Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Mijn verhaal: ‘Het was schrikken toen ze zei dat ze verder wilde gaan als moslima’

mijnverhaal52.jpg

Els: “Na een onrustige periode in de puberteit en na enig speurwerk op het gebied van werk en liefde, was onze toen 25-jarige dochter vijf jaar geleden in wat relaxter vaarwater beland. Mijn man en ik vonden het prima dat ze met een vriendin op vakantie ging naar Tunesië. We hadden geen idee dat die keuze haar leven juist in een stroomversnelling zou brengen. Ze werd daar smoorverliefd op een Tunesiër. Een halfjaar later was ze getrouwd. En een jaar dáárna, haar man was inmiddels naar Nederland verhuisd, werd ze moeder van een prachtige tweeling. Als ouders respecteren wij de keuzes van onze dochter. En toch was het schrikken toen ze vervolgens vertelde dat ze voortaan verder wilde gaan als moslima en haar kinderen zou opvoeden volgens de regels van de islam.
Ze interesseerde zich al in een eerdere relatie voor de Koran. Er is toen een zaadje geplant, denk ik, dat nu met de Tunesische cultuur op de achtergrond kon uitgroeien tot een sterke plant. Ze is heel zeker van haar keuze en van de aanwezigheid van Allah. Het geloof is voor hen allebei nog een zoektocht, aangezien haar man niet heel streng met het geloof bezig was. En omdat ze zo graag goede moslims willen zijn, slaan ze in mijn ogen soms een beetje door. Er is in mijn dochter zo’n totale omslag merkbaar dat ik haar gedrag vaak niet kan rijmen met hoe ik haar kende. Van een uitdagende meid die hield van mooie spullen is ze veranderd in een degelijke jonge vrouw die nu buitenshuis gekleed gaat in een chador die haar lichaam en hoofd bedekt. Zo materialistisch als ze was, zo oprecht tevreden is ze nu met weinig. En ja, natuurlijk vind ik dát wel een prachtig gegeven. Zij en haar man hebben samen niet veel, maar ze zijn zielsgelukkig met elkaar en hun geloof. Ik vind het alleen jammer dat er zo veel is veranderd. En hoe kan het dat ze alles waarmee ze zelf is opgegroeid en waarvan ze genoot, alle Nederlandse tradities, zomaar heeft kunnen loslaten? Ik wil mijn dochter nergens mee belasten, maar het doet nog steeds veel pijn dat ik geen sinterklaas en kerst kan vieren met haar gezin. Dat ik mijn kleinkinderen geen verjaardagknuffel en cadeautjes mag geven op hun verjaardag, omdat verjaardagen niet worden gevierd in de islam. Natuurlijk ben ik vooral dolblij met de goede band die we nog steeds hebben, maar stiekem hoop ik ook op een moment waarop mijn dochter de teugels van de strengste geloofsregels iets durft te laten vieren, zodat haar oude en haar nieuwe leven elkaar wat meer kunnen ontmoeten.”

Productie | Laura Kraeger
Beeld| iStock

Dit interview stond in Margriet 2017-52. Je kunt deze editie nabestellen via magazine.nl.

Meer lezen?

Kijk voor meer openhartige verhalen op Margriet.nl/interviews.

Lees ook

Bekijk ook

Vriendinnen Ingrid en Liezet gaan op pad in het oosten van Nederland.

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.

Ook interessant