Persoonlijk

René en Natasja Froger: ‘We hebben een rijk leven, maar familie is het belangrijkst’

froger-grootouders-hr-166370.jpg

Dat de Frogers tijd hebben gevonden voor dit interview en bijbehorende fotoshoot, mag een wonder heten. Ze hebben extreem drukke maanden: Natasja presenteerde Voor hetzelfde geld, deed mee aan het dirigeerprogramma Maestro, zit nu in de opnames van Five days inside en ondertussen maakt het hele gezin lange draaidagen voor het nieuwe programma Lieve Frogers, dat in het voorjaar nog op de buis komt. En o ja, tussendoor ging ze ook nog een week naar Kenia voor het Aidsfonds.

“Dus hij heeft me de laatste tijd weinig gezien”, zegt Natasja, lachend naar René, die er met zijn volle Amsterdamse tongval meteen op inhaakt: “Ik heb een foto van haar op het nachtkastje gezet en als ik die zie, denk ik: wacht eens effetjes, die sliep hier vroeger ook!”

René zelf zit trouwens ook niet stil. Hij treedt nog steeds veel op, is bezig met het opzetten van een managementbureau voor artiesten, zit al volop in de voorbereiding van het kerstconcert van de Toppers in Ahoy en in zijn studio aan huis werkt hij aan een nieuw soloalbum dat “honderdduizend procent zeker” dit najaar uitkomt.

Komen jullie nog wel aan elkaar en jullie gezin toe?

René: “Absoluut. Natasja kan heel goed plannen en snel schakelen. Laatst kwam ze op zondagochtend om halfacht thuis uit Kenia. Onze dochter was jarig en de hele familie zou om tien uur langskomen. Ze heeft mij laten slapen, de honden uitgelaten, gedweild en de wc in de chloor gezet, een pan soep en suddervlees gemaakt… Onvoorstelbaar.”

Natasja: “Zo zit ik nu eenmaal in elkaar. Vanochtend stond ik om zes uur tomatensoep voor René te maken, omdat ik er vanavond niet ben en hij straks wel moet eten. Zijn agenda zit ook vol en dan vind ik het fijn om dit voor hem te doen.”

Waar haal je de energie vandaan?

Natasja: “Vooral uit mijn liefdevolle gezin. Als je gelukkig bent, kun je veel aan. Maar ook uit de mooie programma’s en reizen die ik mag maken. Die kosten natuurlijk ook energie, want ik kom veel leed tegen. In Kenia was ik in een gebied zo groot als Overijssel waar per jaar vierhonderd kinderen doodgaan aan aids. Zoiets afschuwelijks doet me veel. Maar uiteindelijk overwint het gevoel: wat fijn dat we hier zijn om dit onder de aandacht te brengen en dat gééft weer energie.”

René: “Wat ook helpt, is dat we meteen in de relaxstand gaan als we tijd samen hebben. Wij kunnen ons vreselijk goed vermaken met z’n tweeën. Er zijn heus nog zondagen waarop we de hele dag in onze badjas lopen en de telefoon nauwelijks gaat.”

Natasja: “Van vrije zaterdagen kan ik ook enorm genieten, omdat we dan meestal met z’n tweeën naar het voetbal van onze jongens gaan. Danny (32), Maxim (24) en Didier (22) spelen in hetzelfde elftal. Dan staan we langs de lijn met een broodje kroket en doen we na afloop nog een biertje in de kantine. Soms wipt Danny’s vriendin Ann-Dominique met onze jongste kleindochter, baby Fallon, ook nog even binnen. Het liefst zie ik de andere kinderen en kleinkinderen ook nog even, dan heb ik een ideale dag.”

René: “Maar soms vind ik het ook wel lekker als Natasja er even niet is. Dan doe ik net even andere dingen, zoals afspreken met vrienden die ik te weinig zie.”

Natasja: “Dat heb ik ook, hoor. Frogervrije dagen, noem ik dat. Dan kan ik anderhalf uur bellen met een vriendin of heel lang in bad liggen, dat doe ik toch minder snel als René thuis is, omdat ik dat niet gezellig vind.”

Hebben jullie daar last van, dat het op de spaarzame momenten samen gezellig móét zijn?

Natasja: “Nee, wij moeten niks van elkaar. We kunnen ook lekker los van elkaar door het huis stiefelen. Dan is René met zijn muziek bezig en lig ik Voetbal International te lezen – ik ben een voetbalfanaat – en doen we af en toe een bakkie.”

Dat jullie met het hele gezin het programma Lieve Frogers maken is wel een slimme manier om werk en familytime te combineren. Of is het heel anders met een camera erbij?

René: “We zijn voor en achter de camera hetzelfde. Vaak hebben we niet eens door dat de camera al draait. Weet je, als we rollen zouden spelen, dan zouden we het niet volhouden. Daar zijn de draaidagen te lang voor. Wel worden er soms kleine dingen uit gemonteerd. Er zit een enorme partij humor in die kinderen, maar ze roepen weleens iets waarvan je denkt: dit kan niet op tv.”

Natasja: “We hebben ongelooflijk veel lol samen en mogen wensen van kijkers vervullen, hoe mooi is dat? De kinderen waren ook meteen enthousiast toen we ze vroegen. Maxim en Didier hebben jaren geleden al meegedaan in Effe geen cent te makken, Natascha en Danny zaten destijds net op de middelbare school en bleven buiten beeld. Danny kwam erbij in De Frogers: helemaal heppie en in 2017 deed ook Natascha mee aan Groeten uit, waarin we een paar dagen leefden alsof het 1972 was. Daar werd massaal op gereageerd. RTL wilde meer met ons gezin, maar wij zijn geen mensen voor een reallifesoap. We willen wel dat het ergens over gaat, zoals die wensen van kijkers.”

René: “Onze dochter was in het begin wat terughoudend tijdens de opnames, voor haar was het nieuw. Maar nu gaat ze als een trein. Ik moest laatst met haar iemand gaan interviewen voor het programma en dat deed ze alsof ze het al driehonderd jaar doet.”

Het klinkt alsof jullie een heel harmonieus gezin zijn. Is er nooit wrevel?

Natasja: “Natuurlijk wel, we zijn een gewoon gezin. Maar je kunt merken dat de kinderen niet meer thuis wonen. Toen dat nog wel zo was konden ze elkaar de tent uit vechten. Nu heeft iedereen zijn eigen leven en vinden ze het oprecht leuk om elkaar weer te zien.”


Dertien jaar geleden werden jullie jong grootouders van Charlie. René was 46, Natasja 41. Wat deed dat met jullie zelfbeeld?

René: “Onze dochter vertelde het me thuis, ik had meteen tranen in mijn ogen. De enige meid in de familie, mijn kleine meisje van 23, werd opeens een echte vrouw. Ik dacht ook meteen: wat fijn, de familie gaat door. Maar ik moest er wel aan wennen dat ik opa werd. Ik zat nog volop in de popmuziek en opeens werd ik in de media ‘opa Froger’ genoemd. Toen we met de Toppers aan het Songfestival meededen, was ik de enige opa in die hele show! Dat vond ik even gek, maar dat gevoel was gauw over.”

Natasja: “Ik weet nog dat het Natascha niet lukte om ons bij elkaar te krijgen om het ons te vertellen, dus uiteindelijk belde ze me met het mooie nieuws. Ik liep op Schiphol en heb daar alles bij elkaar gegild. Ik was zó blij en heb mezelf ook meteen volop ‘oma’ genoemd.”

René (wijst op Natasja): “Dit is een super-oma, hoor. Er komt niks meer uit haar handen als er een kleinkind in huis is. Charlie kan zichzelf vermaken, maar met Kaycee (4) zit ze uren te kleien, te tekenen en hutten te bouwen.”

Natasja (lachend): “En dan ook in die hut gaan zitten, hè, met je knieën in je neusgaten! René heeft daar geen geduld voor. Jij gaat liever met ze wandelen op de hei, naar de dierentuin, naar de bioscoop. Jij bent meer een ondernemer.”

René: “Ja, dat vind ik leuk: laarzen aan en naar het bos! Ach man, het is prachtig, die kinderen. Ik kan niet wachten tot onze jongste zoons vader worden.”

Natasja: “Nou, ik heb Maxim en Didier wel ingefluisterd dat ze beter nog even kunnen wachten. Ik was zelf dertig toen de eerste kwam en ik ben zo blij dat René en ik ook daarvoor nog tijd samen hebben gehad.”

René kreeg Natascha en Danny met zijn ex-vrouw. Toch klinkt het alsof jij ook volop hun moeder bent en oma voor hun kinderen.

Natasja: “Ze hebben een prachtige, lieve moeder, op wie ik dol ben, dus haar plaats wil ik nooit innemen. Mij noemen ze ‘stieffie’, maar ik zie Natascha en Danny inderdaad ook als mijn kinderen. Ze waren nog zo jong toen René en ik gingen samenwonen, dat is heel natuurlijk gegaan. René heeft de eerste dertig jaar van zijn carrière acht dagen per week en 26 uur per dag gewerkt, dus als zij bij ons waren, zaten ze vaak met mij opgescheept, omdat hun vader weg was of lag uit te slapen na een optreden. Daardoor hebben we zo’n goede band opgebouwd. Ik heb me ook op elk kleinkind intens verheugd. Toen Danny en zijn vriendin ons ruim een jaar geleden vertelden dat ze in verwachting waren, dacht ik meteen: wat bijzonder, ik heb zijn luier nog verschoond en nu wordt hij zelf papa.”

Dat lijkt op wat René net zei: de familie gaat door. Het betekent wel dat je zelf ook een generatie opschuift.

René: “Dat realiseerde ik me eigenlijk pas nadat mijn ouders waren overleden en ik opeens de oudste was. Zij leefden nog toen Charlie werd geboren.”

Natasja: “Mijn ouders leven nog steeds, dus ik heb nog een generatie boven me. Maar ik associeer het grootouderschap sowieso niet meer met ouderdom. Dat was vroeger misschien zo, maar tegenwoordig zijn opa’s en oma’s zo vitaal. Zeventig is het nieuwe vijftig, toch? Mijn moeder is daarin een voorbeeld voor ons allemaal. Ze is 77, enorm actief en ziet er ook nog heel goed uit.”

René: “Waarom denk je dat ik eerst naar je moeder keek toen wij elkaar tegenkwamen?”

Natasja (schatert): “Om te zien hoe ik zou opdrogen zeker!”

René: “Jij snapt ‘m. Ik denk totaal niet over leeftijd na. We zijn lekker sportief en gezond, staan vol in het leven. Ik probeer geen dinosaurus te worden: ik ben van de nieuwe technische ontwikkelingen op de hoogte en vind het heerlijk om met jonge mensen te werken. Die zoeken mij ook op voor hulp en advies. Vorig jaar heb ik nog met Tino Martin het nummer Proost op het leven opgenomen, hij is bijna 25 jaar jonger dan ik – vind ik fantastisch.”

Je dochter zei in een interview dat je steeds meer een familiemens wordt, is dat zo?

René: “Ze bedoelt dat ik nu meer tijd neem voor de familie dan vroeger. Zoals Natasja al zei: ik heb altijd heel veel geïnvesteerd in mijn carrière. Als je nog aan het opbouwen bent en ze bellen je, dan zeg je niet snel ‘nee’. Nu kan ik dat beter, ik maak scherpere keuzes en neem bewuster rust. En weet je wat het ook is: ik heb een rijk leven, we hebben verre reizen gemaakt, ik heb mooie auto’s, maar uiteindelijk kom je toch tot de conclusie dat je familie het belangrijkste is. Hoe ouder ik word, hoe vaker ik me realiseer: al woonde ik in een hutje op de hei, als mijn familie maar om me heen is, ben ik gelukkig.”

Interview | Bas Maliepaard
Fotografie | Nick van Ormondt
Visagie | Esther Oosterbeek

Dit artikel verscheen eerder in Margriet 2020-06. Je kunt deze editie nabestellen via magazine.nl.

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief

Ook interessant