Persoonlijk

Relatietherapie: ‘De kinderen vinden zijn nieuwe vriendin niet aardig’

relatietherapie.jpg

Claudia (47) en Paul (49) zijn gescheiden. Volgens Claudia willen hun kinderen (10 en 8) nu liever niet meer naar hun vader en zijn nieuwe gezin.

Altijd samen

“De kinderen willen niet meer eens in de twee weken zo’n lang weekend naar Paul”, vertelt Claudia. “Hij haalt ze nu op vrijdag uit school en dan brengt hij ze na het weekend op maandagmorgen weer naar school. Met name Cleo heeft het daar moeilijk mee. Ze vindt het niet fijn dat de twee dochters van Ellen er altijd gelijk met hen zijn. Die meisjes zijn vier en zes en vragen veel aandacht, ook van Cleo. Daar heeft ze niet altijd zin in.”

Te druk voor de kinderen

“Daar komt bij dat Paul vaak vrijdagmiddag nog moet werken, zodat Ellen hen bijna altijd uit school haalt, terwijl de afspraak was dat híj dat zou doen en dat hij er die weekenden ook echt voor de kinderen zou zijn. Aanvankelijk wilde hij zelfs dat ze evenveel tijd bij hem als bij mij zouden zijn, want hij wilde zo graag bij hun leven betrokken blijven. Alsof hij altijd zo betrokken was toen wij samen waren… De kinderen waren altijd mijn verantwoordelijkheid, want hij had het al zo druk en in de weekends moest hij ontspannen en sporten en natuurlijk nog dingen afhandelen van de zaak. Dus ik heb van het begin af aan gezegd dat er geen denken aan was dat ik hem mijn kinderen de helft van de tijd zou toevertrouwen.”

Nieuwe gezin

“Trouwens, in zijn nieuwe gezin gebeurt precies hetzelfde. Hij laat alles over aan zijn vriendin. De kinderen vinden haar niet aardig. Alles draait om die kleintjes van haar en mijn kinderen moeten zich continu aanpassen. Ik heb Paul gezegd dat hij de kinderen moet laten komen als die van Ellen bij hun vader zijn, zodat hij er dan echt voor Cleo en Stijn is, maar in het weekend zonder de kinderen willen Ellen en hij tijd voor elkaar hebben. Zo belangrijk zijn onze kinderen dus voor hem. Als ze iets ondernemen in hun weekends, dan moet het altijd met Ellen en haar kinderen erbij. Dus zijn het vaak uitstapjes die op de kleintjes zijn afgestemd en die voor mijn kinderen te kinderachtig zijn. En dan verbaast hij zich erover dat de kinderen niet vier dagen bij hem willen zijn.

‘Ze durven niets tegen hem te zeggen’

Volgens hem vinden ze de weekends bij hem leuk. Ja, ze durven niets anders tegen hem te zeggen en zoiets aanvoelen, is nooit zijn sterkste kant geweest. Cleo zegt vaak dat ze mij zo mist in die weekends, maar dat ze van papa niet mag bellen. Stijn zegt nooit zo veel, maar hij is lastig als hij terugkomt en hij heeft de laatste tijd een paar keer in bed geplast terwijl hij dat al heel lang niet meer deed. Het breekt mijn hart telkens als ik ze vrijdag afzet op school en weet dat ik ze dan tot maandagmiddag niet meer zie.”

Geen band kunnen opbouwen

“Je zegt nu precies wat er aan de hand is” reageert Paul. “Je vindt het moeilijk voor jezélf als je de kinderen een paar dagen niet ziet en dat projecteer je vervolgens op hen. Vind je het gek dat de kinderen zeggen dat ze niet naar ons toe willen, als jij ze voortdurend vertelt hoe erg je ze mist als ze er niet zijn? Zeker als je ze daarna nog een keer of tien vraagt of ze jou ook hebben gemist en of Ellen hen van school is komen halen. En vragen stelt als: waar was papa dan? Heeft hij wel wat met jullie gedaan? En was Ellen wel aardig? De kinderen voelen natuurlijk precies aan wat Claudia wil horen, dus zeggen ze dat.

Wat ik zíé, is dat ze in de weekends bij ons vrolijk zijn en gewoon deel uitmaken van ons gezin. Maar dat wil Claudia niet horen. Ze doen volgens haar alleen maar alsof ze het leuk vinden bij ons omdat ze bang zijn dat ik anders boos word. En tegen Ellen durven ze volgens Claudia al helemáál niks te zeggen, want die is altijd bezig met de kleintjes. Ellen krijgt niet eens de kans om een band op te bouwen met Cleo en Stijn, omdat zij de schuld heeft gekregen van onze scheiding. Claudia heeft dat de kinderen haarfijn uitgelegd: Ellen heeft hun papa afgepakt.”

De scheiding

“Dat ze nog boos is over onze scheiding, ook al is die inmiddels ruim twee jaar geleden, daar heb ik heel lang begrip voor gehad. Zij wilde niet scheiden, maar ik was al heel lang niet gelukkig in mijn huwelijk. Natuurlijk speelde het feit dat ik Ellen had leren kennen ook een rol in mijn besluit. Maar het belangrijkst was toch dat wij daarvoor al weinig meer deelden samen.”

Schuldig

“Omdat ik me natuurlijk schuldig voelde tegenover haar en de kinderen heb ik bij de scheiding veel toegegeven. Claudia mocht voorlopig in het huis blijven wonen en ik heb erin toegestemd dat de kinderen grotendeels bij haar verblijven en dat ik ze alleen een weekend in de veertien dagen zie. Ik heb niet moeilijk gedaan over alimentatie voor haar en de kinderen, maar heb wel gezegd dat ze uiteindelijk weer meer zal moeten gaan werken. De partneralimentatie houdt straks op. Met de parttime baan die Claudia nu heeft, kan ze dan niet in het huis blijven wonen.

Ze neemt me dat heel erg kwalijk. Maar ze kan toch niet serieus blijven verwachten dat ik met Ellen en de kinderen in het veel te kleine huis van Ellen blijf wonen terwijl ik de hypotheek blijf betalen van onze oude woning? Ik wil verder met mijn leven en dat moet zij nu eindelijk ook eens gaan doen.”

In de steek gelaten

Mijn zorg gaat vooral uit naar de kinderen als ik ex-partners spreek, die elkaar tot jaren na de scheiding heftige verwijten blijven maken en daar de kinderen bij inzetten. Het verdrietige is dat ze er daarbij van overtuigd zijn dat ze beiden handelen in het belang van de kinderen. In hun belang wil Claudia dat de weekends worden teruggebracht van drie nachten slapen naar één nacht, zodat de kinderen op zaterdag naar Paul gaan en zondags weer terugkomen naar haar. Naar huis noemt ze dat zelf. Paul probeert haar ervan te overtuigen dat hij de kinderen ook een thuis wil bieden, zodat hij hun ontwikkeling kan blijven volgen. Hij wil dat de kinderen voelen dat hij van hen houdt en dat ze belangrijk zijn voor hem. Claudia laat zich hier denigrerend over uit. Als hij zo veel van hen hield, waarom heeft hij hen dan in de steek gelaten?

Bang voor de toekomst

Door het gesprek over het belang van de kinderen heen zijn voortdurend de emoties van beide ouders voelbaar. Claudia is boos en verdrietig over de scheiding en jaloers omdat Paul voor een andere vrouw heeft gekozen en nu vader ‘speelt’ over ‘vreemde’ kinderen. In de weekends zonder kinderen voelt ze zich eenzaam en ze is bang voor de toekomst. Ze is bang geen werk te vinden en te moeten verhuizen. Paul voelt zich schuldig, maar dat schuldgevoel nadert nu de houdbaarheidsdatum. Hij is boos omdat Claudia negatief praat over hem tegen de kinderen. Ellen maakt hem bovendien geregeld duidelijk dat er wel een érg groot deel van zijn inkomen naar zijn vroegere gezin gaat.

Begrip voor elkaar

In de gesprekken probeer ik het werkelijke belang van de kinderen met hen te bekijken, losgemaakt van emoties die daardoorheen spelen, maar met begrip daarvoor. Voor kinderen van gescheiden ouders is belangrijk dat die ouders met respect over elkaar praten. Verder moeten ouders zich niet bemoeien met de manier waarin de andere ouder zijn tijd met de kinderen invult, behalve natuurlijk als er echt schadelijke dingen gebeuren. In de tijd die de niet verzorgende ouder heeft met zijn kinderen is het belangrijk dat hij regelmatig iets onderneemt alleen met zijn eigen kinderen en niet steeds met zijn nieuwe partner en haar kinderen erbij. Als kinderen bij een van de ouders zijn, moeten ze voelen dat ze mogen praten over de ander en contact mogen hebben als ze willen. Ouders moeten elkaar bijpraten over hoe het met de kinderen gaat, zonder elkaar te beschuldigen.

Als het kan, is het fijn voor kinderen als ouders samen naar ouderavonden gaan of naar het afzwemmen. Een praatje bij het ophalen en wegbrengen vinden kinderen fijn, mits dat harmonieus verloopt. In feite moet je als gescheiden ouders dus nog beter communiceren dan daarvoor.

Tussen Claudia en Paul moet nog veel worden uitgesproken en uitgelegd voor ze zo ver zijn. Het is echter duidelijk dat de liefde voor hun kinderen groot genoeg is om hen te motiveren in het belang van hun kinderen te handelen.   

Annette Heffels

Annette Heffels is psychologe. Ze is getrouwd en heeft een zoon, twee dochters en een kleinkind. Dit artikel verscheen eerder in Margriet 2020-10. Je kunt deze editie hier nabestellen

Ook interessant