik twee keer borstvoeding had gegeven, was er weinig meer van ze over. Ik was dertig jaar en had twee theezakjes. Dat vond ik pijnlijk. Niet in de laatste plaats omdat mijn toenmalige partner er nare opmerkingen over maakte. Dat deed hij over veel meer dingen. Ook mijn billen waren te plat en zelfs mijn tenen waren lelijk, vond hij. Van mijn karakter deugde nog minder. Toen we uit elkaar gingen was al mijn zelfvertrouwen met de grond gelijk gemaakt.”

‘Ik ben door een diep dal gegaan’

“Ik wist niet meer wie ik was, wat ik wilde of waar mijn talenten lagen. Ik ben door een diep dal gegaan, waar ik mezelf helemaal vanaf de grond weer moest opbouwen. Dat heeft jaren gekost, maar het is gelukt, heel goed zelfs. Met behulp van een therapeut, van vriendinnen die nooit zeiden dat ze nu echt genoeg hadden van mijn tranen, en van mijn zus, met wie ik een heel goede band heb. Ik koos voor een andere baan, een veganistische levensstijl. En ik besloot dat ik niemand ooit nog de baas over mijn zou laten spelen.”

“Ik kwam op een punt dat ik helemaal tevreden met mezelf was, van binnen en van buiten, zelfs naar mijn hamertenen keek ik met liefde. Alleen mijn borsten: daar was ik niet happy mee. Niet omdat ik zo nodig perfect wilde zijn, maar omdat ze niet pasten bij mij lichaam. En me een gevoel gaven van vergane glorie, en daar was ik nog helemaal niet aan toe.”

Nieuwe start

“Ik wilde een nieuwe start met een nieuw lijf waar ik weer echt trots op kon zijn. Ik heb op drie verschillende plekken een intake gedaan en liet me helpen door de arts bij wie ik mij het beste voelde. Ik heb het in die tijd maar met een paar mensen gedeeld, alleen met mijn zus en twee vriendinnen. Niet omdat ik me schaamde, maar omdat het simpelweg niemand wat aanging. Hoewel de operatie me tegenviel, heb ik nooit spijt gehad. Toen ik voor het eerst in de spiegel keek, wist ik al dat het me al het geld en al de pijn waard was geweest. De littekens waren nog goed zichtbaar, maar ik had mijn oude borsten terug. Klein maar fijn, mooi gevuld: kon niet beter.”

Siliconenborsten aan vervanging toe

“De genezing is perfect verlopen en de littekens zijn nu, een kleine tien jaar later, prachtig geheeld. Het zijn niet meer dan twee dunne lijntjes. Wie het weet, kan het zien, maar hoe mooi en netjes het is gedaan, blijkt wel uit het feit dat het Arthur na al die jaren nog nooit iets is opgevallen. Prima, zou je zeggen, niets meer aan doen. Maar zo simpel is het niet. Ik heb protheses die na een jaar of vijftien, hooguit twintig, vervangen moeten worden. Er komt dus een dag dat ik weer onder het mes moet. Net na de operatie wilde ik daar niet aan denken, twintig jaar leek zo ver weg. Maar inmiddels ben ik al op de helft. En ik hoop dat ik nog heel veel jaren gelukkig met Arthur zal blijven.”

‘Uitstellen blijft verleidelijk’

“Er gaat dus een dag komen waarop ik het hem zal moeten vertellen. En daar zie ik erg tegenop. Hoewel het begon met simpelweg iets verzwijgen waarvan ik vond dat het míjn zaak was en niet de zijne, voelt het inmiddels toch als een echte leugen. Ik weet wel zeker dat hij dat ook zo zal zien, dus ik ben best bang hoe hij zal reageren. Soms denk ik: laat ik het gesprek nu maar aangaan, dan ben ik er maar vanaf. Maar telkens blijkt het toch te verleidelijk om het uit te stellen.” 

Artikelen van Margriet ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.

Tekst | Lydia van der Weide
Beeld | iStock

Ook interessant