Persoonlijk

Relatietherapie: ‘Hij wil scheiden, maar ik wil ervoor vechten’

relatietherapie-hij-wil-scheiden-maar-ik-wil-ervoor-vechten.jpg

Karlijn (44) doet een wanhopige poging om Philip (50) van gedachten te laten veranderen. Hij wil scheiden, want dat vindt hij beter, óók voor de kinderen (8 en 6).

Uit de praktijk van psycholoog en relatietherapeut Annette Heffels

Afstand werd groter

“Ik heb al heel lang geleden tegen Philip gezegd dat ik hulp wilde zoeken, maar hij vond dat we er zelf uit moesten komen”, zegt Karlijn. “Maar de afstand tussen ons werd steeds groter. Allebei druk met ons werk en de kinderen en daardoor geïrriteerd naar elkaar. We deden steeds minder samen en als ik een poging deed erover te praten, liep dat uit op ruzie en zo’n beladen stilte daarna. Dus begon ik vaak niet eens meer over dingen die me stoorden, want hij vond dat toch alleen maar ‘gezeik’.”

Uit het niets

”Ik heb lang gedacht dat het beter zou worden als de kinderen groter zouden zijn en minder tijd van ons zouden vragen, of als we vakantie zouden hebben. Maar dat was niet zo. Naar mijn gevoel sloot Philip zich steeds meer voor mij af. Natuurlijk heb ik hem weleens gevraagd of er een ander was, maar dat ontkende hij altijd. Hij werd zelfs boos als ik dat vroeg. En toen ineens, uit het niets, kondigde hij aan dat hij bij me weg wilde, omdat hij niet meer van me hield. Hij was al lang niet meer gelukkig, zei hij, en hij wilde op deze manier niet de rest van zijn leven verder. Ik dacht dat de grond onder mijn voeten wegzakte.”

Gehuild en gesmeekt

“Ik begreep het ook niet. Dat hij zo’n besluit nam, terwijl hij nooit had willen proberen om de problemen tussen ons op te lossen door in therapie te gaan. Ik heb geschreeuwd, gehuild, gesmeekt en gezegd dat hij dit niet kon maken. Niet voor mij en niet voor de kinderen. Hij is zelf opgegroeid met gescheiden ouders en heeft dat altijd vreselijk gevonden. Hij wilde niet dat onze kinderen dat zouden meemaken.”

Een ander

“Ondanks de problemen die wij hadden, heb ik hem altijd een fantastische vader gevonden. En nu wilde hij de kinderen zomaar in de steek laten? Dat wilde hij niet, zei hij, hij wilde net als nu de zorg voor de kinderen delen, maar hij wilde niet meer met mij samen zijn. En natuurlijk was er wel een ander. Volgens hem was zij niet de reden dat hij bij me weg wilde en hij wist ook nog niet of hij met haar verder wilde, maar door haar had hij wel beseft wat er ontbrak in onze relatie.”

De goede beslissing?

Het rare is dat we na die mededeling van hem meer hebben gepraat dan in de jaren daarvoor. In die gesprekken voelde ik ook zijn verdriet over het opbreken van ons gezin en zijn twijfel of dit wel de goede beslissing was. Hij heeft toegegeven dat hij ook niet wist of hij gelukkiger zou zijn zonder ons. Dus daarom zijn we hier, om te kijken of er toch nog een kans is om onze relatie te herstellen.”

Kinderen waren het bindende besluit

“Natuurlijk is het voor mij ook een vreselijk moeilijke beslissing”, reageert Philip. “En af en toe is er zeker twijfel of ik dit Karlijn en de kinderen kan aandoen. Toen wij kozen voor kinderen was dat voor mij een veel bindender besluit dan de beslissing om met Karlijn samen te gaan wonen en te trouwen. Ik vond dat we het als ouders verplicht waren om altijd bij elkaar te blijven, zodat we de kinderen een stabiel thuis zouden kunnen bieden. We hebben er toen ook op die manier over gepraat. Op dat moment was er voor mij geen twijfel over onze relatie. Maar na de komst van de kinderen veranderde dat geleidelijk. Natuurlijk geldt voor alle ouders van jonge kinderen, die daarnaast een drukke baan hebben, dat je een aantal jaren volledig wordt opgeslokt door de zorg voor de kinderen en dat je vaak te moe bent om nog aan elkaar toe te komen.”

Weinig inimiteit

”Maar ik merkte bij Karlijn dat ze daar ook nauwelijks behoefte aan had. Ze was altijd druk en moe, dus als ze de kinderen naar bed had gebracht, bleef ze vaak ook meteen boven. Ik voelde niet meer dat er interesse was in mij. Ik het begin heb ik zeker geprobeerd om het daarover te hebben, maar ze stond daar niet bepaald voor open. Als ik zei dat ik de intimiteit tussen ons miste, leidde dat tot allerlei verwijten die zij had opgespaard en die voor haar reden waren om geen zin te hebben in seks.”

‘Mijn behoefte verdween ook’

“Of we vreeën wel weer een keer, maar dat deed ze alleen om van mijn gezeur af te zijn. Op die manier hoefde het voor mij niet, dus gebeurde er niets meer en ik denk dat zij het prima vond. Ik merkte dat mijn behoefte ook verdween. Ik zie best dat Karlijn er nog goed uitziet, maar ik voel me niet meer op die manier tot haar aangetrokken. Ik wil de oorzaak ook zeker niet alleen bij Karlijn leggen. Ik heb ook te weinig moeite gedaan om onze relatie goed te houden.”

‘Ik vind het niet meer fijn om naar huis te gaan’

”Waar het uiteindelijk om gaat, is dat ik het niet meer fijn vind om naar huis te gaan, dat ik niet meer de behoefte heb om dingen met haar te delen over mijn werk en dat ik ook niet meer echt de behoefte heb om te horen wat zij heeft meegemaakt. Wat blijft, is dat wij goede ouders zijn. We zitten op een lijn en houden zielsveel van onze kinderen. Daar zit vooral mijn twijfel en natuurlijk doet het me ook veel als ik zie hoe verdrietig Karlijn is. Maar voor mij is dat een te smalle basis om bij elkaar te blijven. En uiteindelijk denk ik dat het voor de kinderen ook niet goed is als ze opgroeien met ouders die zo afstandelijk met elkaar omgaan.”

Niet meer van elkaar houden

Waaraan zie je dat mensen niet meer van elkaar houden? Het heeft minder te maken met wat ze zeggen dan met wat ze doen. Karlijn meent tekenen te zien dat Philip helemaal niet zo zeker is van zijn besluit. Anders zou hij toch niet zo verdrietig zijn vanwege haar verdriet? Voor mij zijn de signalen van een verdwenen liefde vaak duidelijk vanaf het begin, ook al probeer ik soms – tegen beter weten in – toch te onderzoeken of er niet misschien nog herstelmogelijkheden zijn.

Ramp voor alle betrokkenen

Want een scheiding is toch bijna altijd een ramp in het leven van alle betrokkenen. Maar vaak blijken de signalen van het begin helaas maar al te waar. Het zit in de manier waarop iemand, soms letterlijk, afstand neemt van de ander. Op de grote bank in mijn kamer gaan ze zo ver mogelijk uit elkaar zitten. Ik zie het ook aan het gebrek aan reactie, wanneer een van beiden verdrietig of boos is. De ander sluit zich af, reageert niet, reikt zelfs geen tissue aan, laat staan een troostende hand. Ik zie geen nieuwsgierigheid meer naar de gevoelens van de ander, geen aandacht voor zijn verhaal. Het meest schrijnend is dat als een van beiden geen liefde meer voelt en de ander nog wel.

Geen liefde, maar angst

Of is het misschien geen liefde, maar angst die Karlijn doet smeken om het nog te proberen? Het heeft geen zin. Philip heeft zijn besluit genomen. Waarschijnlijk speelt zijn nieuwe vriendin daarbij een rol, ook al ontkent hij dat om het niet nog pijnlijker te maken voor Karlijn. Het zijn juist die pogingen om het voor haar te verzachten die haar sterken in haar ontkenning en die haar doen hopen dat zijn besluit misschien niet definitief is. Zoals ze ook hoop put uit zijn verdriet.

Gevoel van falen

Dat verdriet is er bij hem natuurlijk ook. Want al neem je zelf het besluit om te gaan scheiden, dat betekent niet dat je er geen gevoel van falen, van angst en van schuld bij hebt. Maar desondanks staat het besluit van Philip vast. Hij heeft toegestemd in gesprekken bij mij in de hoop dat ik Karlijn kan helpen om de scheiding aan te kunnen. Het lijkt hem een goed idee dat zij de komende tijd alleen gesprekken heeft bij mij, zodat ik haar kan helpen, omdat hij dat niet meer kan en wil.

Geen relatietherapie, maar mediatietherapie

Ik kan Karlijns verdriet niet wegnemen, ik kan wel proberen haar te steunen. Maar nu Philip duidelijk heeft gemaakt dat hij echt niet verder wil met haar, zal het doel van onze gesprekken met hen samen eerst moeten worden bijgesteld. Karlijn hoopte op een relatietherapie. Het wordt echter een mediatietherapie waarbij ik hen help de afspraken met betrekking tot de kinderen, het huis, de spullen en het geld zo goed mogelijk te maken. Liefst zonder dat boosheid, jaloezie of wanhoop de afspraken moeilijker maken dan ze al zijn. Ik weet dat er niet meer in zat. Ik wist dat eigenlijk al tijdens het eerste gesprek. Maar toch voelt het als falen als twee mensen die ooit van elkaar hielden, uit elkaar gaan.

De namen in deze tekst zijn vanwege 
privacyredenen gefingeerd.

Tekst | Annette Heffels
Beeld | iStock

Annette Heffels

Annette Heffels is psychologe. Ze is getrouwd en heeft een zoon, twee dochters en een kleinkind.

Artikelen van Margriet ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.

Ook interessant