Persoonlijk

Rick Engelkes: ‘Ik vind het lastig, dat gevoel van dat je tijd korter wordt’

rick-engelkes-margriet.jpg

Als het aan acteur en producent Rick Engelkes ligt, gaan we het niet over zijn leeftijd hebben, want jeetje, wat is zestig nou voor een getal? Maar er zijn genoeg andere dingen om over te praten; zijn dochters, een halfleeg nest en zijn lieve ouders.

Ontspannen, zo zou je het beste zijn staat van zijn kunnen noemen. Zoals hij zit, beetje onderuit, zijn voet nonchalant op zijn knie, zoals als hij praat, rustig en weloverwogen, en zoals hij lacht: tikje schalks, ogen die nonchalant onder zijn lok vandaan kijken. “Maar,” zegt hij snel ter verduidelijking erbij, hij heeft alle reden om ontspannen te zijn. Twee dagen eerder werd bekend dat het project waar hij al vijf jaar mee bezig is, een musical over het leven van Willem van Oranje, doorgaat.

Een project waarover hij heeft gezegd dat als hij dit in zijn zestigste levensjaar kan realiseren, zijn leven rond is. “Het klinkt wat groots en meeslepend om te zeggen dat dan mijn hele leven rond is. Ik bedoel eigenlijk meer dat mijn werkende leven dan rond is. Stel hierna komt niks meer, dan is het goed.” Maar voorlopig is er nog genoeg te doen. Zoals de musical Verliefd op Ibiza, die hij produceert, en de nieuwe bioscoopfilm Kruimeltje. Een film waarvoor hij niet alleen de productie doet, maar waarin hij ook als vader van Kruimeltje te zien is.

Twintig jaar geleden speelde je die rol ook, is de gedachte ‘misschien ben ik daar te oud voor’ door je hoofd geschoten?

“Het scheelt misschien dat Marie Claire, mijn vriendin, twee zonen van acht en tien heeft en bij hen zie ik dat ik nog prima kan meekomen. Dus ik heb zonder twijfel ‘ja’ tegen de rol gezegd. Neemt niet weg dat ik zestig worden een dingetje vond. Ik merk ook dat ik het lastig vind om dat getal uit te spreken.”

“Het getal matcht gewoon niet in mijn hoofd met hoe ik me voel. Het is zo’n getal waarvan ik vroeger dacht dat je dan heel oud was, maar nu het zover is, voel ik me helemaal niet oud. Het zit tussen mijn oren, dat realiseer ik me goed, maar toch, het klopt niet. Ik denk nog steeds dat er een rekenfoutje is gemaakt.”

Is dat ook omdat je dat ‘ik ben over de helft’-gevoel hebt?

“Die horizon komt nu eenmaal in beeld als je zestig bent, hoe jong ik me ook voel. En dat vind ik lastig, dat gevoel van dat je tijd korter wordt. Maar het is ook niet zo dat ik huilend in bed lig, hè. Ik heb nog zo veel plannen en kan ook enorm veel inspiratie halen uit mensen die ouder zijn dan ik en nog allerlei plannen hebben.”

“Ik las laatst een interview met de oprichter van Randstad, Frits Goldschmeding. Die man is 86 en heeft het dan over dit en dat ga ik nog doen in de toekomst. Je kunt dus ook denken: er is nog tijd genoeg.”

En je hebt een twintig jaar jongere vriendin, dat helpt wellicht ook.

“Ja. Of eigenlijk zou ik ‘nee’ moeten zeggen, want ik merk dat leeftijdsverschil niet. En zij ook niet. We zijn beiden gedreven en ambitieus in ons werk, zij denkt met mij mee, ik met haar. En we hebben een druk gezin, bij elkaar vier kinderen, haar jongens en mijn dochters van 15 en 21.

Afgelopen zomer waren we voor het eerst met iedereen samen, op vakantie in Zuid-Frankrijk. Teddie, mijn oudste dochter, kon eigenlijk niet, maar wist toch nog een paar dagen vrij te krijgen en naar ons toe te vliegen. Dat was ontzettend leuk en bijzonder om daar met elkaar samen te zijn.”

Lees ook: Dominic Seldis: ‘Iedereen kan van klassieke muziek genieten’

Dan, na een stilte.

“Weet je, we hebben ook best een moeilijke tijd gekend, met name voor mijn kinderen. Ik ging scheiden van hun moeder en werd twee jaar geleden verliefd op Marie Claire. Ik merk dat die storm gelukkig langzaam is gaan liggen en we allemaal weer een stap verder zijn en eerder vooruitkijken dan achterom.

Afgelopen zomer heb ik voor duizend procent genoten van mijn meiden. Het is goed om te zien dat ze zich happy voelen en oké zijn met de setting zoals die nu is. Dat maakt mij ook gelukkig.”

Als ik aan hen zou vragen wat voor vader jij bent, wat denk je dan dat hun antwoord is?

“Ik denk dat ze zouden zeggen dat ze veel ruimte krijgen. Zolang ze dingen bespreken en terugkoppelen mogen ze best veel van mij. Wat niet wil zeggen dat er geen grenzen zijn. Ik denk ook dat dat goed is, dat ze die nodig hebben.”

“En als ze zich er niet aan de afspraken houden, kan ik ook streng zijn. En ik ben streng in klakkeloos dingen aan ze geven of voor ze oplossen. Ik wil ze met alles helpen en ondersteunen waar ik kan, maar ook dat ze zich bewust zijn dat het niet allemaal vanzelfsprekend is.”

Heb je als één kind uitvliegt last van een halfleegnestsyndroom?

“Er verandert natuurlijk wel wat als een van de twee niet meer thuis woont. Lee, mijn jongste dochter, is de helft van de week bij mij. En met z’n tweeën is er een heel andere energie dan met z’n drieën. Daar heb ik wel aan moeten wennen.”

“Hoewel ze natuurlijk haar eigen gang gaat, is het ook vaak: ‘Zo pap, wat gaan wíj doen?’ Er is geen zus meer in huis om even bij aan te kloppen, dus is ze meer gericht op mij. En dat is prima en heel leuk natuurlijk, maar ook wennen; ah, zo doen we het nu dus.”

Rick Engelkes

Uit wat voor nest kom je zelf?

“Ik kom uit een heel leuk gezin, vader, moeder en een zus, heel standaard. Mijn vader werkte bij een grote oliemaatschappij, mijn moeder was lerares op een school voor moeilijk opvoedbare kinderen en gaf kookles. Iedereen was bij ons thuis welkom. We hadden ook af en toe tijdelijk kinderen die nergens terecht konden bij ons in huis.”

“Mijn moeder zei dan: ‘Bij ons is altijd plek’. Mijn oma woonde ook bij ons, uit school dronken we thee met haar. Ik heb een heel leuke jeugd gehad, met heel lieve ouders. Ze leven gelukkig allebei nog.”

Je vader heeft vasculaire dementie, voelt dat alsof je hem ‘kwijt’ bent?

“Zijn kortetermijngeheugen is beschadigd. Het is niet zo dat hij ons niet herkent, als we er zijn vindt hij het leuk en gezellig. Wat het lastig maakt, is dat hij veel dingen herhaalt. Dat heeft hij zelf niet door, maar dat maakt een gesprek met hem lastig. Als ik op vakantie ga, zegt hij de hele tijd: ‘Wanneer gaan we op vakantie? Zo gezellig dat we met z’n allen gaan. Jullie gaan toch ook mee?’ Mijn vader is nu negentig, mijn moeder 83, ze wonen nog zelfstandig.”

“Mijn moeder zorgt, met veel hulp van mijn zus, voor mijn vader. Ik help zo vaak ik kan. Als mijn moeder naar het ziekenhuis moet, rijd ik haar heen en weer. Die zorgtaak draait zich als het ware om, wij zorgen nu voor hen. Dat is mooi om te kunnen doen en op een bepaalde manier ook intiem. Zij moeten zich aan ons overgeven. En soms is het moeilijk en pijnlijk. Mijn vader is niet meer de vader die hij vroeger was, de man tegen wie ik opkeek. Maar nog steeds mijn grote held.”

Was die leuke jeugd ook de voedingsbodem voor acteren?

“Als kind had ik een levendige fantasie. Op televisie keek ik alleen maar naar ridderseries en cowboy- en indianenfilms. Als ik ging slapen, bedacht ik mijn eigen verhalen en viel al verhalen vertellend in slaap. Mijn moeder heeft nog allemaal foto’s van mij in ridder- en cowboypak.”

“Later op school hadden we elke week toneelstukjes. Ik was best wel verlegen, maar toneel was een soort uitlaatklep. Ik was daarin ook grenzeloos, voelde me heel vrij. Ik had een keer tafels op elkaar gezet en was daarbovenop gaan staan, omdat ik een brandweerman moest spelen. In mijn enthousiasme stapte ik mis en viel met mijn hoofd naar beneden op de punt van een tafel. Drie weken lag ik in bed met een hersenschudding.”

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.   

Toch duurde het best lang voordat je als acteur aan de slag ging.

“Na de middelbare school heb ik de sportacademie gedaan, ben halverwege overgestapt naar de modeacademie, werd model, woonde in Parijs en New York; ik deed alles behalve dat wat ik zo graag wilde doen. Ik was misschien toch te onzeker om meteen, bam, dat toneel op te stappen.”

“Toen ik achter in de twintig was en nog steeds zoekende, attendeerde een vriendin me op advertentie in de krant over een acteerworkshop van een Amerikaan. Daar ben ik naartoe gegaan, een heel weekend dook ik in die wereld van acteren. Toen viel het kwartje. Ik had precies hetzelfde gevoel als dat jongetje van zes die op die tafels stond. Ik dacht: dit móet ik gewoon doen. Even later had ik een rol in Goede tijden slechte tijden.”

Is dat een voordeel geweest, dat laat bloeien?

“Het is wat bij mij past, denk ik. Ik had veel gezien, gedaan, ervaren; daar plukte ik als acteur de vruchten van. Het zorgde misschien ook wel dat ik, weer wat later, genoeg zelfvertrouwen had om de overstap te maken naar produceren.”

“Ik wilde gaan maken wat ik zelf leuk vond om te spelen. Dat kwam voort uit die gedrevenheid die ik als jongetje had. Ik wilde gewoon niet wachten totdat ik gebeld zou worden voor een rol, ik creëerde dan liever mijn eigen rollen. Ik wilde vooral niet afhankelijk zijn van anderen”

Is dit een fase in je leven dat je denkt: er is een fijne balans?

“Wat betreft mijn werk voelt het inderdaad alsof ik in balans ben. Privé moeten we het nog even één fase verder zien te krijgen. En daarmee bedoel ik dat Marie Claire en ik willen samenwonen, maar in twee verschillende steden wonen en met kinderen en scholen te maken hebben. Daar ligt nog een uitdaging. Zij vindt het ook onrustig, twee huizen en dat continue heen en weer rijden.”

Rick Engelkes

Ik snap haar wel, ze wil gewoon ’s avonds tegen je aankruipen op de bank.

(lachend) “Dat wil ik ook, tegen haar aankruipen. Maar twee huishoudens pak je nu eenmaal niet zomaar op.”

Zij heeft haar eigen wellness, vraag je dan nog vaak of ze je wil masseren?

“Dat valt best wel mee. Misschien zou ik dat meer moeten doen.”

En doe je dan aan eerlijk oversteken, dus dat je haar een massage teruggeeft?

“Nou en of. Op de sportacademie heb ik mijn massagediploma gehaald en ik ben zelfs nog een tijdje sportmasseur geweest. Geloof me, zij is ook een bofkont.”

Tekst | Saskia Smith
Fotografie | Marloes Bosch

Dit artikel verscheen eerder in Margriet 2020-02. Je kunt deze editie nabestellen via Magazine.nl.

 

 

 

 

Ook interessant