Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Ria Bremer: ‘Voor ieder kleinkind heb ik een tattoo laten zetten’

ria_bremermargriet051.jpg

Bij Ria Bremer was het altijd en/en. TV-carrière, drie kleine kinderen thuis én in het schoolbestuur. Die vaart zit er nog steeds in, al is ze inmiddels 77. Mooie leeftijd om een nieuw programma te gaan presenteren, toch?

“Sorry”, komt ze zich verontschuldigend binnenvallen. Ze is iets te laat, dat komt doordat ze de hond nog moest uitlaten. En in de auto had ze nog een gesprek – handsfree uiteraard – met haar eindredacteur, dat uitliep. Of we lang hebben gewacht, vraagt ze. En dan, terwijl ze haar tas ferm neerzet, haar jas over de stoel gooit en de pootjes van haar zonnebril met spiegelend glas in haar haar steekt, zegt ze knipogend dat er vandaag kroketten zijn in de kantine. “Dat wil je niet missen, dus laten we meteen beginnen.” Ria Bremer, presentatrice. Bekend geworden van Stuif es in, maar vooral van het medische tv-programma Vinger aan de pols, dat ze twintig jaar maakte. Ze is 77. Aan rustig
aan doen doet ze niet. Even was ze minder op televisie te zien – “Maar ik was gewoon achter de schermen aan het werk, hoor” – en nu is er dan een nieuw programma: Anatomische les met Ria Bremer. De laatste opnames heeft ze net achter de rug. Aan de hand van kunstwerken gaat ze op zoek naar de geschiedenis van de geneeskunde. Bijvoorbeeld een schilderij van Rembrandt, waarop te zien is hoe een groep medici vierhonderd jaar geleden hersenen bestudeerde. Wat zegt dat over toen? En wat betekent dat voor ons nu? “Dit programma is toch wel anders dan wat ik eerder heb gedaan. Het gaat nu ook over mij, het is mijn zoektocht. Ik laat zien wat ik denk en waarom iets me verbaast of verwondert. Dat vond ik overigens een lastige rol, zo in het spotlicht. Ik voelde me heel zichtbaar en dat past eigenlijk niet zo goed bij me. Je zou het misschien niet zeggen, maar ik ben best verlegen. Als ik vroeger met mijn vader naar de kerk ging, wilde ik ook altijd achterin zitten,  uit het zicht van iedereen. Ik ben ook begonnen bij de krant en radio, dat was lekker anoniem. Er zit eigenlijk een rare spagaat in dat ik televisie ben gaan doen. Terwijl, aan de andere kant, zou ik het ook niet willen missen.”

Waarom wilde je dit programma maken?
“Nog los van dat ik me thuis voel in de medische wereld en er veel mensen ken, vind ik het ook heel interessant om kunst en geneeskunde te combineren. Bovendien brengt het me op mooie plekken. Door dit programma mocht ik in allerlei musea rondlopen. Dat is niet iets wat ik van vroeger thuis heb meegekregen. Naar een museum gaan was er niet bij. Ik loop dan ook redelijk onbevangen rond. En verwonder me echt als iemand zegt: ‘Als je langs Hetmeisje met de parel van Vermeer loopt en je loopt door, blijft ze je aankijken.’ Nooit geweten. Ik zeg ook altijd tegen mijn kinderen dat ze hun kinderen mee moeten nemen naar het museum.”

Doe je dat zelf niet, met je kleinkinderen naar kunst kijken?
“Nee, zo’n oma ben ik niet. Ik ben misschien wel helemaal niet zo’n doorsnee-oma. Als je me vraagt hoe oud mijn kleinkinderen zijn, weet ik dat ook niet precies. Maar ik ben wel betrokken bij hun levens. Ik ben een soort haalen brengservice naar sportclubjes en zwemles. En ik pas op als hun ouders werken. Dat is leuk, hoor. Ik lach heel wat af met mijn kleinkinderen. Laatst had ik een filmpje gemaakt van parende lieveheersbeestjes. Wist je overigens dat die beestjes helemaal niet zo lief zijn? Ze zijn heel wreed, eten elkaar gewoon op. Maar goed, die twee lieveheersbeestjes zaten in mijn tuin uren op elkaar. Ik heb ze gefilmd, want dat intrigeerde mij enorm. Dat filmpje liet ik aan mijn kleinzoon zien. Mijn zoon had zoiets van: ‘Mam, houd alsjeblieft op,’ maar mijn kleinzoon vond het leuk. Hij vroeg wat ze aan het doen waren en ik zei dat ze elkaar lief vonden. Dat is toch mooi?”

Je hebt die wrede beestjes wel op je arm laten tatoeëren.
“Voor ieder kleinkind heb ik een lieveheersbeestje op mijn bovenarm. Binnenkort moet ik weer naar de tattooshop, want kleinkind nummer vier is onlangs geboren. Dat is geen modedingetje of zo. Ik wilde al jaren een tatoeage, al vanaf mijn middelbareschooltijd. Dat was toen not done, helemaal voor een vrouw. Maar ik bleef maar roepen dat ik dat wilde. Totdat Bob, mijn man, op een gegeven moment zei: ‘Nu moet je het maar eens gaan doen.’”

‘Ik hoor van veel mensen dat ze yoga geweldig vinden, maar het is niet mijn ding’

Je hebt net een programma afgerond, de ideeën voor een nieuw programma staan al op papier; rustig aan doen past niet echt bij je.
“Ik ben altijd bezig geweest. Ik werkte voor de televisie, had thuis drie kleine kinderen, zat in het schoolbestuur of was betrokken bij de overblijfregeling die ik opzette, en bedacht dan ook nog dat hardlopen een goed idee was. Het was nooit één ding tegelijk, het waren er altijd twee. Strijken en telefoneren. Koken en ondertussen mijn programma voorbereiden. Die vaart die ik toen had, zit er nog wel een beetje in. Zolang ik in beweging blijf, kan ik het leven bijbenen. Het scheelt natuurlijk ook dat ik het allemaal nog kán. De Lieve-Heer heeft mij een gezond lichaam en tot nu toe ook een gezonde geest gegeven. Het kost me nu alleen wel beduidend meer energie dan dertig jaar geleden, maar dat is oké. Ik realiseer me ook wel dat ik bijna tachtig ben.”

Zijn het alleen je goede genen, of doe je iets speciaals om fit te blijven?
“Ik drink niet meer een fles wijn per dag, maar een halve, haha. Maar nee, zonder gekheid, ik wandel met de hond en denk dat dat me goed in conditie houdt. Ik probeer elke ochtend een uur te lopen. Laatst heb ik op aanraden van een vriendin een matje gekocht om op te gaan yogaën. Daar vind ik dus niks aan. Dat yogamatje stond maandenlang in de hoek. Uiteindelijk ligt het nu onder mijn bureaustoel zodat de vloerbedekking niet kapotgaat. Ik hoor van veel mensen dat ze yoga geweldig vinden, maar het is niet mijn ding. Net zoals de sauna; daar moet je mij ook niet mee naartoe nemen. Veel te rustig.”

Maar wat doe je dan om te ontspannen? Je kunt niet altijd maar rondrennen, toch?
“Tuinieren, daar kan ik wel de rust voor opbrengen. Dat buiten zijn vind ik prettig. Er is veel te zien. Naar zoiets als die parende lieveheersbeestje kan ik dus echt uren kijken. En dan maak ik daar ook foto’s en video’s van. Dat klinkt nu een beetje raar misschien, maar dat komt ook omdat ik al heel lang met het idee rondloop om een kinderboek te gaan schrijven over lieveheersbeestjes. Ik heb al een verhaallijn, de familie is in kaart gebracht, ik heb zelfs namen voor ze bedacht. Nu ik het erover heb, denk ik meteen: dat moet ik toch echt eens een keer gaan opschrijven.”

Hoe gaat dat in huize Bremer, heeft Bob ook zo’n tomeloze energie?
“Ha nee, die is de rust zelve. Hij is een heel rustige en stabiele man en laat mij gewoon mijn gang gaan. Ik vind dat zo knap, dat moet je als partner ook maar kunnen. Helemaal nu, want we hebben een zorgelijke periode achter de rug. Twee jaar geleden kreeg hij de diagnose slokdarmkanker en is zijn slokdarm verwijderd. Dat was een heel angstige en moeilijke tijd. Nog steeds eigenlijk. Daarom vind ik het ook zo knap dat hij me onvoorwaardelijk steunt. Hoe ziek ook; als ik ’s morgens wegga, zwaait hij me uit en is hij oprecht blij dat ik de dingen doe die ik leuk vind.”

Misschien weet hij ook dat je die vrijheid nodig hebt.
“Je wordt, denk ik, geen leuker mens als je wordt beperkt. Dat geldt zeker voor mij. Ik heb altijd kunnen doen wat ik wilde. Ik ben veel weggeweest, ook naar het buitenland. Dan hield hij thuis de boel gaande. En dat ging twee kanten op, hoor: hij kon ook doen wat híj wilde. Bob werkte ook in de televisiewereld, dus we snapten elkaars werk maar al te goed. Elkaar vrijlaten is denk ik ook wel onze sleutel tot succes. We zijn vijftig jaar getrouwd, kennen elkaar al 54 jaar. Ik werkte bij de Volkskrant, hij bij de AVRO. Toen ik hem moest interviewen, sprong de vonk over.”

Tekst | Saskia Smith
Fotografie | Bart Honingh
Styling & Visagie | Linda Huiberts

Dit is een gedeelte uit het interview met Ria Bremer uit Margriet 2017-27. Dit nummer nabestellen? Dat kan via magazine.nl. Je kunt het hele interview ook online lezen via Blendle.

Bekijk onderstaand filmpje van een hele mooie timelapse van de zwangerschap van hele creatieve ouders

Lees ook

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op Margriet.nl/nieuwsbrief

Ook interessant