Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Renée Soutendijk: ‘Ik heb altijd de hoop, de rust en het vertrouwen dat het allemaal
 goed komt’

renee-soutendijk.jpg

Ouder worden is een natuurlijk proces, maar het is wel een kunst om 
het op een goede manier te doen, zegt Renée Soutendijk (59). Hoe? Daarover praat Margriet met een van Nederlands meest gelauwerde 
actrices naar aanleiding van haar rol in de toneelbewerking van Harry Mulisch’ succesroman Twee vrouwen. 

Zelfs een ervaren en veelvuldig gelauwerd actrice als Renée Soutendijk kan nog weleens wakker liggen 
van een rol. Eerder dit jaar was dat het geval in de 
aanloop naar de theaterproductie Borgen. “Het was een voorstelling die negen uur duurde. Ik speelde een politiek journaliste met een fors alcoholprobleem. Ik had er mijn twijfels over of ik het zó lang kon volhouden om een dronken lor gestalte te geven zónder aan 
geloofwaardigheid in te boeten. Maar het is gelukt. Het werd een bijzondere theaterervaring die ik niet graag had willen missen.” Na Borgen volgde de televisie. Verspreid over een aantal maanden stond ze als psychiater voor de camera’s voor de ziekenhuisserie CMC. In het nieuwe jaar staat wederom een theatertournee op het programma. Ditmaal met de toneelbewerking van Twee vrouwen, naar het gelijknamige boek van Harry Mulisch.

Overvallen door verliefdheid
“Nee, Harry zelf heb ik nooit ontmoet. Zijn weduwe Kitty wel. Zij is bevriend met een goeie vriendin van me. Zo kwam ik haar dus weleens tegen. Ik heb Harry Mulisch altijd een bijzondere man gevonden. In mijn ogen was hij behalve een begenadigd schrijver, ook een ietwat ijdele macho. Des te opmerkelijker is het dat hij zich zo goed in een vrouw kon inleven. Dat hij dat kon, moet je toch wel concluderen als je zijn gevoelvolle verhaal leest over de liefde tussen twee vrouwen. Net als het boek speelt ons theaterstuk zich af in de jaren zeventig, maar in essentie is het een tijdloos verhaal dat ook nu nog uitdaagt tot gesprekken over liefde, over homoseksualiteit, over hoe mannen met vrouwen omgaan en ouders met hun kinderen. Kortom, over zaken en gevoelens die voor iedereen herkenbaar zijn. Ik hoop eigenlijk dat ook jongeren naar dit stuk komen kijken. Twee vrouwen is immers een uitermate geschikt boek voor op de literatuurlijst van middelbare 
scholieren. Nee, zelf ben ik nooit verliefd geworden op een vrouw, maar het kost me geen enkele moeite om me in mijn personage Laura in te leven. Ze is altijd 
hetero geweest, maar voelt zich ineens onweerstaanbaar aangetrokken tot Sylvia, een meisje dat ze voor een etalage ziet staan. Voor het eerst van haar leven spreekt ze iemand op straat aan en wordt ze volledig overvallen door verliefdheid. Het is iets wat haar 
overkomt en wat ze zelf ook moeilijk kan plaatsen. Dat zoiets gebeurt, vind ik volstrekt geloofwaardig. Hetero, biseksueel of homoseksueel, in de praktijk zijn die begrippen helemaal niet zo strak afgebakend en kunnen ze in elkaar overvloeien. In elk geval doen zulke beperkende etiketjes er totaal niet meer toe als je het gevoel hebt je soulmate tegen het lijf te lopen. Dat heb ik wel gezien aan een aantal mensen in mijn 
omgeving, die op latere leeftijd zijn geswitcht van 
hetero naar homo en andersom. Het is meestal vooral de buitenwereld die er problemen mee heeft. Zo ook in Twee vrouwen, waar Laura haar relatie met Sylvia het liefst voor haar moeder verborgen houdt. Ook haar 
ex blijkt er moeite mee te hebben. Zijn jaloezie en 
bezitsdrang blijven bepaald niet zonder gevolgen.

De lezing van de laatste tekstversie hadden we in de werkkamer van Harry Mulisch. Die ruimte is tegenwoordig een soort museumpje, waarin alles nog 
precies zo staat als in de jaren waarin hij daar zijn 
boeken schreef. Aan de buitenkant van het huis hangt zo’n spionnetje, een spiegeltje waardoor je kunt zien wat er op straat gebeurt. We waren nog niet klaar of er kwam een duif op zitten die heel nieuwsgierig naar binnen keek. Waarop Kitty reageerde met: ‘Kijk, daar is Harry. Hij vindt het goed wat jullie doen!’ Haha. Ik weet niet of ik daar nou zo in geloof, maar het was wel een grappig en speciaal moment.”

tekst: mieke van wijk
fotografie: ester gebuis.

Dit is een gedeelte uit het interview met Renée Soutendijk. Het volledige interview lees je in Margriet 53-2016. Dit nummer nabestellen? Dat kan bij Tijdschrift365.nl of via Blendle.

Lees ook:

Het kerstgevoel van Karin Bloemen en haar vriendinnen
– Lies Visschedijk: ‘Ik heb me voorgenomen om er dit jaar vól in te gaan’
Isa Hoes en Medina Schuurman: ‘Pak het leven, ga erin staan met hart, ziel en zaligheid’
Martijn Fischer: ‘Ik zie er best stoer uit, maar heb een hart van peperkoek’

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op Margriet.nl/nieuwsbrief

 

Ook interessant