Persoonlijk

Relatietherapie: ‘Ik vraag me af wat me bezielde om bij haar weg te gaan’

relatietherapie.jpg

Floor (38) en Arno (42), ouders van Pepijn (10) en Isa (8), waren op zijn initiatief  uit elkaar. Nu Floor de draad weer heeft opgepakt, wil hij opeens terug.

Zware periode

Floor: “Ik heb het ontzettend zwaar gehad na het besluit van Arno om bij ons weg te gaan. Ik werd er totaal door overvallen. Hij had me uitgenodigd om samen in de stad te gaan eten omdat hij iets wilde bespreken. Hij had zelfs de oppas geregeld, waar ik wel van opkeek, want dat liet hij mij altijd doen. Waarschijnlijk vond hij het beter om zijn mededeling in een openbare gelegenheid te doen, zodat ik niet te emotioneel kon worden. Hij wilde zijn besluit in alle rust uitleggen, zei hij, en thuis was er altijd wel iets wat ertussen kwam.”

‘Hij hield nog van me als een goede vriendin of zus’

“Maar zijn uitleg was voor mij volstrekt onbegrijpelijk. Hij hield niet meer van me, zei hij. Al lang niet meer. Of hij hield nog wel van me, maar als van een goede vriendin of een zus. Wat me heel erg raakte, was dat hij zei geen verlangen meer te voelen om intiem te zijn met mij. Als we zo af en toe nog een keer seks hadden met elkaar, tijdens een vakantie bijvoorbeeld, dan voelde dat als iets wat nou eenmaal zo hoorde, maar hij voelde zich niet meer tot mij aangetrokken. ‘Voor jou hoeft het toch ook niet meer zo,’ zei hij vervolgens. Misschien kwetste dat me nog wel het meest; dat ik niet meer aantrekkelijk was voor hem én dat hij aannam dat ik ook geen behoefte meer had om met hem te vrijen.”

Hij mist de kinderen

“Het kwam inderdaad vaak voor dat we beiden te moe waren, maar ik miste het wel. Ik heb erover proberen te praten en ik was meestal degene die initiatief nam en toenadering zocht. Nu bleek dat hij dat niet wilde, voelde ik me afgewezen, afgedankt. Natuurlijk vroeg ik meteen of er een ander was, maar dat ontkende hij. Hij wilde tijd voor zichzelf, nadenken over wat hij verder wilde met zijn leven. Hij had het gevoel dat hij zichzelf kwijt was. Hij bleek alles al te hebben geregeld. Hij kon tijdelijk een appartement huren en de volgende dag heeft hij het tegen de kinderen verteld en was hij weg. Dat is nu een jaar geleden.”

“De eerste maanden waren verschrikkelijk. Vooral toen ik hoorde dat er wél iemand anders was in zijn leven. Volgens hem is hij pas wat met haar begonnen toen hij al bij mij weg was. Zal wel. Ik ben erdoorheen gekomen dankzij mijn familie en vriendinnen. Inmiddels gaat het beter, ook omdat ik iemand heb leren kennen met wie ik aan het daten ben. En nu wil Arno ineens terug. Die andere relatie is niks geworden en hij mist de kinderen en het gezin. Voor mij is dat niet genoeg. Als hij terugkomt, wil ik dat het niet alleen voor de kinderen is.”

‘Ik vraag me af wat me bezielde’

“Het gezin, dat is natuurlijk ook Floor” reageert Arno. “Ik mis haar ook. Ik mis ons. Ik vind het verschrikkelijk dat ik de kinderen ’s avonds niet even welterusten kan zeggen en kan voorlezen. Ik mis hun verhalen over school en hun vriendjes aan tafel. Het doet me pijn als ik zie dat ze in mijn flatje geen eigen plek en weinig eigen spullen hebben en dat ze het niet fijn vinden om daar vriendjes uit te nodigen. Ik zie ook dat ze Floor missen als ze bij mij zijn. Pepijn uit dat wat minder, maar Isa is soms zo verdrietig omdat ze mama mist als ze bij mij is en mij mist als ze bij mama is. Ik ga eraan kapot als ik dat zie. Dan vraag ik me af wat me bezielde. Zo slecht hadden we het niet. “

“Ik miste wel dingen in onze relatie, maar ik voel me nu ook niet echt gelukkig. Floor en ik hadden geen heftige ruzies voordat we uit elkaar gingen en daarna ook niet. Voor de kinderen is dat fijn, maar het zorgt er ook voor dat ze niet begrijpen waarom ik dan niet gewoon terug naar huis kom. Ik kon hun dat ook nooit echt uitleggen. Ik begreep het zelf nauwelijks. Ik had het gevoel dat ik uit een sleur moest breken. Ik was altijd moe, vond niets meer leuk en legde de oorzaak daarvan in mijn relatie.”

Definitief besluit

“Floor denkt dat ik ben begonnen over naar haar terugkomen omdat ze iemand heeft leren kennen. Dat is niet zo. Daarvoor realiseerde ik me al dat ik wel een nieuwe relatie kon aangaan, maar dat ik daarin ook mezelf weer zou tegenkomen. Bovendien was deze vrouw er heel duidelijk over dat ze zelf kinderen wilde en ik zag het totaal niet zitten om nog een keer vader te worden, terwijl ik Pepijn en Isa in de steek had gelaten. Want zo voel ik dat. Toen Floor vertelde dat ze een vriend had, realiseerde ik me wel dat ik nu een definitief besluit moest nemen.”

“Floor blijft maar vragen waarom ik precies terug wil en dat het wel moet zijn omdat ik ook nog gevoelens heb voor haar. Natuurlijk hou ik nog altijd van haar, maar de verliefdheid van het begin is er niet meer. De erotiek is ook minder geworden, maar is dat niet altijd zo als een relatie langer duurt en je kinderen hebt? Floor is mijn beste vriend, de moeder van mijn kinderen en we hebben een gezamenlijke geschiedenis. Ik heb ontdekt dat dat heel waardevol is voor mij. Het is misschien waar dat de kinderen een belangrijke reden zijn om terug te willen, maar ik kan hen niet los zien van Floor. Ik wil hen samen met Floor volwassen zien worden en deel uitmaken van hun leven.”

De basis voor een huwelijk

Is gedeeld ouderschap en vriendschap voldoende basis voor een huwelijk, ook als fysieke aantrekkingskracht en verlangen ontbreekt? Voor Floor is dat de vraag die ze mij voorlegt en die ik niet voor haar kan beantwoorden. Ik kan alleen proberen samen met haar te verhelderen welke emotionele lagen deel uitmaken van haar verwarring. Allereerst spelen verwachtingen over een liefdesrelatie daarbij een belangrijke rol. Nog niet eens zo lang geleden was erotische liefde niet echt een voorwaarde. Een huwelijk was meer een zakelijk en praktisch samenwerkingsverband waarin partners voor elkaar en voor hun nageslacht zorgden. Het aandeel van de man was daarbij om zijn gezin te onderhouden en van de vrouw om verzorging te bieden en de ‘huwelijksplicht’ te vervullen.

Inmiddels zijn de verwachtingen veel hoger. Partners verwachten van elkaar dat er fysieke aantrekkingskracht is, dat ze goed kunnen praten, dat ze elkaar steunen en waarderen, elkaar veiligheid bieden en trouw zijn. Natuurlijk lukt dat nooit allemaal en bijna de helft van de relaties (huwelijken en samenwoningsrelaties bij elkaar gevoegd) gaat dan ook stuk. Toch start iedereen een liefdesrelatie met die verwachtingen. En hoewel het klopt dat seksualiteit in de zin van gemeenschap in veel relaties op den duur minder belangrijk wordt, blijven lichamelijke intimiteit en aanraking wel heel verbindende elementen. Door te vrijen voel je je, als het goed is, weer even heel dicht bij je geliefde. Het is wat een liefdesrelatie uniek maakt. Iets wat je niet met anderen hebt.

Werken aan het herstel

Voor Floor voelt het onveilig als dit verbindende element geen deel uitmaakt van hun relatie. Wat als Arno iemand ontmoet bij wie hij die erotische aantrekkingskracht wél ervaart? Het feit dat Arno haar belooft trouw te blijven en zegt dat hij wil werken aan het herstel van intimiteit in hun relatie, helpt niet echt. Ze ervaart het als geforceerd als hij haar zou kussen of als ze zouden vrijen, terwijl Arno dat niet echt zou willen.

Aan de andere kant voelt hun kameraadschap ook als waardevol. Ze voelt zich bij niemand zo op haar gemak als bij Arno. Ze kennen elkaar vanaf de middelbare school en hun relatie voelt heel vertrouwd. Ze vindt Arno een geweldige vader en mist het gezinsgevoel. Ze merkt dat haar nieuwe vriend niet veel heeft met haar kinderen en de kinderen niet met hem. Het idee dat de kinderen zullen opgroeien in een nieuw, samengesteld gezin maakt haar verdrietig, vooral omdat met name Isa geregeld blijft vragen of papa toch niet weer bij hen kan komen wonen.

Uiteindelijk geeft dit voor haar de doorslag. Niet verliefdheid of verlangen, maar gezamenlijk ouderschap en vertrouwdheid blijken voldoende bindmiddel te zijn in hun relatie. Ik bespreek wel dat verlangen verdwijnt uit een relatie als je intimiteit uit de weg gaat en dat je dus niet moet hopen op een spontaan herstel. Soms moet je min of meer geforceerd iets doen in de hoop dat je gevoel daar achteraan komt.

De namen in deze tekst zijn vanwege privacyredenen gefingeerd. De foto boven dit artikel is ter illustratie.

Annette Heffels

Annette Heffels is psychologe. Ze is getrouwd en heeft een zoon, twee dochters en een kleinkind. Dit artikel verscheen eerder in Margriet 2020-11. Je kunt deze editie hier nabestellen.

Artikelen van Margriet ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.

Beeld | iStock

Ook interessant