Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Relatietherapie: ‘Hij wil de relatie langzaam opbouwen, maar ik merk dat ik bevestiging wil’

relatietherapie-hij-wil-de-relatie-langzaam-opbouwen.jpg

Deze week in Relatietherapie het verhaal van Petra (51). Ze is gescheiden, moeder van Thomas (21) en Jelle (18) en heeft sinds zes maanden een latrelatie met Michiel (54), vader van Sasha (18). Petra wil graag de volgende stap zetten en gaan samenwonen, terwijl Michiel daar nog liever nog mee wacht en de relatie langzaam wil gaan opbouwen.

Uit de praktijk van psycholoog en relatietherapeut Annette Heffels

Onzekerheden

“Ik dacht dat ik de therapie kon afronden”, zegt Petra, “dat ik het verleden verwerkt had en de toestanden rondom mijn scheiding. Ik voelde me sterker en vaak zelfs gelukkig, zeker nadat ik Michiel had leren kennen. Maar nu we wat langer met elkaar omgaan, komen al mijn oude angsten weer terug. Ik voel me super-onzeker, denk dat hij me vast ook in de steek gaat laten. Ik merk dat ik voortdurend bevestiging wil hebben dat hij van me houdt en bij me blijft. Tegelijk weet ik dat ik op die manier juist maak dat ik hem verlies. Want wie zit er nu te wachten op zo’n angstig, afhankelijk type.”

Afspreken

“Ik meen te merken dat Michiel anders is dan in het begin van de relatie. We kennen elkaar nu een half jaar. We wonen natuurlijk op een flinke afstand van elkaar, ruim een uur met de auto. Bovendien werken we fulltime en hebben we beiden nog een kind in huis dat dit jaar eindexamen moet doen en vooral thuisonderwijs heeft gehad vanwege corona. Dus we kunnen elkaar meestal alleen in de weekends zien.”

“Maar dan wil Michiel ook tijd hebben voor zijn dochter en voor zijn vrienden en hij wil sporten. Dus in die twee dagen dat we elkaar zouden kunnen zien, is het vaak passen en meten om echt tijd voor elkaar te hebben. Ik ben dan degene die het hele weekend vrij houd, terwijl hij vaak later komt dan afgesproken en eerder alweer weg moet. Alsof de tijd samen voor mij belangrijker is dan voor hem.”

“Ik vind het zelf normaal dat je, elke dag als je elkaar niet ziet, even contact hebt door te bellen of door een berichtje te sturen. Bij hem schiet dat er regelmatig bij in, omdat hij het dan te druk heeft gehad. Dat geeft mij het gevoel dat hij, als we niet bij elkaar zijn, meteen zijn oude leven oppakt en dat ik dan niet meer besta voor hem.”

Langzaam opbouwen

“Omdat we elkaar zo weinig kunnen zien, ben ik begonnen over samenwonen. Ik snap dat hij niet kan verhuizen vanwege zijn werk. Voor mij is dat makkelijker. Ik zou een baan kunnen zoeken in zijn stad. Ik werk in het onderwijs en ik denk dat ik makkelijk iets vind. Jelle gaat volgend jaar studeren, dus voor hem hoef ik niet meer hier te blijven wonen. Ik kan mijn huis verkopen en zou eerst bij hem in kunnen trekken. Daarna zouden we misschien samen iets kunnen kopen.”

“Dat hoeft voor mij allemaal niet meteen, maar ik vind het wel belangrijk om een perspectief te hebben. Hij schrikt daarvan. Hij wil de relatie langzaam opbouwen, zegt hij, en hij vindt het moeilijk als ik voor hem mijn huidige baan opzeg, waar ik het heel erg naar mijn zin heb, en als ik mijn huis verkoop. Als het dan mis zou lopen tussen ons heb ik geen plek meer waar ik heen kan. Hij is er niet aan toe, zegt hij, maar hij kan ook niet aangeven wanneer hij er wel aan toe zou zijn.”

Meer tijd

Michiel: “Ik vind dat we meer tijd moeten hebben om elkaar te leren kennen, voordat we dergelijke definitieve besluiten nemen. Ik schrik er inderdaad van als Petra zegt dat ze  haar huis wil verkopen en haar baan wil opzeggen, terwijl we zelfs nog geen langere vakantie samen hebben doorgebracht. Natuurlijk zijn we nu nog verliefd en is het moeilijk dat we maar beperkt tijd met elkaar kunnen doorbrengen.”

“Maar dat betekent ook dat we nog niet echt een beeld hebben van hoe het is als we een langere tijd met elkaar zouden doorbrengen. We zijn namelijk in een aantal opzichten heel verschillend. Petra is erg georganiseerd en netjes. Afspraak is afspraak bij haar en als je tien minuten later bent, belt ze om te horen waar je blijft.”

Dochter

“Ik ben makkelijker. Op mijn werk moet ik uiteraard van afspraak tot afspraak leven en mijn tijd goed indelen, maar thuis heb ik juist de behoefte om te ontspannen. Ik wil er zijn voor Sasha, omdat zij het zwaar heeft gehad met onze scheiding. Ze hangt erg aan mij. Op dit moment heeft ze het contact met haar moeder verbroken, dus ik wil niet dat ze hele weekends alleen zit. Ze kan vanwege schoolwerk niet vaak in het weekend naar Petra en wil dat ook niet.”

“Petra heeft weliswaar aangeboden dat zij dan wel steeds naar ons toekomt, maar ik denk dat het voor mijn dochter belangrijk is dat ze tijd met mij alleen heeft. Bovendien heeft ze het nu zwaar en is het de vraag of ze haar eindexamen gaat halen, dus ik wil haar daar zo veel mogelijk in steunen.”

Lees ook: Relatietherapie: ‘Mijn man drukt altijd zijn zin door en wil altijd gelijk hebben’

Prioriteiten

“Daarnaast is sporten en contact met mijn vrienden voor mij ook belangrijk. Ik zit op zaterdagmorgen in een voetbalteam met een aantal van die jongens en als ik voortdurend verstek laat gaan, komen zij een man te kort. Als ik het hier met Petra over heb, zegt ze dat ik mijn vrienden en Sasha toch ook door de week elke avond kan zien. Zo doet zij dat. Zij vindt dat ik te weinig in onze relatie investeer. Ze snapt mijn argumenten wel en dat is de reden waarom ze een volgende stap wil zetten. Als we samenwonen zien we elkaar elke dag en dan is er meer tijd voor al die andere dingen die ik belangrijk vind.”

Verantwoordelijkheid

“Ik moet eerlijk zeggen dat ik het daar inderdaad wat benauwd van krijg. Ik vind haar claimend en heb het idee dat ik voortdurend moet bewijzen dat ik van haar houd en dat zij voor mij op de eerste plaats komt. Mijn dochter en Petra komen zeker op de eerste plaats, maar we zijn nog in een beginfase van onze relatie. De verantwoordelijkheid dat zij haar leven opbreekt en bij mij intrekt, is voor mij te zwaar. Zo ver ben ik nog niet en ik durf me niet vast te leggen op een tijd dat ik dat wel ben. Ik weet nog niet hoe onze relatie zich ontwikkelt.”

Opofferen

Anette Heffels: “Op het verhaal van Michiel reageert Petra met een mengeling van angst, verdriet en boosheid. Ze concludeert dat ze dus gelijk had. Michiel heeft genoeg van haar. Hij vindt het wel leuk om af en toe contact en vooral seks met haar te hebben, maar hij houdt niet genoeg van haar om ruimte voor haar te maken in zijn leven. Ze heeft het gevoel dat ze alleen maar een soort extraatje is, naast alle andere dingen die hij belangrijk vindt en waar hij niets van wil opofferen. Dus kan ze maar beter nu een einde maken aan de relatie, om zichzelf niet nog meer pijn en verdriet te doen.”

“Als zij dat zo ziet, zegt Michiel, dan is dat misschien inderdaad het beste. Hij geeft heel veel om haar, dus het laatste wat hij wil is haar pijn doen. Misschien kan hij haar te weinig bieden wat ze nodig heeft.”

‘Twee mensen met beiden een rugzak’

“Ik zie twee mensen die beiden een rugzak meenemen van de vorige relaties in hun leven, waardoor ze beschadigd en op hun hoede zijn. Ze hebben beiden een ongelukkig huwelijk en een vechtscheiding achter de rug en zijn daardoor getekend. Petra is in haar huwelijk fysiek en psychisch mishandeld en vernederd. Ze heeft dat veel te lang verdragen, omdat ze na een jeugd met weinig liefde ervan uitging dat ze waarschijnlijk ook geen liefde verdiende.”

“Dat ze niet de moeite waard was en te veel vroeg.  In een langdurige therapie heeft ze ontdekt dat ze als kind meer nodig had gehad en vooral meer had verdiend. Nu ze op het punt staat zich te binden aan iemand, komen de oude angsten en minderwaardigheidsgevoelens terug.”

“Michiel heeft zich in zijn huwelijk met een partner die was gediagnostiseerd met een borderline persoonlijkheidsstoornis falend en machteloos gevoeld. Zijn ex-vrouw stelde hem verantwoordelijk voor het feit dat zij zich niet gelukkig voelde. Hij heeft het vooral voor zijn dochter lang geprobeerd, tot zij verliefd werd op een andere man en vertrok.”

Angsten uitspreken

“Ze hebben deze geschiedenis wel verteld aan elkaar, maar vooral feitelijk, zonder echt hun diepere gevoelens en angsten uit te spreken. Wanneer ze dat wel doen, blijkt dat ze bij elkaar juist datgene oproepen waar de ander kwetsbaar in is. Petra is bang dat ze er niet echt toe doet voor Michiel en dat ze weer misbruikt en verlaten zal worden.”

“Michiel is bang om opnieuw verantwoordelijk gemaakt te worden voor het geluk van een ander. Door hun angsten uit te spreken en te beseffen hoezeer die deel van hen geworden zijn en vooral ook door tijd te nemen om vertrouwen te krijgen in zichzelf en elkaar, kunnen ze beiden de oude pijn genezen. Maar dat vraagt tijd. Veel tijd.”

Annette Heffels

Annette Heffels is psychologe. Ze is getrouwd en heeft een zoon, twee dochters en een kleinkind. De namen in deze tekst zijn vanwege privacyredenen gefingeerd en de afbeelding bovenaan is ter illustratie.

Tekst | Annette Heffels
Beeld | Getty Images

Margriet 15 ligt nu in de winkel! Daarin lees je deze week positief gezondheidsnieuws, een dossier libido & de overgang, alles over spannende nieuwe levensfases en natuurlijk nog véél meer. Haal het nummer snel in huis of bestel ‘m online zonder verzendkosten.

Ook interessant