Persoonlijk

Relatietherapie: ‘Ik hou van mijn partner, maar m’n kinderen zijn het belangrijkst’

moeder-dochter.jpg

Lauren (42) heeft een relatie met Maxime (51), die met haar ex-vriendin Sabine twee dochters heeft. En die geeft Maxime veel te veel aandacht, vindt ze. “Op de dagen dat ze bij ons zijn, draait voor Maxime alles om hen. Logisch waarschijnlijk, maar naar mijn gevoel ook enigszins overdreven.”

Verhaal uit de praktijk van psycholoog en relatietherapeut Annette Heffels.

“Heb je het een beetje helder?”, vraagt Lauren aan Annette als ze de verschillende vaders en moeders van dit gezin in kaart breng. “Wij hebben een nogal gecompliceerd gezinsleven met al die vaders en moeders en opa’s en oma’s.”

Twee moeders én twee stiefmoeders

“Toen ik Maxime leerde kennen kreeg ik dat allemaal erbij. Ik heb dat onderschat. Niet eens omdat we twee dagen per week de kinderen hier hebben, en ik dus de zoveelste ouder werd in hun leven. Een soort stiefmoeder, zeg maar, waar ze er al een van hadden, want Sabine heeft intussen ook een andere relatie. Sabine is de biologische moeder van de kinderen, dus ze zijn het grootste deel van de week bij haar. Dat is een teer punt. Maxime voelt zich gewoon ‘moeder’ en de term biologische moeder mag ik niet gebruiken. De meisjes hebben twee moeders.”

‘Volgens mij wil ze Maxime terug’

“Op de dagen dat ze bij ons zijn, draait voor Maxime alles om hen. Logisch waarschijnlijk, maar naar mijn gevoel ook enigszins overdreven. Op de andere dagen, als ze bij Sabine zijn, moet er bovendien voortdurend worden overlegd en gebeld. Dan gaat Maxime daar weer heen omdat de oudste geholpen moet worden met wiskunde, of omdat de jongste in tranen belt omdat ze ruzie heeft met haar beste vriendinnetje.

Daarvoor moet alles wat wij samen hadden gepland wijken. Volgens mij speelt Sabine daar trouwens niet zo’n mooie rol in. Haar relatie loopt niet zo lekker en volgens mij wil ze Maxime terug, dus doet ze voortdurend via de kinderen een beroep op haar, om te overleggen over de kinderen, of als er iets moet gebeuren in huis. Want zij is niet handig en Maxime wel.”

Ze wil het niet horen

“Dan zijn er verder natuurlijk nog alle festiviteiten die samen gevierd moeten worden met de vier ‘moeders’ en de twee ‘vaders’, want we moeten allemaal een grote, hechte familie vormen. Met kerst en verjaardagen moeten de oma’s en opa’s ook erbij betrokken worden. Ik vind die meiden best leuk, maar ik heb niks met al die andere mensen.

Ik hang er maar wat bij en merk dat de oudste, Isa, ook steeds meer moeite heeft met de situatie. Ze zegt de laatste tijd regelmatig dat ze het lastig vindt om in twee huizen te wonen. Haar vriendinnen wonen vlakbij het huis van Sabine, waar eerst het hele gezin samenwoonde, dus dat voelt voor de kinderen meer als thuis. Maar Maxime wil dat niet horen. Liever nog rijdt ze voortdurend op en neer om vriendinnetjes van Isa te halen en te brengen, dan dat ze wat soepeler met de regeling omgaat. Daar krijgen wij dus ruzie over.”

Samen ouders

“Volgens mij gaat de ruzie niet zozeer over de kinderen, maar over het feit dat Lauren er moeite mee heeft om de aandacht te delen, als ze er zijn,’ reageert Maxime. “Lauren is gewend van thuis uit, maar ook in eerdere relaties die ze heeft gehad, dat alles om haar draaide. Ze heeft zelf nooit een kinderwens gehad. Dus toen wij verliefd op elkaar werden heb ik meteen gezegd dat ik twee dochters heb van wie ik zielsveel houd en die altijd een belangrijke plaats zullen innemen in mijn leven. De belangrijkste plaats, want zij zijn samen met Sabine mijn verantwoordelijkheid. In die zin zal ik ook altijd aan Sabine gebonden blijven, want wij zullen altijd samen ouders zijn.”

Jaloezie

“Dat ik de kinderen niet gebaard heb, heeft daar niets mee te maken. Het is een verantwoordelijkheid die we samen zijn aangegaan en die ik ook wil. Daar zit volgens mij het andere probleem van Lauren. Zij is jaloers op Sabine, terwijl ze daar geen enkele reden toe heeft.

Het is waar dat Sabine er veel moeite mee had dat ik verliefd werd op Lauren. Ze heeft er ook voor gevochten dat ik weer bij haar terug zou komen, maar inmiddels heeft ze geaccepteerd dat dat niet meer zal gebeuren en heeft ze zelf ook een andere relatie. Dat ik haar in het huis heb laten wonen, is vooral omdat ik het belangrijk vond dat de kinderen hun thuis behielden, niet vanuit schuldgevoel naar Sabine, zoals Lauren denkt.”

De papa’s wonen ergens anders

Sabine heeft altijd het grootste deel van de zorg voor de kinderen op zich genomen, omdat zij minder werkte, dus die verdeling, zij drie dagen van de week, ik twee, hebben we aangehouden toen we uit elkaar gingen. Daarnaast is er een verdeling van de weekends en de vakanties. Ik ben er juist trots op dat we erin geslaagd zijn om met elkaar en met de vaders van de kinderen een goede band te houden.

Ik vind het belangrijk dat de kinderen weten wie hun ouders zijn en tot nu toe heb ik nooit gemerkt dat zij, of hun vriendinnetjes, het raar vonden dat zij twee moeders hadden en dat hun papa’s ergens anders woonden.”

Verhuizen of verbouwen

“Dat ik af en toe klussen in huis doe voor Sabine is ook logisch, want het huis is nog voor de helft van mij. Dat stoort Lauren ook, omdat wij samen nu in een huis wonen waar zij zich niet echt prettig voelt. Ze zou graag willen verhuizen of verbouwen, maar daar hebben we nu het geld niet voor. De afspraak is dat we het huis verkopen als de meisjes gaan studeren en op kamers gaan.

Ik houd zielsveel van Lauren en ik ben bereid om op ieder gebied rekening te houden met Laurens wensen, maar niet als het de kinderen betreft. Ik ben hun moeder en dat ben ik niet alleen maar twee dagen per week. Als één van hen me nodig heeft op een ander moment, wil ik er voor ze zijn, of het nu gaat om hulp bij huiswerk of omdat ze ziek zijn of verdrietig. Lauren zal dat moeten accepteren.”

Een scheiding gaat altijd gepaard met verdriet

“Hoewel het hier om een gezin gaat met twee moeders zijn de problemen na de scheiding niet zo heel veel anders dan bij een gezin met een vader en moeder”, zegt Annette. “Een scheiding gaat altijd gepaard met verdriet voor ouders en kinderen, behalve misschien als de relatie zo slecht was, dat de scheiding ervaren wordt als een opluchting.”

Emoties niet altijd onder controle

“Hoe zeer je ook beseft dat je de kinderen niet moet betrekken in de problemen die je hebt met je (ex-)partner… Er zullen maar weinig gescheiden partners zijn, die zich nooit een negatieve opmerking over ‘de ander’ hebben laten ontvallen tegenover de kinderen. We hebben namelijk allemaal te maken met onze gevoelens van verdriet, jaloezie, boosheid en schuld. Gevoelens die we meestal wel, maar soms ook even niet, onder controle hebben. Daar komt bij dat een tweede relatie, zeker als er kinderen bij betrokken zijn, altijd moeilijker en kwetsbaarder is dan een eerste relatie waarin beide partners ook ouders van de kinderen zijn.

Kiezen voor de kinderen

“Vaak verwacht of hoopt de ouder dat de nieuwe partner de kinderen net zo leuk vindt als hij/zij, maar dat is zelden vanzelfsprekend. De kinderen zijn vaak evenmin meteen enthousiast over de nieuwe liefde van hun ouders. In het beste geval groeit de sympathie geleidelijk, maar in de problemen, die op weg daarheen opdoemen, kiezen ouders meestal instinctief voor hun kinderen en niet voor hun nieuwe partner.

Daarnaast speelt de andere ‘echte’ ouder altijd een belangrijke rol in het nieuw samengestelde gezin en dat leidt vaak tot boosheid en jaloezie. Zeker wanneer er, behalve de zorg voor de kinderen, ook nog kwesties zijn rondom de zakelijke verdeling van geld, huis en spullen.”

Vriendschappelijke relatie

“Al die factoren spelen een rol bij Lauren, Maxime, Sabine en hun kinderen. Het feit dat er zoveel mensen betrokken zijn bij de zorg voor de meisjes maakt het nog ingewikkelder. Dat Maxime en Sabine erin geslaagd zijn om een vriendschappelijke relatie te behouden en dat ze daardoor samen op een goede manier ouders kunnen zijn, is voor de kinderen prettig, maar voor Lauren moeilijk. Ze voelt zich vaak buitengesloten.”

Behoefte aan een thuis

“In de therapie kan Lauren dit uiten en aan Maxime duidelijk maken dat ze in hun prille relatie ook behoefte heeft aan tijd voor hen samen. En aan het (enigszins) begrenzen van het beroep op Maxime in de dagen die zij samen hebben. Daarnaast komen een aantal problemen aan de orde die spelen in de meeste samengestelde gezinnen: een stiefmoeder is geen moeder en hoeft dat niet te worden.

Lauren mag op haar eigen manier een relatie met de kinderen aangaan. Ze hoeft hen niet op te voeden. Verder willen jonge kinderen zich best houden aan een gedeelde zorg in twee huizen, maar pubers hebben vaak behoefte aan een vaste thuisplek. Voor Maxime is dit moeilijk, omdat ze het voelt als een afwijzing, maar ze moet hier met haar dochter over praten.”

Tekst | Anette Heffels
Beeld | iStock

Namen en sommige omstandigheden zijn om privacy redenen veranderd.

Dit artikel verscheen eerder in Margriet 2018-50
Je kunt deze editie nabestellen via MAGAZINE.NL >

 

 

 

 

 

 

Artikelen van Margriet ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.

 

 

 

Ook interessant