Relatietherapie: ‘Ik zie er vaak tegen op om naar huis te gaan’

Deel dit artikel:

Pinterest

Thijs (45) ziet echt wel in dat Mira (43) niet zonder de hulp van haar ouders kan. Maar inmiddels spelen zijn schoonouders wel een erg grote rol in hun leven. “Haar ouders willen helpen, maar nu bepalen ze ook dingen die met de opvoeding te maken hebben en wordt er zonder overleg van alles veranderd in huis.” 

Uit de praktijk van Annette Heffels

Dankbaar voor de hulp

‘Ik begrijp best dat het zwaar is voor Mira,’ zegt Thijs, ‘met twee drukke peuters en het is fijn dat haar ouders zoveel opvangen. Het zijn lieve mensen en ik ben hun dankbaar voor de hulp die ze bieden. Mira redde het niet alleen, ook al had ze haar baan opgezegd na de geboorte van de tweeling. Ik stond daar volledig achter. Ze was uitgeput door de gebroken nachten, ze voelde zich vreselijk onzeker alleen met de kinderen, had last van paniekaanvallen.

Mira kan geen beslissingen nemen

Mira is altijd heel gevoelig geweest en een piekeraar, maar nu werd dat nog veel erger. Als ik ‘s morgens naar mijn werk ging, kwamen haar ouders, want ze durfde niet alleen te blijven met de kinderen. We zaten bovendien midden in een verbouwing. Die had natuurlijk klaar moeten zijn voor de bevalling, maar door allerlei oorzaken liepen we vertraging op. Ook omdat Mira veel moeite had met beslissingen nemen en daar steeds weer op terugkwam. Behalve onze slaapkamer, de kinderkamer en de woonkamer was niks nog echt af. En dus liep de troep van de keuken en de badkamer die nog afgemaakt moesten worden, door het hele huis.

Mijn schoonouders zijn er bijna altijd

Omdat ik een paar weken na de geboorte van de kinderen weer aan het werk moest, heeft mijn schoonvader toen alles voor de bouw geregeld en mee geklust. Mijn schoonmoeder was er om Mira met de kinderen en het huishouden te helpen. Zij kookte, ze aten vervolgens met ons samen en gingen daarna thuis slapen. Inmiddels gaat de tweeling vier ochtenden naar de opvang. Maar nog steeds gaat Mira daarna met de kinderen naar mijn schoonouders, of ze komen bij ons. Het komt maar zelden voor dat ik uit mijn werk kom en dat ik daar Mira alleen met de kinderen aantref.

Ik zie er tegenop om naar huis te gaan

Nogmaals: mijn schoonouders zijn lieve mensen, maar ik merk dat ik er vaak tegenop zie om naar huis te gaan. Het voelt alsof wij weer zijn opgenomen in het gezin van mijn schoonouders. Zij willen helpen maar intussen nemen zij beslissingen die wij eigenlijk samen zouden moeten nemen. Dat begon met de verbouwing en dat kon toen waarschijnlijk ook niet anders, want ik zat op mijn werk.

Maar inmiddels bepalen ze ook dingen die met de opvoeding van de kinderen te maken hebben en worden er zonder overleg met mij dingen veranderd in de tuin, of in huis. Ik vind dat niet prettig, maar durf er ook niet goed iets van te zeggen, want dan hebben Mira en ik de grootst mogelijke ruzie. Vakanties hebben we altijd doorgebracht in het huis van mijn schoonouders in Frankrijk. Want dan konden wij lekker tot rust komen en wat samendoen. Alleen gebeurt dat niet, want zij bemoeien zich zogenaamd nergens mee, maar zijn er weer altijd bij.’

‘Dat kan ik mijn ouders niet aandoen’

Op dit punt van het gesprek, barst Mira uit. In tranen zegt ze dat het niet eerlijk is wat Thijs allemaal beweert. Hij wil nu plotseling zonder haar ouders op vakantie met de kinderen, maar dat kan ze haar ouders niet aandoen. Ze zou hen daarmee vreselijk kwetsen en ze zouden het niet begrijpen. ‘Terwijl Thijs al die tijd wel mooi heeft geprofiteerd van hun hulp. Daardoor kon hij na veertien dagen meteen weer aan het werk terwijl ik nog tot niets in staat was, maar wel alleen achterbleef met twee pasgeboren kinderen. Want Thijs was nodig op zijn werk. Daar kon hij natuurlijk niet gemist worden. Terwijl ik hem thuis ook niet kon missen.

Zich er makkelijk achter verschuilen

Ik had een moeilijke zwangerschap, moest veel rusten en de bevalling was verschrikkelijk. Ik was echt niet in staat om in mijn eentje voor de kinderen te zorgen en het huishouden te doen, met die bergen was, die je dan hebt. Hij vond het prima dat ik stopte met mijn baan. Dat kwam hem wel goed uit, want nu kon hij zich erachter verschuilen dat hij heel de dag werkte en ’s nachts aan zijn slaap moest toekomen. Want hij was de kostwinner en er moest wel geld binnenkomen, met twee kinderen en de dure verbouwing, die ik had gewild.

‘Ik werkte toch niet’

Hij had geen idee, hoe zwaar het was met een tweeling. Hij denkt dat hij ’s avonds en in de weekends veel van de zorg op zich neemt, maar dat stelt echt weinig voor. Want in de weekends moet hij ook studeren en ontspannen door te gaan hardlopen. Wanneer ik dan moet ontspannen, dat vraagt hij zich niet af. Ik werk toch niet, dus als de kinderen op de opvang zijn dan heb ik toch alle tijd voor mezelf. Alsof er met twee kinderen dan geen hele lijst is van dingen die ook nog moeten, tussendoor. Ik heb die tijd hard nodig. Ik kan niet, zoals hij, lekker de deur achter me dicht trekken ’s morgens en naar mijn werk gaan.

‘Hij laat het afweten’

Zijn leven ging gewoon door, terwijl ik, zeker die eerste twee jaar, geen leven meer over had. Ik was alleen maar aan het zorgen en voeden en toen ze eenmaal liepen, opletten en ervoor zorgen dat er niks met hen gebeurde. Ik had dat allemaal nog gekund zonder hulp van mijn ouders, als ik van de kant van Thijs enige waardering of steun had gekregen. Maar hij vindt dat hij zijn plicht heeft gedaan als hij een uurtje met de kinderen naar het bos gaat, of naar de speeltuin.

Dus als hij dan hier weer begint over mijn ouders en dat hij tijd voor ons samen wil, dan vind ik dat zo kwetsend voor mijn ouders, maar ook voor mij. Alsof ik zo afhankelijk en verwend ben dat ik mijn ouders overal voor nodig heb. Ik heb ze nodig omdat hij het laat afweten. Ik zou alles ook liever met zijn tweeën doen, maar hij is bij ons thuis de grote afwezige.’

‘Ze is een geweldige moeder’

De zwakke poging van Thijs om de verbinding tussen hem en Mira weer te versterken, loopt onmiddellijk stuk op haar tranen en haar boosheid. Hij maakt na haar tegenwerpingen dan ook snel zijn excuses: Natuurlijk beseft hij dat zij veel meer in huis en met de kinderen doet dan hij en hij vindt dat ze een geweldige moeder is. Dus hij heeft wel degelijk waardering voor haar. Maar het is ook zo, dat ze zich niet kunnen veroorloven om beiden minder te werken.

Hij mist Mira als vrouw

En hij houdt van zijn schoonouders, die hem meer een thuis hebben gegeven dan zijn eigen ouders. Wat hij eigenlijk vooral wil zeggen komt er met enige hulp van mij uit: Hij mist Mira als vrouw. Ze is nu moeder van de tweeling en dochter van zijn schoonouders, maar er is geen intimiteit meer, ze hebben nauwelijks gesprekken en nooit meer seks. Mira reageert dat ze te moe is, of te verdrietig of zich te eenzaam voelt omdat Thijs nooit echte aandacht voor haar heeft dus hoe kan hij dan verwachten dat ze met hem vrijt.

‘Ik kan niets goed doen,’

Bovendien gedraagt hij zich denigrerend tegenover haar en zegt hij kwetsende dingen. Weliswaar hebben ze zelden ruzie, want dat willen ze beiden niet waar haar ouders bij zijn, maar van de keren dat dit wel gebeurd is kan Mira zich nog letterlijk herinneren wat Thijs toen zei. ‘Je ziet en onthoudt alleen wat er misgaat, ik kan niets goed doen,’ zucht Thijs machteloos. Het woord waardering blijft bij mij hangen. Beiden voelen afstand en doen af en toe een poging om die te overbruggen, maar trekken zich vervolgens gewond terug, omdat ze denken niet gewaardeerd te worden.

Artikelen van Margriet ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.

Waardering

Voor beiden is waardering een gevoelig punt, maar vanuit een verschillende achtergrond. Mira groeide als enig kind op in een gezin met overmatig beschermende ouders. Ze heeft vanuit die jeugd het beeld ontwikkeld dat ze een kwetsbaar meisje is in een gevaarlijke wereld. Thijs groeide op als oudste zoon van gescheiden ouders. Nadat zijn vader het gezin had verlaten toen Thijs acht was, probeerde hij zijn moeder te helpen. Hij deed zijn best, maar het ene moment was hij alles voor moeder en besprak ze al haar problemen met hem, het volgende moment verweet ze hem dat ze niks aan hem had en dat hij net zijn vader was.

Patronen doorbreken

De verwijdering die nu tussen hen is ontstaan, raakt bij beiden aan die gevoelige plekken vanuit het verleden. Mira voelt de angst dat ze het niet redt als vrouw en moeder. Thijs doet zijn best maar durft geen grenzen aan te geven en weet eigenlijk ook niet wat hij nodig heeft, omdat er nooit aandacht is geweest voor zijn behoeften. We komen er in deze therapie niet uit, door alleen te kijken naar de problemen in het heden. Mira en Thijs moeten ook teruggaan naar hun ervaringen als kind, om te begrijpen hoe de overtuigingen over zichzelf en anderen zijn ontstaan die nu nog bepalen hoe ze in hun relatie staan. Door dat te begrijpen van zichzelf en van elkaar zullen ze hopelijk die patronen kunnen doorbreken.

Annette HeffelsAnnette Heffels is psychologe. Ze is getrouwd en heeft een zoon, twee dochters en een kleinkind.

 

 

Dit artikel verscheen eerder in Margriet 2019-38. Je kunt deze editie hier nabestellen.