Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Relatietherapie: ‘Als we seks hadden voelde het als een verplicht nummer’

relatietherapie-seks-verpli.jpg

In de loop der jaren is de intimiteit steeds minder geworden in het huwelijk van Sabine (51) en Rogier (56). Vooral hij heeft er erg veel moeite mee dat ze nauwelijks meer seks hebben. “Ik stel echt geen extreme eisen en ben met weinig gelukkig. Maar ik wil niet steeds het gevoel krijgen dat ik om aandacht bedel.”

Verhaal uit de praktijk van psycholoog en relatietherapeut Annette Heffels

“Rogier voelt zich altijd tekortgedaan”, reageert Sabine. “Eigenlijk is dat al zo sinds de geboorte van de kinderen. Misschien zelfs al daarvoor, maar in de eerste jaren van onze relatie, toen we nog met zijn tweeën waren probeerde ik altijd om hem het gevoel te geven dat hij geweldig was.”

Overleden moeder

“Rogier was vreselijk onzeker en ik begreep dat wel. Hij heeft een moeilijke jeugd gehad. Zijn moeder is overleden toen hij acht was. Hij heeft nauwelijks herinneringen aan haar, omdat ze, ook voor haar overlijden, altijd ziek was en in bed lag.

Rogier was de jongste van drie kinderen. Hij heeft twee zussen die vier en vijf jaar ouder waren. Die hebben natuurlijk ook veel verdriet gehad vanwege het overlijden van hun moeder, maar zij hebben ook een leuke tijd met haar meegemaakt.”

Eenzaam en ongelukkig kind

“Na de dood van zijn moeder paste zijn oudste zusje zo’n beetje op Rogier, maar zij was zelf een puber en had niet altijd zin in hem. Hij was dus veel alleen. Zijn vader werkte heel hard en was weinig thuis. Rogier herinnert zich hem alleen maar als iemand die achter zijn bureau zat, op zijn werkkamer. Hij praatte nooit met hem.

Volgens Rogiers zussen had hun vader ook voor hen geen aandacht. Hij kon de dood van zijn vrouw niet verwerken. Zij was altijd degene die er was voor de kinderen, hij was afwezig, aan het werk. Mijn schoonvader is inmiddels dood, maar ik kende hem als een sombere, zwijgzame man. Toen Rogier van de basisschool kwam moest hij naar kostschool. Ook daar heeft hij zich eenzaam en ongelukkig gevoeld.”

‘Ik zou hem gelukkig maken’

“Rogier en ik leerden elkaar kennen tijdens onze studie. Ik was natuurlijk verliefd en hij ook, maar ik denk dat ik ook het idee had dat ik hem zou redden. Met mij zou hij eindelijk gelukkig worden.

Toen de kinderen er waren werd het natuurlijk lastiger omdat ik mijn aandacht moest verdelen.  Ik weet dat Rogier net zoveel houdt van onze kinderen als ik, maar hij vond het moeilijk dat er toen minder tijd was voor elkaar. We werkten allebei en ik was vaak moe en mijn hoofd stond dan niet zo naar gesprekken, en helemaal niet naar seks.”

‘Ik doe het toch nooit goed’

“Dus daar kregen we steeds vaker woorden over. Dat ik nooit eens zelf initiatief nam om te vrijen of om hem overdag aan te halen of een kus te geven. Maar als ik dat wel deed dan was het ook niet goed, want dan deed ik dat volgens hem alleen maar om van het gezeur af te zijn. Ik heb de laatste jaren steeds meer het gevoel gekregen, dat ik het nooit goed kan doen, dus inmiddels heeft hij wel gelijk dat ik wat meer afstand houd. Uit angst om weer in zo’n discussie raken, waarin ik moet bewijzen dat ik echt van hem houd, maar toch niet geloofd wordt.’

Steeds minder intimiteit

“Het is waar dat wij, toen de kinderen jonger waren, heel drukke jaren hebben gehad”, zegt Rogier. “Het was de periode waarin Noor en Finn nog veel zorg vroegen, terwijl we tegelijkertijd ons bedrijf aan het opbouwen waren. We hebben dat echt samen gedaan, maar ik weet dat het voor Sabine vaak moeilijk was om haar aandacht te verdelen. Wat zij doet, wil ze perfect doen.

Dus als de kinderen in bed lagen zat ze vaak nog tot diep in de nacht voor de zaak te werken. Ik ben haar daar dankbaar voor. Zonder haar hadden we dit nooit kunnen bereiken. Maar onze relatie is in die periode wel veranderd. We werden meer  collega’s of vrienden. Er was tussen ons steeds minder intimiteit.”

Verplicht nummer

“Als ik daarover probeerde te praten, kreeg ik het gevoel dat Sabine mij lastig vond. Naast al haar andere taken was ik nog een verplichting erbij. Ik vond dat pijnlijk en heb geprobeerd om haar duidelijk te maken dat we elkaar zouden verliezen, als we niet ook tijd en aandacht aan elkaar zouden besteden.

Na zo’n gesprek probeerde ze dan wel om weer een keer te vrijen of om me een aai te geven, maar dat voelde inderdaad als een verplicht nummer. Het was duidelijk dat ze het deed om mij tevreden te stellen en dat maakte dat ik me nog eenzamer voelde.”

Extreme eisen

“Voor haar hoeft die intimiteit kennelijk niet meer, maar om van het gezeur af te zijn gaf ze dan maar toe.  Terwijl ik echt geen extreme eisen stel. Ik ben met weinig gelukkig. Als zij mij eens echt uit zichzelf een kus op mijn mond zou geven, of in bed tegen me aan zou kruipen, dan ben ik daar al gelukkig mee.

Maar dat gebeurt niet. Ik ben altijd degene die haar aanhaalt en ik voel haar dan verstrakken. Ik merk dat ze me ontwijkt. De kinderen wonen inmiddels allebei zelfstandig, dus we zouden meer tijd kunnen besteden aan elkaar, maar nu is ze weer aan een nieuwe studie begonnen, dus zit ze avond aan avond achter haar laptop.”

Bedelen om aandacht

“Als één van de kinderen komt of belt, maakt ze daar meteen tijd voor, maar als ik haar vraag om eens bij me op de bank te komen zitten om wat te praten of een film te kijken, voel ik haar aarzeling. Ze doet het dan wel meestal, maar ik voel dat ze afstand houdt en vaak zegt ze dan ook al snel dat ze moe is en vast naar bed gaat.”

De laatste tijd merk ik dat ik zelf ook weinig pogingen meer doe om de afstand tussen ons te overbruggen. Ik wil niet steeds het gevoel krijgen dat ik bedel om aandacht. Ik had gehoopt dat zij misschien daardoor zelf een keer naar me toe zou komen, maar volgens mij vindt ze het prima zo.”

Tranen in haar ogen

Tijdens het verhaal van Rogier is duidelijk dat Sabine het allerminst prima vindt zo. Ze zit met tranen in haar ogen naar hem te luisteren. Tranen die hij pas ziet als ik er de aandacht op vestig. Als Sabine zegt dat het haar pijn doet om te horen hoe ongelukkig hij zich voelt, reageert Rogier met: “Als je dat zo erg vindt, waarom doe je er dan niks aan. Zo moeilijk is het toch niet wat ik vraag.”

Sabine reageert met: “Ik probeer regelmatig iets liefs te zeggen of je een kus te geven, of bij je op de bank te komen zitten, maar het lijkt wel of je dat totaal niet ziet.”

“Nee”, zegt Rogier, “dat zie ik inderdaad niet. Meer dan een plichtsgetrouw kusje bij het thuiskomen of voor het slapengaan is er niet. En als het al gebeurt, komt het niet uit jezelf. Dus dan is het eigenlijk nog pijnlijker, omdat het vanuit plichtgevoel is.”

Patroon

In deze paar zinnen schetsen Rogier en Sabine het patroon waarin ze verstrikt zijn heel duidelijk. Vanuit zijn verlangen naar verbondenheid zoekt Rogier toenadering, vooral fysiek. Sabine voelt dit echter niet als een teken van liefde voor haar, maar als een verwijt. Zij probeert in te gaan op zijn vraag, maar hij vertaalt dat als een afwijzing, omdat het niet voortkomt uit een verlangen van haar.

Als hij dit uit, voelt Sabine zich wanhopig en machteloos. Ze weet niet meer hoe ze Rogier moet laten voelen dat ze van hem houdt. “Het is voor jou nooit goed genoeg”, zegt ze, “dus ben ik bang om iets te doen, omdat ik vervolgens te horen krijg dat ik kennelijk niet om je geef.”

Poging om dichter bij elkaar te komen

Het is duidelijk dat beider bedoelingen verkeerd begrepen worden en dat hun pogingen om dichter bij elkaar te komen, door die foute ondertiteling, er juist toe leiden dat ze zich beiden terugtrekken in verwijt en machteloosheid.

Het tekort aan liefde en veiligheid, dat Rogier in zijn jeugd heeft ervaren, zal zeker een rol spelen bij zijn behoefte aan bevestiging van Sabines liefde voor hem. Maar de liefde die zij uit naar hem, komt niet bij hem binnen. Sabine heeft lang het verlangen gehad om Rogier te redden en hem te genezen van de eenzaamheid uit zijn jeugd. Het feit dat hij haar nu verwijt dat ze hem ongelukkig maakt, verlamt haar.

Afstand overbruggen

In eerste instantie verken ik met beiden wat ze voelen, maar niet meer kunnen overbrengen aan elkaar. Daarna help ik Rogier om Sabine niet te verwijten dat ‘het voor haar niet hoeft’, in de hoop dat ze dan spontaan naar hem gaat verlangen. Wat hij echt voelt en dus beter ook kan zeggen is, dat hij van haar houdt en haar graag dicht bij zich wil voelen. Sabine reageert vervolgens dat ze niets liever wil dan die nabijheid, maar zich machteloos terugtrekt, omdat haar liefde niet erkend wordt. Het zien van het patroon en het begrijpen van hun beider behoefte aan nabijheid is een eerste stap om de afstand te overbruggen.

Annette HeffelsAnnette Heffels is psychologe. Ze is getrouwd en heeft een zoon, twee dochters en een kleinkind.

 

 

 

Tekst | Annette Heffels
Beeld | IStock

Namen en sommige omstandigheden zijn om privacy redenen veranderd.

Meer verhalen uit de praktijk van Annette lezen?
Dat doe je hier!

Margriet 22 Anita WitzierDit artikel verscheen eerder in Margriet 2019-22
Je kunt deze editie nabestellen via MAGAZINE.NL >
Of lezen via BLENDLE >

 

Ook interessant