Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Relatietherapie: ‘Ik zou willen dat mijn man eens luistert’

relatietherapie-ik-zou-willen-dat-mijn-man-eens-luistert.jpg

Yvonne (60) en haar man Ad (63) zitten al een langere tijd niet meer op een lijn. Ze zijn hiervoor al bij meerdere therapeuten geweest, maar ook zij weten geen raad. Het enige dat Yvonne zou willen is dat haar man eens luistert naar haar.

“Het gaat steeds slechter met ons”, zegt Yvonne. “Hij heeft stress van zijn werk en dat reageert hij op mij af. Anderen kunnen zich dat niet voorstellen. Want als er mensen bij zijn, kan hij heel charmant zijn en vriendelijk en behulpzaam. Dan is niets hem te veel. Iedereen vindt hem aardig. Maar mij behandelt hij alsof ik zijn huishoudster ben. Hij laat alles achter zich slingeren en gaat ervan uit dat ik het wel opruim. Ik regel alles in huis, maar zal daar nooit waardering voor krijgen. Als ik jarig ben zegt hij dat ik maar iets leuks moet uitzoeken voor mezelf. Het is hem te veel moeite om iets te bedenken. Zogenaamd omdat hij niet weet wat mijn smaak is, maar dat is natuurlijk onzin. Het gaat toch om het gebaar. Ik zou al blij zijn met een boeket bloemen dat hij gekocht heeft.”

Respect

“Veel blijer dan met iets dat ik voor mezelf heb moeten kopen. Hij begrijpt dat niet. Hij vindt het ook normaal dat ik altijd moet boeken voor een restaurant of voor een vakantie. Ik zou willen dat we samen iets uit zouden zoeken, maar dat hoeft van hem niet. Hij vindt alles goed. ‘Ik ben makkelijk’, zegt hij dan, maar ik zou ook wel eens verrast willen worden met iets dat hij bedacht heeft. Natuurlijk heb ik al vaak geprobeerd om hierover met hem te praten. Dan probeer ik hem uit te leggen dat ik met respect behandeld wil worden. Dat ik niet wil dat hij zo tegen me uitvalt als ik in zijn ogen iets verkeerds zeg of doe. Dat ik wil dat hij met me praat over wat hij die dag heeft meegemaakt en dat hij geïnteresseerd is in wat ik denk en voel.”

‘Ik zou willen dat mijn man eens luistert’

“Ik zou willen dat ik hem niet honderd keer hetzelfde hoefde te vragen. Hij weet dat ik het vervelend vind als hij zijn telefoon naast zich heeft liggen als we eten, maar hij doet het gewoon toch weer elke dag. Of dat hij niet altijd de tv aan heeft staan, ook als hij niet kijkt. Ik zou willen dat hij luistert als ik met hem wil overleggen over iets dat in huis of in de tuin moet gebeuren. En zo kan ik nog wel even doorgaan.”

Stoorzenders

“Als ik dat tegen hem zeg, reageert hij altijd hetzelfde: ‘Zo zit ik nu eenmaal in elkaar.’ Hij is geen prater, zegt hij dan, en hij ziet dingen niet die in huis moeten gebeuren en het interesseert hem ook niet. Want hij is ‘makkelijk’ en hij vindt alles goed. Als ik me aan dingen stoor dan moet ik het zeggen en dan zal hij proberen daar iets aan te doen. Maar als ik honderd keer gevraagd heb of hij zijn jas niet over de bank wil gooien, dan kan hij dat toch onthouden en uit zichzelf doen, in plaats van mij, als ik het vraag, neer te zetten als iemand die altijd wat te zeuren heeft.”

Lees ook:
Relatietherapie: ‘Hij wil echt stoppen met zijn gebruik van alcohol en drugs’

Een mening

“Het is natuurlijk niet goed”, zegt Ad, “dat ik af en toe uit mijn slof schiet en dan met stemverheffing praat. Maar Yvonne kan het me ook wel heel moeilijk maken. Ze blijft me dan achtervolgen met dingen die voor haar belangrijk zijn en waar ik over moet bellen, of waar ze met mij over wil praten, omdat ze daar zelf geen beslissing over wil of kan nemen. Die gesprekken duren vaak eindeloos, want zij blijft alle mogelijkheden overwegen. Dus dan zeg ik: ‘Beslis jij maar, of laat het me weten als je eruit bent.’ Ik ben op mijn werk gewend om snel knopen door te hakken, maar zij wil over alles praten en weten wat ik erover denk.”

Zijn ontspanning

“Maar als ik dat zeg, en een andere mening heb dan zij, dan moeten we daar net zo lang over praten tot zij me overtuigd heeft dat haar mening de enige juiste is. Zij wil altijd praten. Aan tafel, of als we ’s avonds op de bank zitten. Maar ik ben inderdaad niet zo’n prater. Ik moet de hele dag al praten, ga van het ene overleg naar het andere, dus dan ben ik ’s avonds wel uitgepraat. Het stoort haar dan dat ik graag tv kijk, naar een actualiteitenprogramma of naar sport. Dat ontspant mij. Het klopt dat ik dan mijn iPad en telefoon erbij heb, omdat ik niet continu hoef te kijken en omdat ik ook soms berichten krijg waar ik liever meteen op reageer in plaats van dat allemaal overdag op mijn werk te moeten doen. Ik begrijp niet dat zij daar last van heeft.”

‘Ik zou nooit de man worden die zij zou willen’

“Ze gaat zelf ook met een boek in haar stoel zitten. Maar dat is volgens haar omdat ik toch geen stom woord tegen haar zeg en omdat het haar niet interesseert wat ik op tv kijk. Ik ben altijd bereid om ergens anders te gaan zitten met mijn laptop en op mijn werkkamer heb ik ook een tv staan, maar dat vindt ze dan weer niet gezellig. Maar goed, als zij een film wil zien of ze wil ergens over praten, dan moet ze dat zeggen. Ik kan geen gedachten lezen. Ik wil dan wel graag dat het over iets zinnigs gaat en niet alleen over waar ze allemaal last van heeft en ongelukkig over is en dat ik daar de oorzaak van ben. Dat verhaal ken ik inmiddels. Ik zal nooit de man worden die zij zou willen dat ik was.”

Opruimen en regelen

“Het klopt: ik reageer af en toe te kort door de bocht, ik kan niet eindeloos praten over gevoelens, en ik ben niet iemand die zich stoort aan een jasje dat over een leuning hangt of aan wat papieren op tafel. Ik wil best dingen opruimen of regelen, maar dan moet het me wel gevraagd worden, want ik zie het niet of ik denk er niet aan. En ik wil dan niet achteraf horen dat ik het eigenlijk toch anders had moeten doen. Dus ja, ik vind dat ze af en toe enorm kan zeuren over niks en ik heb meestal geen zin om daarop in te gaan.”

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief

Relatietherapie

Yvonne en Ad zijn met tussenpozen jarenlang in therapie geweest bij verschillende therapeuten. Geen van die therapeuten heeft het geluk gebracht waar Yvonne naar op zoek is. Niemand heeft ook Ad kunnen veranderen, terwijl dat toch de reden is dat ze hem tegenstribbelend en tegen wil en dank een aantal keren heeft meegenomen naar verschillende therapeuten en nu dus naar mij. Tussen mij en haar loopt het echter al snel ook niet zo soepel. Mijn werkwijze in relatietherapie is dat ik probeer duidelijk te krijgen hoe mensen elkaar beïnvloeden. Het is zelden zo dat de een schuldig is en de ander slachtoffer. Meestal proberen ze beiden met de beste bedoelingen om elkaar te bereiken. Als dat niet lukt ontstaat paniek, omdat afwijzing door of onbereikbaarheid van de degene die je het meest lief is, bedreigend voelt.

De boosheid van Yvonne

Dus de een probeert steeds feller en negatiever om gehoord te worden door de ander, terwijl die ander uit angst voor nog meer boosheid en verwijdering zich afsluit en terugtrekt. De pogingen van degene die contact wil maken worden nog dringender en de muur rond de ander nog minder doordringbaar. In mijn pogingen om hun patroon te verhelderen loop ik vast op de boosheid van Yvonne. Zij wil helemaal niet dat er gesproken wordt over een patroon. Zij wil dat er een schuldige wordt aangewezen, namelijk Ad. Om mij dat duidelijk te maken komt ze met talloze voorbeelden van zijn tekortschieten, zijn gevoelloosheid en gebrek aan inlevingsvermogen. Ad is inderdaad af en toe behoorlijk bot, maar is daar wel op aan te spreken. Volgens Yvonne doet hij bij mij alsof hij iets wil veranderen, maar merkt ze daar thuis niets van.

Begrip

Vervolgens ontstaat er ruzie over of dit waar is. Ik doe mijn best, uiteindelijk wil je als therapeut niets liever dan mensen helpen. Ik probeer begrip te tonen voor haar gevoel van eenzaamheid en haar pogen om dichter bij Ad te komen. Maar zelfs dan verwijt Yvonne me dat ik net doe alsof zij de schuld is van hun problemen, terwijl die toch echt bij Ad ligt. Zo draaien we zitting na zitting hetzelfde rondje waarbij elke zitting benadrukt wordt door Yvonne dat het alleen maar slechter gaat.

Acceptatie

Tenslotte besluit ik om met hen te bespreken dat ik niet door wil gaan met een therapie waarvan ze zich slechter gaan voelen. Verandering lijkt hier niet mogelijk omdat het gaat om twee mensen met een verschillende persoonlijkheid en verschillende behoeften, die desalniettemin al veertig jaar samen zijn. Dus moet er toch iets wezenlijks zijn dat hen bindt. Dat er daarnaast verschillen zijn die ze niet kunnen veranderen, noch bij de ander noch bij zichzelf, betekent dat ze moeten accepteren dat de ander is wie hij of zij is. Iets anders zit er niet op als ze bij elkaar willen blijven.

Relatietherapie: 'Ik zou willen dat mijn man eens luistert'

Annette Heffels is psychologe. Ze is getrouwd en heeft een zoon, twee dochters en een kleinkind. De namen in deze tekst zijn vanwege privacyredenen gefingeerd en de afbeelding bovenaan is ter illustratie.

Tekst | Annette Heffels
Beeld | Getty Images

Margriet 52 ligt nu in de winkel! Met deze week: 21 pagina’s feestrecepten, hoe corona in één klap mijn leven veranderde, kerstvoorpret, winteruitjes in Nederland en nog véél meer. Haal het nummer snel in huis of bestel ‘m online zonder verzendkosten.

Ook interessant