Relatietherapie: ‘Ze zou het liefst ontkennen dat ik er nog ben’

Deel dit artikel:

Pinterest

Meike (45) en Erik zijn gescheiden. Hun kinderen (11 en 9) wonen hoofdzakelijk bij Meike en haar partner Jochem (50). Erik wil de regeling nu aanpassen: “Meike vergeet dat we die afspraak niet voor eeuwig hebben gemaakt.”

Verhaal uit de praktijk van psycholoog en relatietherapeut Annette Heffels

“Ik begrijp Erik niet”, zegt Meike. “Er is nu, na twee jaar, rust in het leven van de kinderen en van mij en nu wil hij alles weer overhoop halen.”

De scheiding kwam totaal onverwacht

“Het kwam voor mij en de kinderen totaal onverwacht dat Erik ineens wilde scheiden, omdat hij iemand anders had ontmoet. Daardoor had hij bedacht dat ons huwelijk eigenlijk al lang niets meer voorstelde. Voor mij was dat niet zo. Misschien waren we elkaar in alle hectiek – die nu eenmaal hoort bij een gezin met twee werkende ouders van jonge kinderen – een beetje kwijtgeraakt… Maar naar mijn idee is dat normaal.

Ik dacht dat we later wel weer meer tijd en aandacht voor elkaar zouden krijgen. Ik vond dat we een goed team waren. Het was misschien allemaal niet meer zo spannend, maar ik was tevreden. En ja, ook best gelukkig.”

Nooit ruzie

“De kinderen begrepen er ook niks van. Natuurlijk waren er meer klasgenootjes met gescheiden ouders, maar naar hun idee kwam dat omdat die ouders altijd ruzie hadden. Wij hadden nooit ruzie. Zelfs niet toen we uit elkaar gingen. We hebben het in alle redelijkheid zo geregeld dat de kinderen zo min mogelijk last van de scheiding zouden hebben. Ik ben in ons huis gebleven met de kinderen. Om de veertien dagen gingen ze een weekend naar Erik en elke woensdagmiddag waren ze ook bij hem.

Ik weet dat Erik de kinderen meer had willen hebben, maar ik wilde dat niet. Een vriendinnetje van Noah verhuist om de paar dagen van haar moeder naar haar vader. Dat lijkt me verschrikkelijk voor een kind. Ze zijn dan nergens echt thuis, moeten voortdurend met hun rugzakje van de één naar de ander. Bovendien kon Erik dat volgens mij ook helemaal niet combineren met zijn werk. Voor mij is dat makkelijker omdat ik in het onderwijs zit.”

De kinderen hebben we er doorheen gesleept

“Ik vond het ontzettend zwaar met de kinderen, in mijn eentje, maar ze hebben me er ook doorheen gesleept. Omdat zij er waren moest ik door: opstaan, ontbijt maken, het huishouden doen, vriendjes laten spelen, ’s avonds eten maken. Als ze naar bed waren kon ik huilen en dat heb ik ook veel gedaan, die eerste tijd. Huilen en op de bank zitten en mijn vriendinnen bellen, dat ik het niet begreep en dat ik dit niet wilde.

Sinds ik Jochem ken voel ik me weer echt gelukkig. En nu wil Erik plotseling meer dagen in de week de kinderen hebben, omdat hij meer invulling wil geven aan zijn vaderrol. Dat had hij moeten bedenken toen hij besloot ons in de steek te laten. Ik houd hem aan de afspraak die we hebben.”

Niet voor eeuwig

“Meike vergeet dat we die afspraak niet voor eeuwig hebben gemaakt”, zegt Erik. “Ik voelde me indertijd natuurlijk enorm schuldig om wat ik haar en de kinderen aandeed. Het was ook niet, zoals Meike zegt, dat ik van de ene op de andere dag besloot dat ik met Linda, mijn vriendin, verder wilde. Ik heb ontzettend geworsteld met dat besluit.

Ik was al langer ongelukkig in ons huwelijk. Had het idee dat ons gezin een goed geoliede machine was. Maar er was geen echte aandacht meer voor elkaar. Meike zegt nu dat ze dacht dat het wel goed zou komen als de kinderen wat groter zouden zijn. Maar ik zag de tijd dat zij het huis uit zouden gaan en wij met zijn tweeën achterbleven als een schrikbeeld. Ik wilde niet op die manier oud worden in een relatie die eigenlijk nog weinig voorstelde.”

Ingestemd met een weekendregeling

“Mijn twijfel of ik wel of niet bij mijn gezin weg zou gaan, had vooral te maken met de kinderen. Meike en ik hebben de zorg voor hen altijd gedeeld en het idee dat ik hun opgroeien veel minder mee zou maken, vond ik verschrikkelijk. Ik heb toen toch ingestemd met de weekendregeling, omdat ik zag hoe slecht het met Meike ging en omdat ik haar niet ook nog eens de kinderen en het huis wilde afnemen.

Met haar was absoluut niet te praten over het verdelen van de zorg, wat ik eigenlijk had gewild. Volgens haar omdat het niet goed was voor de kinderen, maar ik denk dat ze het zelf niet aankon om dagen zonder hen te zijn.”

Jaloers

“Ik heb de kinderen verschrikkelijk gemist. Volgens Meike ben ik jaloers op het feit dat zij nu met Jochem samenwoont en dat de kinderen hem zo graag mogen. Ik geloof oprecht dat dit niet zo is. Ik vind het wel moeilijk om te zien dat Jochem zich opstelt als vader van mijn kinderen. Hij helpt hen met huiswerk, gaat met ze naar hun sportclubjes, kortom: doet allerlei dingen die mijn taak waren.

Wat mij het meeste stoort is dat hij ook de kinderen opving toen Meike een paar dagen voor een cursus van huis was. Onze afspraak was dat in zo’n geval de kinderen bij mij zouden zijn. Ze heeft me dat niet eens gevraagd, terwijl ze er altijd een probleem van maakte als ik een deel van het weekend er niet was en de kinderen bij Linda waren.”

Vader van onze kinderen

“Waar ik ook ineens mee werd geconfronteerd is dat zij in de zomervakantie vier weken gaan rondtrekken in de VS. Wij waren overeengekomen dat we in de vakanties niet meer dan twee weken met de kinderen weg zouden gaan. Ook dat was weer omdat Meike het niet aankon om de kinderen zo lang niet te zien.

Ik heb me dus voortdurend aan haar aangepast en zij heeft nu haar nieuwe gezin en eigenlijk zou ze het liefste ontkennen dat ik er ook nog ben. Maar ik ben de vader van onze kinderen en ik wil meer invulling geven aan die taak.”

Spijt

Omdat hij zag hoeveel verdriet hij veroorzaakte door weg te gaan bij zijn gezin, heeft Erik twee jaar geleden ingestemd met een ouderschapsplan waar hij het eigenlijk niet mee eens was. Hij heeft daar nu spijt van. Indertijd is hij er niet duidelijk over geweest dat dit een voorlopig plan was en dat hij meer dan een weekendvader wilde zijn.

Zoals zo vaak, bij een echtscheiding, speelt bij het maken van het ouderschapsplan niet alleen het belang van de kinderen mee. Allerlei gevoelens die te maken hebben met de (ex) partner, boosheid, jaloezie, angst, verdriet en schuldgevoel, wegen mee bij de beslissingen die worden genomen.

Bang om alleen te zijn

Erik voelt zich schuldig tegenover Meike en zijn kinderen, Meike is boos en vooral ook bang om alleen te zijn. Daarnaast denkt ze oprecht dat het niet goed is voor kinderen om steeds van omgeving te veranderen en ziet daar naar haar idee ook allerlei bewijzen van.

Erik kent juist voorbeelden waar zo’n gedeelde zorg goed werkt. Volgens hem is het belangrijk dat de kinderen voelen dat hij hen graag bij zich wil hebben. Hij wil niet dat ze denken onbelangrijk voor hem te zijn, omdat hij geen moeite heeft gedaan hen meer te zien.”

Goede relatie met elkáár

Ik weet eerlijk gezegd niet wat het beste is voor kinderen. Er is geen oplossing die voor iedereen geldt. Sommige kinderen zullen het moeilijk vinden om zich steeds weer aan te passen aan een nieuwe omgeving, terwijl andere kinderen dat moeiteloos doen. De wijze waarop de ouders met elkaar omgaan speelt daar ook zeker een rol in. Samen voor de kinderen zorgen betekent dat je als gescheiden ouders een goede relatie met elkaar moet hebben.

Als dat niet zo is zullen de kinderen dat voelen en worstelen met hun loyaliteit naar de ouder die het er het meest moeilijk mee heeft. Het is ook handig als beide ouders dicht bij elkaar wonen, zodat kinderen iets op kunnen halen wat ze vergeten zijn of tussendoor even bij de ouder die ze op dat moment nodig hebben terecht kunnen. Vaak is het zo dat wat oudere kinderen zelf meer gaan bepalen waar ze willen wonen en soms dan de keuze maken om dat bij een van de ouders te doen.

Meer begrip

Wat Meike denkt -dat Erik jaloers is op haar geluk met Jochem is mogelijk waar. De angst van Erik dat Jochem zijn plek overneemt in het leven en in het hart van zijn kinderen zal misschien meespelen bij zijn behoefte de kinderen vaker bij zich te hebben. Haar behoefte aan rust en weer een volledig gezin zal mede haar keuze bepalen.

Mijn taak is om al die emoties te verkennen en serieus te nemen. Die gevoelens zijn niet goed of slecht maar zijn er gewoon. Door ze uit te spreken komt er meer begrip en bereidheid om samen te kijken wat werkelijk het belang van de kinderen is. Meike en Erik komen tot een oplossing waarbij de kinderen als hoofdverblijf bij Meike wonen, maar wel vaker dingen met hun vader samendoen en meer tijd met hem doorbrengen. Waarbij ze straks, als ze wat ouder zijn zelf ook een andere keuze mogen maken.

Dit artikel verscheen eerder in Margriet 2019 – 21.
Je kunt deze editie nabestellen op MAGAZINE.NL >

 

 

 

 

Artikelen van Margriet ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.