Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Relatietherapie: ‘Je hebt het dus zogenaamd in mijn belang gedaan, dat je niks meer van je liet horen?’

relatietherapie-je-hebt-het-dus-zogenaamd-in-mijn-belang-gedaan-dat-je-niks-meer-van-je-liet-horen.jpg

Feline (28) zit voor het eerst in zestien jaar weer tegenover haar vader Peter (68), die na zijn scheiding van Helen (60) niks meer van zich heeft laten horen. 

“Ik weet niet wat ik hiermee moet. Vanaf mijn twaalfde heb ik geen contact meer met je gehad. Ik had daar ook geen enkele behoefte aan. En jij kennelijk ook niet want je hebt niks meer van je laten horen. Dus ik begrijp niet goed waarom je nu ineens wel de behoefte hebt om me te zien.”

‘Ik was boos op hem’

Feline richt deze eerste zinnen rechtstreeks tot haar vader, maar vindt het kennelijk toch te moeilijk om Peter aan te kijken en vervolgt haar verhaal over hem tegen mij: “Al die jaren, vanaf mijn twaalfde, toen ik had gezegd dat ik niet meer om het andere weekend naar hem toe wilde, heeft hij niks meer van zich laten horen. In het begin stuurde hij nog wel geld voor mijn verjaardag. Met een kaart dat we elkaar hopelijk gauw weer zouden zien en dat was het dan. Terwijl hij wist waarom ik niet naar hem toe wilde. Dat was omdat hij in de weekends vaak moest werken, zodat ik dan bij zijn nieuwe vriendin en haar kinderen zat. Maar ik was ook boos op hem, omdat hij wist hoe slecht het met mama ging en hoe weinig geld wij hadden.

‘Ik probeerde de ideale dochter te zijn’

Mijn moeder is nooit over de scheiding heen gekomen. Ze was daarvoor al depressief, maar nadat hij ons in de steek had gelaten, ging het steeds slechter met haar. Ik heb altijd het gevoel gehad dat hij wegliep omdat hij de situatie niet meer aankon. Alsof ík mama kon helpen! Ik heb het geprobeerd. Ik probeerde haar op te vrolijken, de ideale dochter te zijn, maar ik was een kind. Hem kon ik niet vervangen. In het begin waren er nog wel vriendinnen en oma natuurlijk en de broer van mama die op bezoek kwamen. Maar oma stierf en mama maakte vaak ruzie met mensen omdat ze zich niet begrepen voelde. Dus langzamerhand kwam er bijna niemand meer.

‘Hij is twintig jaar te laat’

Ik was opgelucht toen ze een relatie met Joost kreeg. Maar dat gaat ook niet echt goed. Ze belt regelmatig dat ze hem de deur uit heeft gezet, maar dan is het na een paar dagen toch weer aan. Ik weet niet of ik ooit het huis uit had kunnen gaan als hij er niet was geweest. Ik kan niet zeggen dat ik een band met hem heb, maar ik ben wel blij dat hij het ondanks alles met haar volhoudt. Peter is al die jaren nooit naar me toe gekomen met de vraag hoe het met me ging. Of ik het wel redde met mama. Of we wel rondkwamen. Dus wat moet ik met deze plotselinge behoefte aan een vader-dochter­ontmoeting. Wil hij iets inhalen? Hij kent me niet en ik denk dat we dat het beste zo kunnen laten. Hij is twintig jaar te laat.”

‘Ze is nooit uit mijn gedachten geweest’

“Feline heeft alle recht om boos op mij te zijn. Maar ik ben blij dat ze toch heeft toegestemd in dit gesprek. Als ze me de huid vol wil schelden en het daarbij wil laten, accepteer ik dat. Maar ik wilde in elk geval een poging doen om ons contact te herstellen en mijn kant van het verhaal uit te leggen. Het is niet zo dat ik al die jaren niet met haar bezig ben geweest. Ze is nooit uit mijn gedachten geweest en ik heb verschillende keren geprobeerd om met Helen te praten, of ik haar toch niet af en toe kon zien. Helen hield dan steeds vol dat Feline zelf niet naar mij toe wilde, dus heb ik voorgesteld of ik haar dan bij Helen thuis kon bezoeken. Helen weigerde dat. Ze wilde me niet meer zien en ik begrijp nu dat ze ook nooit heeft gezegd tegen Feline dat ik dat wilde. Zoals ik ook nu hoor dat ze de brieven die ik Feline stuurde ook nooit heeft gegeven.

‘Het klopt dat ik er meer had moeten zijn’

Ik weet dat Helen negatief over mij praatte en dat ze Feline ook duidelijk maakte, dat ze echt niet naar mij toe hoefde als ze dat niet wilde. Ze zette Feline in om tegen mij te zeggen dat haar moeder geen geld had om eten te kopen. Feline verweet mij dan dat ik hun geen geld wilde geven terwijl ik wel heel veel had. Dat bedenkt een kind niet zelf, dat hoorde ze van haar moeder. Ze kwam naar mij met kleding die haar te klein was, om duidelijk te maken hoe arm ze waren. Mijn vriendin is verschillende keren met haar kleren gaan kopen. Die zagen we naderhand nooit meer terug. Het klopt dat ik er meer had moeten en willen zijn voor haar in de weekends dat ze bij ons was. Ik heb een horecabedrijf, werkte keihard en was veel van huis. Ik moest ook juist in de weekends werken omdat ik het geld hard nodig had.

‘Ze dreigde er vaak mee, dat ze een eind aan haar leven zou maken’

Het feit dat ik het heb opgegeven om contact te zoeken met Feline heeft alles te maken met de vechtscheiding van Helen. We hebben een slecht huwelijk gehad met voortdurende ruzies en een verschrikkelijke scheiding. Natuurlijk voelde ik me schuldig dat ik Feline bij Helen achterliet, maar ik hoopte dat ze tegenover haar kind anders zou zijn. Ik had Feline het liefst meegenomen, maar Helen zou dat nooit goed hebben gevonden en ik denk dat het haar laatste reden van bestaan had weggehaald. Ze dreigde er vaak mee, dat ze een eind aan haar leven zou maken. Als ik vast had gehouden aan de bezoekregeling, denk ik dat ik het voor mijn dochter alleen maar moeilijker had gemaakt, omdat ze volkomen loyaal was aan haar moeder.”

Lees ook:
Relatietherapie: ‘Hij is zó gemakzuchtig dat hij alles wat moeite kost uit de weg gaat’

De relatietherapie

“En dat moet ik geloven,” barst Feline uit aan het eind van Peters verhaal. “Je hebt het dus zogenaamd in mijn belang gedaan, dat je niks meer van je hebt laten horen?”

Gelukkig schiet Peter niet meteen in de verdediging. Ik vraag hem wat het voor hem betekende om na de scheiding Feline niet meer te zien, terwijl hij wist dat Helen depressief was. Feline en hij hebben namelijk alleen maar een kans om de relatie te herstellen, als hij verantwoordelijkheid neemt voor zijn houding van toen en oprecht tegen zijn dochter kan zeggen dat hij begrijpt hoezeer ze zich in de steek gelaten heeft gevoeld door hem. Ze heeft van hem een doorvoelde spijtbetuiging nodig, dat hij er al die jaren niet voor haar was. Ik begeleid hem door dit proces van verklaren en spijt betuigen heen, waarbij ik om de paar zinnen controleer of Feline kan laten binnenkomen wat hij zegt.

‘Ik had jou moeten beschermen’

Peters reactie op Felines ongeloof dat hij in haar belang geen contact heeft gezocht, is: “Nee, Feline, ik deed het niet voor jou. Ik had jou moeten beschermen. Het speelde wel mee, dat ik jou niet in een loyaliteitsconflict wilde brengen, maar dat was niet het belangrijkste. Het was verkeerd om jou achter te laten in een situatie waaruit ik was weggevlucht. Ik maakte mezelf wijs dat het beter voor je was om je met rust te laten, maar ik wist ergens ook dat dit niet goed voor jou was. En ik voelde me schuldig over de scheiding vanwege jou. Ik probeerde dat goed te praten door mezelf voor te houden dat het voor jou toch ook verschrikkelijk was om op te groeien tussen twee ouders die voortdurend tegen elkaar schreeuwden en ruzie maakten.”

‘Het was laf’

“Later rechtvaardigde ik het feit dat ik geen contact zocht door te bedenken dat jij waarschijnlijk een negatief beeld had van mij, omdat je moeder ongetwijfeld haar visie op mij met jou had besproken. Jij zou vast vinden dat ik Helen ziek had gemaakt. Het was zo verontrustend om daarna berichten te horen over hoe slecht het ging met Helen. Ik realiseerde me hoe zwaar dat voor jou was, maar ik durfde het niet aan om weer in de ellende van Helen betrokken te raken. Zo is het gegaan en dat was niet goed. Het was laf.”

‘Er moet meer gebeuren’

Feline heeft stil zitten luisteren. Als Peter zegt dat hij graag van haar zou willen horen hoe haar leven is verlopen sinds hun contact stopte, zegt ze dat ze zover nog niet is. Ze is blij dat hij eerlijk tegen haar is geweest, maar het is niet zo dat ze nu ineens het gevoel heeft dat ze een vader heeft. Ze weet nog niet of ze hem voldoende vertrouwt om met hem over persoonlijke dingen te praten. En ze weet al helemáál niet of ze hem als opa voor haar kind wil. Ze is bovendien bang dat het herstel van hun band haar moeder verdriet zal doen. Kortom: dit gesprek is een opening, maar er moet meer gebeuren. Er is vooral meer tijd nodig. 

Beeld | Getty Images

Ook interessant