Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Rintske (43) wilde uit het leven stappen: ‘Ik ben zo blij dat ik er nog ben’

depressief-1.jpg

Rintske Bosma is single moeder van Nils (11). Zeven jaar geleden was ze zó ongelukkig, dat ze niet meer wilde leven. “Ik was moe van de schijn ophouden.” 

“Ik ben niet iemand die jaren met een plan rondloopt en er vervolgens niets mee doet, ik ga tot actie over. Die bewuste avond zat ik in bad na te denken. Ik had genoeg pillen opgespaard. Mijn destijds vierjarige zoontje Nils sliep, maar ik stond er op dat moment niet eens bij stil hoe 
hij verder moest zonder mij. Ik denk dat wie 
zelfmoord pleegt, niet aan zijn of haar kinderen denkt. Of hooguit met het idee: ze zijn beter af zonder mij. Weg, dat was wat ik wilde. Alles 
deed pijn en ik was het voortdurende lijden zat.”

Overleven en je best doen

“Zeven jaar geleden bereikte ik het dieptepunt van een langdurige depressie. Ik zag geen uitweg meer. Ik was chronisch ongelukkig, al had niemand in de gaten hoe slecht het echt met me ging. Leven deed ik op de automatische piloot: 
ik kwam mijn bed uit omdat Nils naar het kinderdagverblijf moest en ik werkte ook nog gewoon. Mijn dagen zaten propvol. ’s Ochtends trok ik mijn powersuit aan en veranderde in degene die kon knallen op haar werk. Ik heb altijd onder hoge druk kunnen presteren, de drang om een ‘goed meisje’ te zijn zat diep in me verankerd. Ik ben opgegroeid in een streng gelovig gezin met zeven kinderen. De oudste was achttien toen onze vader stierf, twee jaar later kreeg een van mijn zussen leukemie. Ze was negentien en ik acht toen ook zij overleed. Voor mijn moeder was het geloof een houvast, voor mij een bron van angst en onzekerheid. Zeker twee keer per week hoorde ik in de kerk dat wij slechte mensen waren, zondaars. Daarom probeerde ik altijd heel lief te zijn. Voortdurend liep ik op mijn tenen. Ik begreep niet waarom God zomaar mensen uit mijn leven wegrukte. Mijn moeder was druk bezig met overleven en met haar eigen verdriet. En mijn broers en zussen waren allemaal een stuk ouder. Ik laveerde er wat tussendoor en probeerde mijn moeder zo min mogelijk tot last te zijn.”

Heel even gelukkig

“Pas toen ik na de middelbare school een jaar in Frankrijk ging studeren, voelde ik me voor het eerst sinds mijn vaders overlijden weer onbezorgd. Ik woonde vlak bij Marseille en ontmoette veel leuke mensen, onder wie mijn toekomstige man. Toen ik terugging naar Nederland hebben we een jaar een latrelatie gehad. Daarna zijn we getrouwd en in Parijs gaan wonen. Zo gelukkig als ik me voelde in Aix-en-Provence, zo ongelukkig was ik in Parijs. We hadden weinig geld en woonden in een minuscuul appartement. Ik was 25 en net getrouwd. Dit zou een supergelukkige periode in mijn leven moeten zijn, maar in plaats daarvan zat ik alleen maar op de bank. Zelfs als het wel even goed ging, werd ik bang. Want wie kon me garanderen dat mijn man niet zomaar dood zou gaan? Nu pas zie ik in hoe verdrietig deze periode voor mijn ex moet zijn geweest. Hij had mij leren kennen toen het even goed ging, maar al kort daarna werd ik steeds depressiever.

‘Ons huwelijk kwam steeds meer onder druk te staan’

Terug naar Nederland

Na een jaar besloten we het in Nederland te 
proberen. Helaas kon mijn man hier niet aarden en ik leefde ook niet echt op. Dus toen ik de kans kreeg om voor een Nederlands IT-bedrijf in Frankrijk een nieuwe vestiging op te zetten, grepen we die met beide handen aan. Nu verdiende ik een supergoed salaris en woonden we in een geweldig huis, maar de baan gaf me ook veel stress vanwege mijn perfectionisme. In 2007 werd Nils geboren en wilde ik terug naar Nederland. Ik wilde rust en terug naar mijn roots. Maar weer kon mijn man niet aarden en ons huwelijk kwam steeds meer onder druk te staan. Toen Nils tweeënhalf was, liep het definitief op de klippen en ging mijn ex terug naar Frankrijk.”

Niet openstellen

“Vriendinnen had ik op dat moment niet echt. Ik was nog maar net terug in Nederland en woonde in een stad waar ik bijna niemand kende. Ik had niemand die dicht bij me stond. Wel wat contacten, maar die bleven oppervlakkig door mijn eigen toedoen: ik was ontzettend gesloten. Ik wilde leuk gevonden worden. Dus ik sprak alleen af als het wel oké met me ging, en dat was niet zo vaak. Voor mijn gevoel had ik niets te bieden, behalve een hoop problemen. Ik liet me doorverwijzen naar een psycholoog, maar zelfs daar hield ik de schijn op. Op dat moment kon ik gewoonweg niet meer anders. De schijn ophouden was mijn tweede natuur geworden; een psycholoog prikte daar niet zo even doorheen. Zelfs met Nils had ik geen echt diepgaande, emotionele band, Natuurlijk zorgde ik voor hem en gaf hem af en toe een knuffel. Maar ik durfde me niet echt open te stellen voor mijn gevoel voor hem en was eigenlijk altijd bang dat hij dood zou gaan. Al vanaf dat hij net geboren was, had ik angstvisioenen over de verschrikkelijke dingen die er met hem konden gebeuren.”

‘De schijn ophouden was een gewoonte geworden, niemand had door hoe slecht het met me ging’

Kiezen voor het leven

“Toen ik in dat bad zat en eigenlijk al afscheid had genomen van mijn leven, hoorde ik ineens een stem. ‘Rintske, je hebt het recht om gelukkig te zijn.’ Heel helder en duidelijk. Het was een intense ervaring en ik ben ervan overtuigd dat deze ‘stem’ mij heeft gered. Oké, dacht ik, dan kies ik voor het leven. Maar dan ga ik alles anders doen. Vanaf dat moment ben ik gestart met mijn zoektocht naar wat het nu precies is dat mensen gelukkig maakt. Ik kocht boeken over psychologie, heb gegoogeld en dagenlang filmpjes gekeken op YouTube. Ik was verslaafd aan Ted Talks over hoe het brein werkt en stuitte daardoor op Bob Proctor, een auteur en coach die geweldig goed wist uit te leggen hoe overtuigingen die zich in je onderbewuste hebben genesteld een belemmering kunnen zijn voor je geluk. Het was alsof iemand het licht aandeed in mijn hoofd, ineens snapte ik hoe alles werkt. Het klinkt suf, maar ik ben me toen gaan richten op waar ik dankbaar voor ben, en dat is inmiddels voor bijna alles: bloemen die bloeien, de zon die schijnt… Kleine dingen waarvoor ik voorheen geen oog had. De eerste keer daarna dat ik naar Nils keek, dacht ik: hoe heb ik ooit kunnen overwegen om eruit te stappen?”

‘Het is net als wanneer je een sixpack wilt: je moet trainen, dan zie je dat je steeds strakker wordt’

Positief denken

“Ze zeggen dat depressie een ziekte is, of een erfelijke aandoening. Maar ik geloof dat inmiddels niet meer. Ik ben ervan overtuigd dat veel mensen onderschatten hoe je jezelf kunt beïnvloeden. Natuurlijk kan een chemische onbalans een rol spelen. En ik heb het niet over psychiatrische patiënten, maar over mensen zoals ik. Wie mij nu leert kennen, kan zich niet voorstellen hoe depressief ik ben geweest. En dat is alleen maar doordat ik nu besef hoe je brein werkt en hoeveel invloed je onderbewuste heeft op hoe je je voelt. Al mijn gedachten waren negatief en ik was mezelf de hele dag aan het afbranden. Nu zet ik die gedachten heel bewust om in iets positiefs. Het is net als wanneer je een sixpack wilt: je moet trainen, dan zie je dat je steeds strakker wordt. Op diezelfde manier begon ik te merken dat er kleine dingen veranderden. Ik verlegde mijn focus. En dat doe ik in moeilijke situaties nog steeds. In plaats van te denken: ‘waarom moet mij dit overkomen?’ dacht ik bijvoorbeeld: ‘hoe kan ik deze situatie zo interpreteren dat het me iets goeds brengt?’ Zo veranderde ik mijn denk-
patronen.

Controle

Inmiddels kan ik, zelfs als er heel erge dingen gebeuren, daar iets positiefs uit halen. Voor mij waren de dingen die ik steeds weer in de kerk had gehoord, funest. Dat ik een slecht mens was en een zondaar. Wanneer ik weer zo’n gedachte kreeg en me waardeloos voelde, stond ik er heel bewust bij stil en zei tegen mezelf: ‘Je bent juist veel waard.’ Als je hier net mee begint, voelt dat raar en tegennatuurlijk. Maar daar moet je doorheen. Het strenge, kerkelijke geloof waarmee ik ben opgevoed heb ik losgelaten. Liefde –met een hoofdletter, want God is voor mij Liefde – is nu mijn religie. Natuurlijk kan ik nog wel verdrietig zijn of boos, maar ik lijd niet meer. Vroeger was elke dag een lijdensweg. Nu weet ik: ik heb er niets aan om te zwelgen.

‘Ik had geen idee dat het leven zo fantastisch kon zijn’

Weer sterk

Inmiddels heb ik de controle over mijn leven. Ik vond mezelf een heel slechte moeder, maar de band die ik nu met mijn zoon heb is 
geweldig. Een sleutelmoment was toen Nils op vakantie was bij zijn vader. Die dropte hem 
echter bij zijn ouders in Bordeaux, samen met een aantal nichtjes. Mijn schoonzusje wilde Nils vervolgens alleen laten terugvliegen naar Amsterdam. Nils was pas zes! Toen knapte er iets. Ik ben naar Bordeaux gereden en heb gezegd: ‘Mama laat je nooit in de steek, wat er ook gebeurt.’ Er is toen ook echt iets doorbroken, denk ik. Ik voelde me op dat moment ook heel sterk. De terugweg naar Nederland was zo fijn: wij saampjes, mijn zoon en ik, op een roadtrip. Ik had geen idee dat het leven zo fantastisch kon zijn.”

Eigenwaarde als basis

“Ik heb nu eindelijk het leven dat ik altijd wilde. Natuurlijk zijn er, zoals bij iedereen, nog weleens wat tegenslagen. Het verschil is nu dat ik een innerlijke kracht heb aangeboord waardoor ik weet dat ik er altijd weer bovenop kan komen. Ik vind het zo bijzonder dat ik dit mag meemaken. Dat ik al die jaren het leven zo zwaar vond en nu zo happy ben, is iets wat ik nooit kunnen bedenken. Niet dat alles nu van een leien dakje gaat, hoor. Daten lukt bijvoorbeeld nog niet zo lekker. Maar ik kan er nu mee omgaan als een leuk contact uiteindelijk toch op niets uitdraait. Mijn wereld, mijn basis, stort niet meer in. Ik heb nu zo veel eigenwaarde dat ik zelfs dankbaar kan zijn voor dat soort uitdagingen. Mijn geluk zit nu in mezelf en ik ben ook niet meer bang om terug te vallen in een depressie. Mijn verhaal deel ik omdat ik mensen hoop wil geven. Hoe diep je ook zit, je kunt weer gelukkig worden. Ik ben het levende bewijs. Al ben ik 43, eigenlijk leef ik pas sinds zeven jaar echt.”

Tekst | Vivienne Groenewoud
Fotografie | Mariel Kolmschot

Dit interview verscheen eerder in Margriet 2018-40. Je kunt deze editie nabestellen via magazine.nl.

cover margriet 40

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.

 

Ook interessant