Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Relinde Jong is opgelucht dat de turnsters in 2020 besloten niet langer te zwijgen

relinde-jong-margriet.jpg

Anouk (38) en Lizanne (35), de dochters van Relinde Jong (70), hebben beiden op hoog niveau geturnd. Als Relinde de misstanden meldde bij de bond, werd daar niets mee gedaan. Dit jaar ging de beerput open.

“De afgelopen maanden waren erg intensief. Alles wat er in al die bizarre jaren is gebeurd, kwam weer naar boven. Het is heftig om dat weer allemaal door te maken, ik kreeg er zelfs nachtmerries van. Ik ben blij dat er nu steeds meer openheid komt over de misstanden in de turnwereld. De beerput is eindelijk open. Steeds meer oud-turnsters durven hun verhaal te doen, en ik verwacht dat er nog meer zullen volgen. De hele situatie zit me nog steeds hoog, want ik kan niet tegen onrecht. En steeds denk ik: had ik als moeder iets anders moeten doen?

Topsport

Maar ik deed mijn dochters Anouk en Lizanne helemaal niet op topsport. Ik liet ze toen ze klein waren gaan turnen, simpelweg omdat ze dat een leuke hobby vonden. Hogere ambities hadden we daar helemaal niet mee. We gingen ervan uit dat onze dochters daar in goede handen waren, net zoals je je kinderen in goed vertrouwen naar school brengt. Algauw bleken de meiden allebei getalenteerd te zijn. En nog belangrijker: ze vonden het turnen echt heel leuk. Dan wil je als ouder hun talent niet in de weg zitten.

Nieuwe trainer

Alles veranderde toen Anouk en Lizanne een nieuwe trainer kregen: de trainer die het afgelopen jaar veelvuldig in het nieuws is geweest wegens het mishandelen van jonge turnsters. Anouk en Lizanne waren altijd vrolijke, open meiden geweest. Maar ineens werden ze stiller. Soms zag ik ze samen smoezen. Als ik vroeg waar ze het over hadden, kreeg ik er niets uit. Logisch, alle turnsters onder hem – kinderen nog – werden bedreigd dat ze niets tegen hun ouders mochten zeggen. Anders werden ze afgestraft.

Afgestraft

Toen ik een keer witheet van woede verhaal ging halen nadat ik via een ploeggenootje had gehoord dat de trainer zó hard tegen Lizanne had staan schreeuwen dat mensen dachten dat hij haar ging vermoorden, werd ze afgestraft voor mijn ‘bemoeienis’. Ze moest een week lang in haar eentje trainen en werd doodgezwegen, niemand mocht met haar praten. En dat is niet het enige tergende voorbeeld. Mijn dochters gingen drie weken op trainingskamp met hem. De turnsters mochten geen contact hebben met hun ouders. Ze werden uitgehongerd, kregen alleen een beetje rijst met kip te eten. Ik bracht Anouk en Lizanne schone was en verstopte daar Liga’s in. Bleek en uitgeput kreeg ik mijn meiden weer thuis.

In de doofpot

Buitenstaanders zeggen vaak: ‘Wat idioot dat de ouders niet hebben ingegrepen, dit was ons nooit overkomen!’ Maar zo zwart-wit ligt het niet. Ik heb zó vaak bij de turnbond aan de bel getrokken met mijn zorgen, maar alles werd in de doofpot gestopt. En Lizanne en Anouk waren zo ambitieus en trainden enorm hard voor grote toernooien, ze zouden woest zijn geweest als ik ze van turnen had afgehaald. Dan was al hun harde werk voor niets geweest. Het was hun droom, die wilde ik hun niet ontnemen. En zo werd ik als moeder steeds heen en weer geslingerd in mijn gevoel. Bovendien vertelden ze nooit iets over die horror, dat hoorde ik pas later.

Zwijgcultuur

Ik word er moedeloos van dat ouders worden aangekeken op het wangedrag van de trainers. Maar ik ben blij dat veel turnsters nu zo moedig zijn om te spreken over hun ervaringen. Eindelijk hebben ze een stem. Ik hoop dat de turnsters erkenning krijgen voor hun leed en dat er nazorg komt. En dat die zwijgcultuur stopt. We houden onze mond niet meer.”

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in via margriet.nl/nieuwsbrief.  

Dit artikel verscheen eerder in Margriet 2020-53. Je kunt deze editie nabestellen via magazine.nl.

Tekst | Anne Broekman
Beeld| Marloes Bosch

Ook interessant