Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Relatietherapie: ‘Mijn man heeft geen aandacht voor mij, we ondernemen niets samen’

relatietherapie-mijn-man-heeft-geen-aandacht-voor-mij-we-ondernemen-niets-samen.jpg

Deze week in Relatietherapie het verhaal van Margriet (61) en haar man John (67). Margriet ergert zich aan John, die geen aandacht voor haar heeft en niets wil ondernemen.

“Ik had gehoopt dat hij na zijn pensionering weer meer zin zou hebben om dingen te ondernemen”, zegt Margriet. “De laatste jaren voor hij met pensioen ging, was hij altijd moe en gestrest. Hij kon het werk niet meer aan. Ik had daar begrip voor. In het onderwijs is zo veel veranderd de laatste jaren, dat hoorde ik ook van collega’s van zijn leeftijd. Dat zij het ook moeilijk vonden om dat allemaal bij te benen. Als hij thuiskwam viel hij na het eten voor de tv in slaap en in de weekenden was hij er evenmin toe te bewegen om samen ergens heen te gaan. Dus we leefden allebei naar dat pensioen toe, in de hoop dat het dan beter zou worden. Maar dat is niet zo. Dat wil zeggen: voor hem misschien wel, want hij heeft nu tijd om zich bezig te houden met zijn hobby: geschiedenis.”

Aan elkaar aanpassen

“Dus hij zit de hele dag achter zijn computer of in de boeken, maar is nog steeds niet te bewegen om met mij iets te ondernemen. Hij zit in zo’n geschiedeniskring, waarvoor ze voor elke bijeenkomst dingen moeten lezen en uitzoeken en soms gaan ze dan naar tentoonstellingen. Ik mag dan mee, zegt hij, andere partners doen dat ook, maar dat is niet echt mijn interesse. Hij verwacht van mij dat ik me weer aanpas aan hem, maar dat doe ik al mijn hele leven en ik heb daar geen zin meer in. Ik zou meer willen fietsen of wandelen, een weekend een stad bezoeken, maar dat wil hij niet.”

Beweging nodig

“Hij zegt dat hij het niet meer kan, terwijl het hard nodig is dat hij meer beweegt, dat zegt de huisarts ook. Hij is veel te zwaar en door dat overgewicht heeft hij suikerziekte. Hij is altijd fors geweest, maar sinds zijn pensioen is hij echt dik geworden. Hij eet en snoept de hele dag, terwijl het hartstikke slecht voor hem is, maar ik mag daar niks van zeggen. We hebben daar vaak ruzie over, maar hij zegt dat hij nu eenmaal een Bourgondiër is en dat ik hem niks gun. Ik gun hem alles, maar ik ben er zelf ook nog.”

Geen aandacht of intimiteit

“Hij heeft totaal geen aandacht voor mij en is niet bereid om dingen te doen omdat ik dat graag wil. Hij zal me ook nooit een keer aanraken of iets liefs zeggen. Seks hebben we al lang niet meer. Het gaat niet meer en hij heeft er ook geen behoefte meer aan, zegt hij. Dat hij zo dik is geworden heeft daar natuurlijk mee te maken, maar volgens hem is het gewoon de leeftijd. Wat het mij doet, dat ik daardoor het gevoel krijg dat ik niks meer voor hem beteken en dat ik oud en onaantrekkelijk ben, dat interesseert hem niet.”

Lees ook: Relatietherapie: ‘Nog altijd blijft mijn ex mijn leven beïnvloeden’

Spontane momenten

“Natuurlijk vind ik haar nog aantrekkelijk”, zegt John. “Daar heeft het niks mee te maken. Het is meer zo dat de behoefte minder is geworden. Dat gaat niet ineens, maar geleidelijk. Volgens mij is dat vrij normaal op onze leeftijd. Ik heb het er met de huisarts over gehad, omdat Margriet er een probleem van maakte, en die heeft mij een recept voor viagra gegeven, maar ik voel daar niet voor. Dan moet je het allemaal plannen, want het werkt niet meteen en ik maakte me ook zorgen over de bijwerkingen. Ik heb dat allemaal niet met Margriet besproken. Ik ben niet zo’n prater, zeker niet over dit soort zaken. Als het niet meer spontaan gebeurt dan hoeft het voor mij niet zo. Ik dacht dat dat voor Margriet hetzelfde was.” 

Haar conclusies

“Ik hoor nu dat ze daar allerlei conclusies uit getrokken heeft, dat ik niet meer van haar hou, maar dat is absoluut niet zo. Ik dacht trouwens dat het voor haar ook niet meer hoefde. Volgens mij werd haar interesse minder nadat ze in de overgang was gekomen. De seks was toen pijnlijk voor haar en ze voelde zich niet prettig tijdens het vrijen omdat ze veel last had van transpireren. Ik kreeg toen het gevoel dat ze liever niet wilde dat ik haar lastig viel met mijn behoefte. En langzamerhand werd die behoefte bij mij dus ook minder. Ik dacht dat ze het wel prima vond zo. Ze had de laatste jaren toch al voortdurend commentaar op mij. Dat ik te dik word en dat ik er niet uit zie.”

Passieve houding

“Dus ik had meer het idee dat zij mij niet meer aantrekkelijk vond en daarom geen seks met mij wilde. Daar komt bij dat ze eigenlijk altijd heel afstandelijk is naar mij toe en me steeds het idee geeft dat ik haar irriteer. Ze ergert zich eraan dat ik veel op mijn werkkamer zit, maar als ik bij haar in de woonkamer kom zitten, ergert ze zich eraan dat ik tv kijk of dat ik zit te lezen. Ze verwijt me dat ik passief ben en niks doe, maar ik doe heel veel. Alleen zijn dat dingen die haar niet interesseren. Dat geeft niet, je hoeft toch niet alles samen te doen. Zij krijgt van mij ook alle vrijheid om dingen zonder mij te doen.”

Ontevreden

“Als zij mij vraagt om iets samen te doen, probeer ik daar wel in mee te gaan. Ik heb alleen last van artrose en van mijn rug en kan niet grote einden lopen of fietsen. Maar even de stad in of ergens gaan eten kan wel. Maar het lijkt wel alsof zij daar dan weer geen zin in heeft, maar mij vervolgens verwijt dat ik passief ben. Ik begrijp niet wat haar allemaal dwars zit en waarom ze zo ontevreden is. Wij hebben geen financiële zorgen, een mooi huis, zijn betrekkelijk gezond, de kinderen doen het goed. Dus waarom kan ze niet blij zijn met wat we hebben.”

Dezelfde behoeftes

Het probleem van Margriet dat zij en John zo weinig samendoen wordt eigenlijk vrij snel opgelost. We bespreken haar boosheid omdat zij zich naar haar idee altijd aangepast heeft aan John. Wanneer ze zich hierin gehoord voelt, kan ze daarna zeggen dat ze zich zo graag meer verbonden zou willen voelen met hem en meer het gevoel zou willen hebben dat ze samen zijn in deze fase van hun leven. Als zij zich uitspreekt wordt duidelijk dat John dit ook graag zou willen, maar niet wist hoe hij door haar boosheid heen kon komen. Na dit gesprek over hun wezenlijke behoeften konden ze zonder al te veel moeite dingen vinden waar ze beiden in geïnteresseerd waren. Bovendien, en misschien nog belangrijker, ontstond de ruimte om elkaar een plezier te doen door mee te gaan in iets wat je misschien zelf niet gekozen zou hebben.

Toenadering

Een gevolg van het zich meer verbonden voelen met elkaar was ook dat ze vanuit die veilige en vertrouwde basis makkelijker alleen hun eigen dingen konden doen. Het seksuele probleem bleek daarmee niet opgelost, omdat ook daarbij niet uitgesproken gevoelens een belangrijke rol speelden. John was na de menopauze van Margriet onzeker over haar wens om seks met hem te hebben. Hij was bang om haar pijn te doen en kreeg mede daardoor moeite om zijn erectie te behouden. Vervolgens was hij weer bezorgd dat zij daar teleurgesteld over zou zijn en deed hij dus maar liever niks meer. Dat betekende helemaal niks, want vanaf het moment dat ze geen gemeenschap meer hadden, haalde hij Margriet ook overdag niet meer aan en zocht hij geen toenadering door te strelen of in bed of op de bank tegen elkaar aan te liggen.

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief

Haar verlangen

Omdat hij niet sprak over zijn onzekerheid wist Margriet niet wat er aan de hand was en bedacht ze haar eigen verklaring: dat John niet meer geïnteresseerd was in intimiteit met haar, omdat hij haar ouder wordende lichaam niet meer aantrekkelijk vond. Dat riep bij haar onzekerheid op, maar ook boosheid. Immers toen ze jonger waren had zij zich toch ook vaak aangepast aan zijn behoefte en nu het voor hem niet meer hoefde hield hij zich helemaal niet bezig met haar verlangen. Wat haar verlangen was kon ze niet zo goed onder woorden brengen.

Lijfelijke verbondenheid

Na enig doorvragen en zoeken bleek dat het haar niet zo zeer ging om gemeenschap, maar om intimiteit door een kus, een streling of een omhelzing of een liefdesverklaring. Het ging dus weer vooral om verbondenheid, niet alleen door iets samen te doen en door samen te praten, maar ook door fysieke nabijheid. Nadat ze die lijfelijke verbondenheid wat aarzelend hersteld hadden, vonden ze dat ze de therapie konden afsluiten. Ze zouden wel zien of het nog zou komen tot gemeenschap. Best mogelijk, bedacht John en hij nam zich voor om af te vallen. Voor haar, maar ook voor zichzelf.

Annette Heffels

Annette Heffels is psychologe. Ze is getrouwd en heeft een zoon, twee dochters en een kleinkind. De namen in deze tekst zijn vanwege privacyredenen gefingeerd en de afbeelding bovenaan is ter illustratie. 

Tekst | Annette Heffels
Beeld | iStock

Margriet 48

Margriet 48 ligt nu in de winkel! Met deze week: gezond & fit de winter in, zo herken je online oplichting, lekkere & voedzame ontbijtjes en nog véél meer. Haal het nummer snel in huis of bestel ‘m online zonder verzendkosten.

Ook interessant