Persoonlijk

Rieke kreeg een nier van Marianne: ‘Ik heb mijn leven weer terug’

2002.jpg

Rieke Mertopawiro (53) woont samen. Ze kreeg een nier van haar collega Marianne. “Pas toen ik de dertig was gepasseerd, ontdekte ik dat mijn nier niet goed functioneerde. Ik kreeg er steeds meer last van en vanaf 2013 moest ik om de dag naar het ziekenhuis voor een dialyse. Het was heel zwaar voor mijn lichaam, dat overschakelde op de overlevingsstand.

Ik stond op de wachtlijst voor een donornier, maar die vinden bleek niet eenvoudig. Familie in Suriname, vriendinnen en directe collega’s boden aan mij te helpen, maar hun nieren werden allemaal afgekeurd. Tot ik een oproep deelde op Facebook. Daar was opeens Marianne, een collega die ik wel kende, maar niet heel goed. Ik was totaal verrast en ontroerd door haar aanbod. Het contact voelde meteen goed en oprecht, en als een wonder bleek Mariannes nier ook nog eens geschikt.”

‘Door Marianne ben ik begonnen aan mijn tweede leven’

“Sinds ik haar nier heb gekregen, heb ik mijn leven weer terug. Ik was altijd al een levenslustig persoon, maar nu ben ik dat nog meer. Ik noem mijn nieuwe nier MJ, Marianne Junior; een deel van haar zit nu in mij. Elke ochtend als ik wakker word, leg ik mijn hand op mijn litteken van vijftien centimeter en dank ik Marianne voor wat ze voor mij heeft gedaan. We werden op dezelfde dag geopereerd, op 15 februari 2017, op die dag vieren we onze Nier Verjaardag met een etentje. Door Marianne ben ik nu begonnen aan mijn tweede leven, zonder pijn en vol energie en dat is echt onbetaalbaar.”

Waarom zelf niet donoren…

Marianne Keehnen (57) heeft een vriend en is moeder van twee kinderen (23 en 20). Ze is hypotheekadviseur. “Toen ik Riekes oproep voor een nierdonor op Facebook zag, wilde ik deze eerst delen, maar al snel dacht ik: waarom zou ik mijn eigen nier niet doneren. Ik ben al jaren geregistreerd als donor, en nu kan ik iemand helpen tijdens mijn leven. Daarbij kwam ik zelf uit een scheiding, een onrustige periode, waarin ik veel met mezelf bezig was geweest. Het werd tijd om ook aan een ander te gaan denken.”

Van collega’s naar vriendinnen

“Mijn geliefde en kinderen stonden meteen volledig achter mijn besluit. Er volgden drie maanden van medische onderzoeken en gesprekken. In die periode hebben Rieke en ik elkaar ook beter leren kennen, het klikte meteen tussen ons. Van collega’s groeiden we uit tot vriendinnen. We kregen groen licht en werden op dezelfde dag, in hetzelfde ziekenhuis geopereerd. Mijn herstel duurde een paar maanden, maar ik heb geen seconde getwijfeld of ik er goed aan had gedaan. Ik zou het zelfs zo weer doen. Ik ben blij dat ik Rieke heb kunnen helpen en ik hoop dat ik hierdoor andere mensen bewust kan maken van het belang van orgaandonatie.”

Fotografie | Linelle Deunk
Tekst | Sara Luijters

Dit artikel verscheen eerder in Margriet 2018-49. Je kunt deze editie nabestellen via magazine.nl.

Artikelen van Margriet ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.

Ook interessant