null Beeld Getty Images/iStockphoto
Beeld Getty Images/iStockphoto

Relatietherapie: ‘Hij neemt het mij kwalijk dat ik hem heb laten geloven dat we dezelfde droom hadden’

Deze week in Relatietherapie het verhaal van Peggy (65), getrouwd met Tom (67), ouders van Eva (34), Flip (30) en Tim (28). Nu Tom met pensioen is, wil hij eindelijk de droom verwezenlijken die hij met zijn vrouw Peggy heeft: in Frankrijk gaan wonen. Alleen is Peggy daar nu niet meer zo zeker van.

Uit de praktijk van psycholoog en relatietherapeut Annette Heffels

"Tom zegt dat het de afspraak was," zegt Peggy, "dat we na zijn pensioen ons huis zouden verkopen, een kleiner appartement zouden kopen in Nederland en dat we dan in Frankrijk zouden gaan wonen. Volgens mij was dat geen afspraak, maar een besluit dat hij genomen heeft en waar ik nooit echt ja op heb gezegd. Natuurlijk hebben we het erover gehad dat we meer en langere periodes in Frankrijk zouden kunnen zijn nu Tom niet meer hoeft te werken en ik nog maar twee dagen per week. Maar ik heb altijd begrepen dat we dan in de zomervakantie daar langer zouden zijn en verder nog een aantal keren per jaar."

Samen een droom verwezelijken

"We hebben ook samen plannen gemaakt dat we de schuur zouden verbouwen tot gastenverblijf, zodat de kinderen of vrienden kunnen logeren en dan hun eigen ruimte hebben. Vooral Eva vindt het heerlijk om in haar vakantie hier te zijn met haar gezin. Voor de kinderen is het een paradijsje, met zwembad en een groot terrein. Maar ik ben er niet aan toe om ons huis in Nederland te verkopen. We wonen er 35 jaar. De kinderen zijn er geboren en opgegroeid. Al onze vrienden wonen in de buurt en ik pas elke week anderhalve dag op mijn kleinkinderen, de kindjes van mijn dochter. Die kunnen heerlijk in de tuin spelen waar we een schommel en een zandbak hebben."

"Flip onze zoon woont en werkt in de VS, maar als hij naar Nederland komt, wil ik dat hij bij ons op zijn oude kamer kan logeren met zijn vriendin. De ouders van Tom zijn overleden, mijn ouders leven nog, maar zijn 88 en 90. Ze zijn gelukkig nog redelijk gezond, maar ze hebben wel wat zorg van mij nodig: boodschappen doen, hun was verzorgen en af en toe met hen naar de dokter of naar het ziekenhuis. Ik vind het fijn dat ik dat voor hun kan doen. Mijn broer en schoonzus helpen ook wel, maar die wonen verder weg en hebben hun eigen dingen. Kortom: ik wil hier niet weg en wil voorlopig ook nog niet uit ons huis."

'Mijn leven is hier'

"Ik vind het heerlijk in Frankrijk, maar wij worden zelf ook ouder en stel dat een van ons problemen krijgt met de gezondheid dan ben ik toch liever hier. Tom wuift al die bezwaren weg. Hij neemt mij kwalijk dat ik hem al die jaren heb laten geloven dat wij dezelfde droom hadden voor onze toekomst die we wilden verwezelijken. En dat ik nu ineens met allerlei uitvluchten kom. Misschien is het inderdaad wel zo dat ik het altijd als een droom heb gezien, samen fantaseren over hoe leuk het zou zijn als we daar langer zouden kunnen blijven en als we dan de schuur als een soort bed en breakfast zouden kunnen inrichten, vooral voor vrienden. Maar voor mij was het echt een fantasie. Mijn leven is hier."

Lees ook:

Relatietherapie: ‘Ik had altijd het gevoel dat ik haar dwong tot seks’

Het verzet van Peggy

"Natuurlijk kun je spijt krijgen van een besluit," zegt Tom. "Maar zeg dat dan eerlijk. En had dat vooral al jaren geleden gezegd toen we die plannen maakten. Dan zou ik ook teleurgesteld zijn en misschien boos, maar dan had ik wel geweten waar ik aan toe was. Ik heb hier jaren naar toe geleefd. Peggy verwijt mij dat ik niet heb overlegd en dat ik nu mijn zin doordrijf. Niets is minder waar. We hebben hier voortdurend over gepraat en besproken wat we nog aan het huis en het gastenverblijf moesten verbouwen en opknappen om te zorgen dat het comfortabeler zou zijn, ook als we daar in de winter zouden zijn."

"Maar dit, dit lijdzame verzet van haar, zonder ooit echt duidelijk te zijn, dat ken ik wel van haar. Ze zal nooit rechtstreeks uiten wat ze vindt en wat ze wil, maar praat een beetje mee en uiteindelijk krijg ik dan te horen dat ik mijn zin altijd doordruk en dat zij zich moet aanpassen. Ze mobiliseert vervolgens ook de kinderen: ‘papa wil ons huis verkopen, maar ik wil niet zo ver weg wonen van iedereen.’ Dus spreekt mijn dochter mij daarop aan: ‘Heb je wel eens aan mama gevraagd wat zij echt wil en of ze wel in Frankrijk wil wonen.’"

Eigenbelang

"Natuurlijk speelt bij mijn dochter ook eigenbelang. Ze moet dan een andere oppas vinden voor de kinderen. Ze ontkent dat dit de reden is dat ze vragen stelt bij ons vertrek naar Frankrijk. Volgens haar is ze bang dat haar moeder zich eenzaam zal voelen daar. Peggy heeft hier een groep vriendinnen waar ze veel mee optrekt en ze heeft natuurlijk haar ouders. Maar inmiddels kennen we in Frankrijk ook al een flinke groep mensen, zowel Engelsen als Fransen als Nederlanders. Bovendien denk ik dat je, als je daar woont, regelmatig vrienden en de kinderen voor een langere periode op bezoek krijgt. Waarschijnlijk zie je ze uiteindelijk zelfs meer en intensiever dan in Nederland. En wat haar ouders betreft: ik vind dat haar broer en schoonzus ook wel eens wat kunnen doen."

Een appartement in Nederland

"Peggy gaat nu een paar keer per week bij haar ouders langs en regelt alles voor hen. Ze doet dat al jaren en natuurlijk kan ze dat deels blijven doen. Daarom heb ik ook altijd gezegd dat we hier een kleiner huis of een appartement moeten kopen, zodat ze naar Nederland kan wanneer ze wil, wanneer haar ouders ziek zouden worden bijvoorbeeld. We zitten in Frankrijk op drie kwartier van een vliegveld, en met de auto is het twaalf uur rijden. Dus het is niet bepaald het einde van de wereld."

"De verkoop van ons oude huis is iets dat we ook al langer besproken hebben. Nu alle kinderen uit huis zijn is het veel te groot en het is ook niet verantwoord om het maanden leeg te laten staan als wij er niet zijn. Bovendien hebben we de overwaarde nodig om ons Franse huis te verbouwen. Dus dat ze ineens dit huis wil houden komt voor mij ook als een verrassing. Ik dacht dat we het in ieder geval daarover eens waren."

'Tom is behoorlijk dominant'

Relatietherapeute Anette Heffels: "Paren leggen mij in therapie vaak dilemma’s voor. De een wil het ene, de ander wil iets anders. Soms proberen ze lange tijd dat verschil van mening te verbloemen door er niet over te praten of door die gesprekken vaag te houden. Tot er echt een besluit genomen moet worden. Tom en Peggy worden hierin belemmerd omdat ze in de loop van hun huwelijk patronen hebben ontwikkeld in het omgaan met elkaar. Tom is iemand met een uitgesproken mening en is behoorlijk dominant in wat hij wil. Hij gaat ervan uit dat Peggy de redelijkheid van zijn wensen inziet en het dus met hem eens is.

Waar hij van baalt is dat Peggy aandacht heeft voor iedereen behalve voor hem. Althans zo ervaart hij dat: Ze is er voor haar ouders, voor haar kinderen, voor haar vriendinnen, voor haar collega’s. Peggy is iemand die conflicten vermijdt en het graag iedereen naar de zin maakt. Wanneer mensen een beroep op haar doen waar ze niet aan tegemoetkomt, voelt ze zich schuldig. Ze vindt het moeilijk om rechtstreeks tegen Tom te zeggen wat ze vindt, omdat dit hem irriteert, waarna ze overdonderd wordt met argumenten. Ze voelt zich niet tegen hem opgewassen. Dus blijft ze vaag en indirect en laat hem denken dat ze het met hem eens is, terwijl ze intussen haar eigen gang gaat."

Een compromis

"Nu moet er echter een beslissing worden genomen waarvoor het nodig is dat ze beiden eerlijk verwoorden wat hun belang hierin is. Bovendien moeten beiden water bij de wijn doen. Immers wanneer een van beiden zijn wensen doordrukt, zal de ander er ongelukkig mee zijn en zal de relatie daar uiteindelijk onder lijden. In dit geval blijkt er gelukkig een compromis mogelijk. Mijn taak is om het gesprek hierover te begeleiden en vooral om beider emoties en behoeften helder te krijgen. Immers alleen als ze begrijpen van elkaar wat de emotionele betekenis is van hun wensen, zullen ze bereid zijn de ander daarin deels tegemoet te komen, maar niet zover dat ze zich ongelukkig voelen bij het uiteindelijke compromis.

Peggy hoort voor het eerst dat Tom behoefte heeft aan meer tijd met haar samen en dat hij al hun sociale verplichtingen soms te veel vindt en haar dan mist. Peggy kan uitleggen dat ze bang is heimwee te krijgen naar Nederland, maar ook dat ze het moeilijk vindt om, zoals zij dat voelt, haar kinderen en ouders ‘in de steek te laten’. Hun oude huis is haar veilige plek. Ze besluiten dit huis voorlopig aan te houden, maar gaan meer samendoen, zowel tijdens hun langere verblijf in Frankrijk als in Nederland. Peggy zal met haar dochter, met haar zus en met haar ouders bespreken, dat ze in de toekomst minder ‘voortdurend’ beschikbaar zal zijn, maar dat ze wel regelmatig naar Nederland komt, soms met en soms zonder Tom, als heimwee haar overvalt."

null Beeld

Annette Heffels is psychologe. Ze is getrouwd en heeft een zoon, twee dochters en een kleinkind. De namen in deze tekst zijn vanwege privacyredenen gefingeerd en de afbeelding bovenaan is ter illustratie.

Tekst | Annette Heffels

Beeld | Getty Images

Redactie MargrietGetty Images/iStockphoto

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden