Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Relatietherapie: ‘Mijn man raakt me al jaren niet meer aan’

relatietherapie-mijn-man-raakt-me-al-jaren-niet-meer-aan.png

Deze keer in Relatietherapie het verhaal van Tessa (62), getrouwd met Marcel (66), ouders van vier volwassen kinderen. Tessa heeft geen uitgesproken behoefte, waardoor ze niet op een lijn ligt met haar man.

Inmiddels raakt hij haar al jaren niet meer aan.

‘Mijn man raakt me niet meer aan’

“En dan nog wat”, zegt Tessa, “hij raakt me ook al jaren niet meer aan.” Deze klacht over haar man is een laatste woedend verwijt, dat ze toevoegt aan de stroom van tekortkomingen van Marcel die ze in de afgelopen zittingen kwijt moest. “Ik heb zo veel jaren voor hem klaargestaan. Dat was niet makkelijk, want Marcel is niet bepaald een makkelijke man. Hij was van huis uit gewend dat alles om hem draaide. Zijn moeder heeft hem verschrikkelijk verwend. Enige jongen he, in een gezin met vier meiden. Hij kwam vervolgens in een gespreid bedje toen hij de zaak van zijn vader overnam. Daar was hij meneer de directeur die door iedereen naar de ogen werd gekeken. Zijn ouders lieten duidelijk merken dat ik niet de geschikte schoondochter was voor hun kroonprins.”

Secretaresse

“Dus ik heb altijd ontzettend mijn best gedaan om te bewijzen dat ik thuis alles perfect regelde, zodat hij daar kon ontspannen en tot rust kon komen. Ik zorgde voor de kinderen en het huishouden en sprong ook nog regelmatig bij als dat nodig was op de zaak. Ik was voor mijn huwelijk secretaresse en tot de kinderen kwamen en ook daarna nog, heb ik veel voor de zaak gedaan. Dat werd allemaal vanzelfsprekend gevonden, niet alleen door Marcel, maar ook door mijzelf en uiteraard heb ik daar nooit een cent voor betaald gekregen.”

“Had ik niet erg gevonden, als ik maar enige waardering gevoeld had, maar dat was ook niet zo. Ik kreeg het alleen te horen als er iets misgegaan was. Vervolgens werd wel weer van mij verwacht dat ik klaar lag als Marcel seks wilde. Dat wilde hij heel vaak. Het was zijn manier om te ontspannen.”

Toenaderingspogingen

“Ik had daar vaak moeite mee omdat hij daarvoor alleen maar had gescholden op alles en iedereen en vooral op mij. Dus had ik er weinig behoefte aan om daarna intiem met hem te zijn. Meestal gaf ik dan toch maar toe. Liever dat, dan weer dagen ruzie of genegeerd worden. Marcel zag het echt als mijn plicht als zijn vrouw om seks te hebben als hij dat wilde, want hij werkte immers zo hard voor ons. Maar nu is hij sinds een paar jaar met pensioen. Ik had de hoop dat er nu meer tijd zou zijn voor ons samen en dat hij wat aardiger zou worden. Maar dat is niet zo. Ik zit nu thuis met een man die nergens zin in heeft. Die de hele dag achter de computer zit of in de tuin bezig is en verder nergens behoefte aan heeft.”

Geen behoefte aan seks

“En zonder dat daar ooit een woord over gesproken is, doet hij ook geen toenaderingspogingen meer. Ik weet niet waarom. Hij heeft er geen behoefte aan, zegt hij en ik moet dat maar accepteren. Terwijl hij me zo verweten heeft dat ik kil was en niet normaal in de periode dat hij daar wel behoefte aan had en ik minder. Ik neem hem dat heel erg kwalijk, maar dat interesseert hem niet.”

“Ik begrijp niet zo goed waar dit nu ineens vandaan komt”, zegt Marcel. “Mij lijkt het normaal dat de behoefte aan seks wat minder wordt naarmate je ouder bent en lang bij elkaar. Ik had trouwens de indruk dat bij Tessa de behoefte aan seks al veel eerder verdwenen was. Eigenlijk al vanaf dat ze in de overgang kwam. Of misschien zelfs al eerder, na de geboorte van de jongste.”

“Dus ik nam aan dat het haar wel goed uitkwam dat ik haar niet meer lastig viel. Want dat gevoel gaf ze me wel altijd. Ze weigerde me niet, dat zei ze ook altijd: ‘Heb ik je ooit geweigerd?’ als ik erover wilde praten dat ik meer behoefte had aan seks. Voor mij was het ook niet echt prettig om te voelen dat ze het verdroeg, maar er niks bij voelde. Dus geleidelijk aan leer je daarmee leven en doe je minder je best om er wat van te maken. Inmiddels hoeft dat voor mij ook niet meer.”

Lees ook:
Relatietherapie: ‘Mijn man vindt dat ik me niet zo kwetsbaar op moet stellen’

‘Ik ben tevreden met mijn leven’

“Ze heeft me wel verweten dat ik waarschijnlijk een ander had, maar dat is nooit het geval geweest. Zo zit ik niet in elkaar. Eerlijk gezegd snap ik niet zo goed wat ze nu van me wil. Ik heb nooit de indruk gehad dat seks voor haar belangrijk was en nu wordt mij ineens verweten dat ik wat dat betreft geen beroep meer op haar doe. Ik ben tevreden met mijn leven. Ik heb me een paar jaar geleden teruggetrokken uit de zaak. Mijn zoons hebben het nu overgenomen. Ik loop daar af en toe nog wel eens binnen, maar ik wil hen niet voor de voeten lopen. We hebben een grote tuin die ik nu zelf onderhoud en daar heb ik plezier in. Verder heb ik een brede belangstelling, ik lees graag en zit graag op mijn werkkamer om dingen uit te zoeken.”

‘Ik red me wel’

“Ik hoef niet zo nodig op vakantie of voortdurend met mensen afspreken. Ik heb meer dan genoeg gereisd en te veel verplichte diners uitgezeten. Voor mij hoeft dat niet meer. Tessa heeft altijd geklaagd dat ze door het drukke gezin en de verplichtingen vanuit mijn werk nooit tijd had voor zichzelf. Nu heeft ze die tijd wel en is het weer niet goed. Als zij op reis wil met een vriendin of met een van de kinderen, dan moet ze dat doen. Ik leg haar geen strobreed in de weg, als ze een paar dagen naar de kinderen is. Zelf red ik me wel. Ik ga ook wel eens mee, maar ik ben inderdaad graag thuis. Ik snap niet waarom dat zo erg is. Maar ik heb eerlijk gezegd de moed opgegeven om Tessa tevreden te stellen. Zij heeft altijd wel wat te klagen. Ik kan haar ontevredenheid niet wegnemen.”

Opgespaarde boosheid

Annette Heffels: “Tessa is boos. Het is een boosheid die ze in jaren heeft opgespaard en alleen af en toe uitte door te klagen, maar nooit door aan te geven wat haar behoefte was. Vaak wist ze dat zelf ook niet precies. Ze besefte alleen dat dit niet het leven was dat ze wilde, zonder te voelen wat ze wel wilde. In haar opvoeding door een strenge vader die enorm kon uitvallen en een zachtaardige moeder, die haar best deed om de lieve vrede te bewaren, had ze vooral geleerd om het anderen naar de zin te maken.”

“Vervolgens koos ze een man die ook weinig oog had voor haar gevoelens en die flink uit zijn slof kon schieten. Hoewel Tessa haar best deed om een goede partner en moeder te zijn, groeide haar besef dat ze vooral voor anderen aan het zorgen was terwijl zij zelf niet werd gezien.”

Boosheid en eenzaamheid

“Haar klagerige gedrag irriteerde Marcel en ook haar kinderen. Dus stopte ze haar boosheid weg, totdat ze dat niet langer kon en serieus boos werd. Hoewel Marcel niet snapt waar dat zo plotseling vandaan komt, heeft ze nu wel zijn aandacht. Ik begrijp dat onder Tessa’s boosheid het verdriet en de eenzaamheid van jaren schuilgaat. Die boosheid moet er echter eerst uit. Bovendien is ze bang dat ze de aandacht van Marcel weer verliest wanneer ze zachter en kwetsbaarder wordt. Toch is dat nodig, want hoewel haar woede begrijpelijk is en ook nodig, houdt ze Marcel hiermee op afstand, terwijl ze juist zo graag zijn nabijheid wil.”

Seks vermijden

“Het feit dat hij weinig met haar samen wil doen en haar niet meer aanraakt, maakt haar angstig. Omdat seks zo belangrijk was voor hem, denkt ze nu dat hij haar niet meer aantrekkelijk vindt en niet meer van haar houdt. Door dit te uiten, hoort ze ook Marcels verhaal. Hij vertelt dat hij moeite heeft met het feit dat hij niet meer zo makkelijk een erectie krijgt en kan houden en dat hij daarom seks is gaan vermijden vanuit de overtuiging dat Tessa dat al lang niet meer wilde. Tessa’s kwetsbaarheid en haar behoefte om weer verbinding met hem te voelen ontroert hem en geeft een opening om met elkaar te praten over hoe ze samen verder willen.”

Aanrakingen

“Dat betekent niet dat ze nu alles samen moeten doen. Dat is ook niet wat Tessa wil en Marcel wil zeker ook niet alles alleen doen. Beiden zouden ze elkaar weer willen aanraken en vasthouden, maar ze merken dat er een soort verlegenheid tussen hen is ontstaan die dat belemmert. Door dit te uiten, ontdekken ze dat ze wel degelijk op zoek zijn in deze levensfase naar een relatie die goed en veilig voelt en waar aandacht is voor elkaar.”

“Waarin je dingen alleen kunt doen en terug thuis kunt komen om daarover tegen elkaar te vertellen. Over de gêne om elkaar aan te raken stappen ze heen, aanvankelijk wat geforceerd en op mijn verzoek, maar omdat het bevalt, hebben ze mijn opdrachten niet lang nodig. Er wordt weer gekust, gestreeld en hand in hand gelopen. De intimiteit is terug en wie weet komt het ook opnieuw tot vrijen.”

Annette Heffels

Annette Heffels is psychologe. Ze is getrouwd en heeft een zoon, twee dochters en een kleinkind. De namen in deze tekst zijn vanwege privacyredenen gefingeerd en de afbeelding bovenaan is ter illustratie.

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in via margriet.nl/nieuwsbrief.

Tekst | Annette Heffels
Beeld | Getty Images

Ook interessant