Persoonlijk

Zij van Robert Vuijsje: ‘Dat hij zo slim is, vind ik woest aantrekkelijk’

zij-van-robert-vuijsje-dat-hij-zo-slim-is-vind-ik-woest-aantrekkelijk.jpg

Hoe is het om de partner van een bekende Nederlander te zijn? Deze week: sociotherapeut Lynn Spier (45), partner van journalist en schrijver Robert Vuijsje (49).

“Zo’n jaar of zeventien geleden ontmoette ik Robert in een Amsterdamse discotheek waar voornamelijk mensen van Caribische afkomst kwamen. Hij viel dus op als witte man.”

Gentleman

“Tijdens ons oogcontact was er een sprankeling waardoor we al snel in gesprek raakten. Hij was samen met een vriend en ik met een vriendin. In haar ogen was Robert een saaie gast waar ze me van wilde verlossen met de opmerking: ‘Hállo, we zijn hier gekomen om te dánsen!’ Toen ik tegenwierp dat ik fijn in gesprek was en daaraan toevoegde dat Robert joods is en zijn halve familie tijdens de Tweede Wereldoorlog was uitgemoord, reageerde ze: ‘Oh, gezellig, echt een leuk gesprek!’ Nee, leuk was het niet, maar wel open, eerlijk en interessant. Allesbehalve een versierderspraatje. Robert liet wel blijken dat hij me een mooie vrouw vond, maar was niet flirterig. Eerder een gentleman. “

We waren geen van beiden op zoek naar een partner, want die hadden we al. Omdat we zo fijn met elkaar konden praten, wisselden we wel mailadressen uit. Na die mailwisseling, gingen we bellen en geleidelijk ontstond er een waardevolle vriendschap tussen ons. We hadden lange gesprekken over levensthema’s, hij liet me lezen wat hij geschreven had en als er iets binnen zijn relatie speelde dan gaf ik hem advies. Ook nadat mijn relatie uitging en die van hem op de klippen liep, bleven we vrienden.

Bloemen

Totdat ik een bos bloemen thuisbezorgd kreeg. Het waren uitzonderlijk mooie rozen, maar het kwam geen moment bij me op dat ze van Robert konden zijn. Toen hij me belde, vertelde ik hem meteen: ik heb vandaag zoiets raars meegemaakt: ik heb een bos heel bijzondere rozen gekregen, maar ik heb geen idee van wie. Toen hij zei: ‘Ik ben blij dat je ze mooi vindt’, was ik stomverbaasd. Wát? Ga je me vertellen dat ze van jou zijn? Dat had ik totaal niet zien aankomen. Er volgde een liefdesverklaring waardoor ik ineens met andere ogen naar hem ging kijken. We hebben er even over gedaan voordat we gingen samenwonen en een samengesteld gezin werden. Mijn zoon was destijds acht, Roberts zoontje twee en in 2009 kregen we er samen nog een zoon bij. Robert heeft een antiautoritaire opvoeding gehad, ik eerder het tegenovergestelde, maar toch zijn we het over opvoedingszaken meestal wel eens.

Intelligent

Robert is een hele slimme man, een echte denker. Dat vond ik in onze vriendschap al heel prettig en nu als levenspartner vind ik dat nog steeds woest aantrekkelijk. Dat hij in Alleen maar nette mensen behoorlijk scherp schreef over wat er met bepaalde doelgroepen gebeurt en hoe mensen naar elkaar kijken, vond ik gedurfd. Nu zou hij het boek niet meer zo schrijven, maar ik vind het goed dat hij zaken aankaart waar we onze ogen niet voor mogen sluiten. Antisemitisme en racisme spelen helaas nog steeds. In zijn laatste roman Salomons oordeel, beschrijft hij op een humoristische manier hoe ingewikkeld het gesprek is dat daar nu over wordt gevoerd.

Ziek

In 2014 voelde ik een soort ei tussen mijn borst en mijn oksel. Mijn huisarts stuurde me voor nader onderzoek naar het ziekenhuis. Toen ik later voor de uitslag daarvan bij haar kwam, zei ze: ‘Alles is goed hoor!’ Enthousiast zei ik tegen Robert dat we taart konden halen. Dus ik nam taart mee naar mijn Bijbelstudie die middag. Na afloop zag ik dat Robert tig keer gebeld had. Thuis vertelde hij me in tranen dat de huisarts zich vergist had en dat ik kanker had. Lang verhaal kort: ik ben tot 2016 in behandeling geweest, met chemo, operaties en de hele rataplan. Van de chemo ben ik erg ziek geweest. Het enige dat ik kon, was van mijn bed naar het toilet. Onze jongste had nog hulp nodig. Ik was bang dat hij zich later niet meer zou herinneren hoe ik was. Dus wilde ik per se voor mijn gezin blijven koken, al kon ik zelf geen hap door mijn keel krijgen. De kwaliteit van leven was totaal weg. Diverse keren ben ik met spoed opgenomen.

Zware periode

Robert heeft me enorm gesteund, hij was als een coach. Maar ook voor hem was het een zware periode. Mijn haar viel uit, mijn smaak veranderde, ik vervreemdde van mijn eigen lichaam. Tijdens een onderzoek in het ziekenhuis werd ik onwel. Ik vroeg Robert die naast me zat of hij mijn tante wilde bellen om me een Bijbeltekst voor te lezen, want ik had het gevoel dat het leven uit me weggleed. Hij hield de telefoon aan mijn oor en zij las me een tekst voor.

In eerste instantie werd ik er rustig door, maar er ging zoveel kracht vanuit dat het leek alsof ik een injectie met nieuwe levensenergie kreeg. Het werd een keerpunt. Robert is niet religieus, maar gunt mij de ruimte voor mijn Bijbelstudies. In essentie gaat mijn geloof over normen en waarden en daarin vinden we elkaar. Ik heb tweeëntwintig jaar met veel voldoening met tbs-ers gewerkt, maar daarvoor moest ik drie uur per dag reizen.

Trouwen

Na mijn ziekte ben ik overgestapt naar de ouderenpsychiatrie. Ook dat ervaar ik als enorm dankbaar werk. Twee jaar geleden vroeg Robert me tot mijn grote verrassing in New York ten huwelijk. Het gaat mij niet om een groot feest, maar de gedachte dat je je officieel met elkaar verbindt en een belofte uitspreekt, heeft voor mij absoluut een meerwaarde. Een datum hebben we nog niet, maar het gaat er zeker van komen.”

Tekst | Mieke van Wijk
Beeld | Privéfoto

Yeah, Margriet is genomineerd voor Website van het Jaar 2020!
Help jij ons winnen? Stem dan snel

Dit interview verscheen eerder in Margriet 34-2020. Deze editie nabestellen kan via magazine.nl.

Ook interessant