Persoonlijk

Relatietherapie: ‘Alles is voor hem belangrijker dan ik’

relatietherapie-alles-is-voor-hem-belangrijker-dan-ik.jpg

Voor hun twee kinderen, pubers inmiddels, heeft Gijs (50) zich lange tijd aangepast aan de wensen van Marloes (48). Maar dat is hij nu zat. Zij vindt juist dat hij altijd al zijn eigen gang is gegaan.

Uit de praktijk van psycholoog en relatietherapeut Annette Heffels

Halverwege het eerste gesprek valt de bom. Gijs wil niet meer verder met de relatie. Het is zijn antwoord op mijn vraag of hij nog houdt van Marloes en wil investeren in het verbeteren van de relatie. Niet dus.

Verloren zaak

“Ik heb ingestemd met deze afspraak omdat Marloes het wilde”, zegt hij, “en ik had de hoop dat het mogelijk nog iets zou kunnen veranderen tussen ons. Ik wilde voor mezelf het gevoel hebben dat ik er alles aan had gedaan. Maar eigenlijk weet ik al lang dat mijn gevoel voor Marloes is veranderd. Ik kan en wil me niet langer in alles aanpassen aan haar wensen omdat er anders enorme toestanden ontstaan. Ik heb me altijd laten weerhouden door de gedachte aan de kinderen. Want tegen hen kan ze ook zo uitbarsten.”

Onenigheid

“Marloes is iemand die van het ene uiterste in het andere kan schieten: van uitbundig naar diep ongelukkig of woedend. Ik weet dat dat voor de kinderen, vooral voor Chloe, ook moeilijk is. Met Tim heeft Marloes enorm gebotst, die ging keihard tegen haar in. Ik moest hem dan tot de orde roepen, omdat hij daar vaak te ver in ging. Chloe lijkt meer op mij. Die past zich aan en ik zie hoe ze in haar schulp kruipt. Inmiddels weet ik niet of het voor de kinderen wel goed is dat ik al die tijd gebleven ben. Zij lijden ook onder die spanning tussen ons. Ik denk dat ik het ook lang niet heb aangedurfd, omdat ik bang was voor de reactie van Marloes.”

Bedreiging

“Ze heeft eerder – dat is alweer jaren geleden toen het ook een tijdlang heel slecht ging tussen ons – gedreigd dat ze zich wat aan zou doen als ik bij haar weg zou gaan. Dat heeft me er toen van overtuigd dat ik haar niet in de steek kon laten. Maar intussen gaat mij leven ook verder en hoewel ik me nog steeds enorm schuldig voel, wil ik niet langer aan mijn eigen gevoel voorbijgaan. Ik heb erover gepraat met een goede vriend en met mijn zus. Zij kennen Marloes ook en zagen al langer hoe het er bij ons thuis aan toegaat en dat er heel weinig ruimte is voor wat ik wil.”

“Marloes claimt me voortdurend en is vreselijk achterdochtig. Als ik wat later thuis ben van mijn werk of als ik ga sporten of even bij vrienden langs ga, hangt ze voortdurend aan de telefoon en moet ik verantwoording afleggen. Als ik op een feestje wat langer met iemand praat, wil zij naar huis. Marloes is iemand die niet alleen met mij maar ook met vriendinnen, met haar broers en met collega’s vaak aanvaringen heeft. Het ligt altijd aan de ander en ik moet dan achter haar staan. Maar ik kan dat niet meer.”

Lees ook:
Relatietherapie: ‘Ik wil naast mijn gezin óók mijn tweede relatie behouden’

Zo ordelijk als ik het verhaal van Gijs hier opschrijf verloopt het niet. Marloes is in tranen en onderbreekt Gijs voortdurend woedend, waarbij de wanhoop door de woede heen voelbaar is.  

Te laf

“Volgens mij was je dit al van plan toen we deze afspraak maakten”, zegt Marloes. “Je was alleen te laf om dit recht in mijn gezicht te zeggen. Ik heb vaak genoeg gevoeld dat je niet bij mij en de kinderen wilde zijn, maar dan ontkende je dat altijd. Hoe vaak heb ik niet gevraagd of je nog van me hield en dan kreeg ik altijd zo’n vaag antwoord: ‘Natuurlijk hou ik nog van je, anders was ik hier niet’.” 

“Maar je was er eigenlijk al lang niet. En al die tijd heb ik gevochten voor onze relatie, heb ik geprobeerd tot je door te dringen, maar ik liep altijd tegen die muur van jou aan. Ik voel me al zo lang hartstikke eenzaam in deze relatie, maar als ik daarover probeerde te praten kreeg ik alleen maar het gevoel dat je me hysterisch vond. Op mijn emotie reageer jij met redelijkheid en met me uitleggen dat ik het verkeerd zie.”

Prioriteiten

“En nu kom je ineens hiermee. Zomaar, zonder dat je geprobeerd hebt mij duidelijk te maken waarom je zo ongelukkig bent. Je wil ruimte, zeg je. Maar het is nu al zo dat je het huis zo veel mogelijk ontvlucht. Jij krijgt en neemt alle ruimte. Je hebt een meer dan fulltime baan en dan is het ook nog belangrijk om vrienden te zien en te sporten en met onze zoon naar het voetballen te gaan. Alles is belangrijker dan ik. Ik heb ons hele huwelijk moeite gedaan om die tijd voor ons te reserveren en dat doe je nu af met de uitspraak dat ik je geen ruimte zou geven. Ik wil je alle ruimte geven en dat heb ik ook altijd gedaan, maar waar blijft de ruimte voor ons?”

Een ander

“Ik accepteer dit gewoon niet. We hebben ons aangemeld voor relatietherapie en je begint er nog niet eens aan. Je loopt meteen weer weg, zoals je altijd wegloopt als het een beetje moeilijk wordt en het over gevoelens gaat. Ik zal op deze vraag ook wel geen eerlijk antwoord krijgen, maar ik wil hem toch stellen: is er een ander? Want dat gevoel heb ik al een hele tijd. Je bent er nooit echt geweest voor mij, maar de laatste tijd kan ik helemaal geen verbinding meer met je voelen.”

“Maar laat ik je dit vertellen: als jij wil scheiden en zeker als er een ander is, dan ga ik het jou heel moeilijk maken. De kinderen hebben de leeftijd om zelf te kiezen bij wie ze willen wonnen, maar ik zal ze wel uitleggen wat jij voor iemand bent en het is de vraag of ze jou dan überhaupt nog willen zien. En financieel zal ik ook tot het uiterste gaan. Verwacht niet dat je zo makkelijk van mij af komt.”

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.

De relatietherapie 

Het noemen van echtscheiding als mogelijkheid, dreigement of besluit, gebeurt vaker tijdens relatietherapie. Wanneer het meer een wanhoopskreet is of een ultieme poging om de ander duidelijk te maken dat je echt ongelukkig bent, is dit meestal nog geen uitgewerkt besluit. Er is nog geen plan, geen ander huis en geen duidelijk beeld over hoe dat leven als gescheiden partners en ouders er dan uit zal zien. 

Wanneer ik, zoals bij Gijs, het gevoel heb dat er weinig liefde meer is en weinig motivatie om nog energie in de relatie te stoppen, vraag ik altijd of die indruk klopt: ‘Hou je nog van haar en jij nog van hem? En als dat zo is, waar hou je dan van, wat waardeer je in hem, waar ben je trots op, wat vind je aantrekkelijk?’ Als paren dat niet kunnen benoemen vraag ik door waarom ze dan nog bij elkaar zijn en of ze dat nog willen. Soms is het antwoord dat er misschien geen sprake meer is van een liefdesrelatie, en dat paren allang niet meer minnaars van elkaar zijn, maar dat er wel nog sprake is van vriendschap of gezamenlijk ouderschap of gedeelde omstandigheden.

Verantwoordelijkheid

Dat klinkt karig, maar voor sommige paren is daarmee te leven. Ze blijven als gezin in een huis wonen, voeden samen de kinderen op en gaan vriendschappelijk met elkaar om. Voor hen voelt dat als een beter alternatief dan echtscheiding en dat kan werken, mits je beiden je verwachtingen bijstelt. 

Gijs heeft een uitgewerkt plan voor de scheiding. Hij heeft berekend dat Marloes voorlopig in hun huis kan blijven wonen en dat hij woonruimte elders kan huren. Hij zou graag de verantwoordelijkheid voor de kinderen willen delen en gezamenlijke voogdij willen houden. Marloes is zo geschokt, boos en bang dat ze alles afwijst en opnieuw dreigt dat ze het hem heel moeilijk zal maken. 

Goede hoop

Mijn pogingen om te bemiddelen lijken even te lukken, totdat Marloes erachter komt dat Gijs een vriendin heeft en waarschijnlijk al langer had. Daarna wordt het een grimmig gevecht via advocaten, waar de kinderen, vooral Chloe, onderdeel van gaan uitmaken. Tim besluit bij zijn vader te gaan wonen ‘omdat hij het zat is de hele tijd de verhalen van zijn moeder over zijn vader aan te horen’. Chloe kiest ervoor haar vader voorlopig niet te zien, omdat ze het onvergeeflijk vindt dat hij zijn vriendin verkiest boven haar moeder. 

Nadat de bemiddelingspogingen zijn mislukt en de scheiding is overgenomen door advocaten, heb ik Marloes nog een paar keer gezien, om haar te ondersteunen in haar verdriet en angst over hoe ze nu verder moest. Uiteindelijk heb ik haar verwezen naar een collega omdat ze, als ik haar probeerde te wijzen op de schade die ze veroorzaakte door haar woedende uitbarstingen tegen de kinderen over Gijs, dat zag als partij kiezen voor hem. Bij een therapeute die er alleen voor haar was, had ze meer het gevoel dat die achter haar stond en kon ze ook meer kijken naar haar eigen gedrag en de schade daarvan voor de kinderen.  

Annette Heffels

Annette Heffels is psychologe. Ze is getrouwd en heeft een zoon, twee dochters en een kleinkind. De namen in deze tekst zijn vanwege privacyredenen gefingeerd en de afbeelding bovenaan is ter illustratie. 

Tekst | Annette Heffels
Beeld | iStock

Yeah, Margriet is genomineerd voor Website van het Jaar 2020!
Help jij ons winnen? Stem dan snel hier.

Margriet 39 ligt nu in de winkel! Met deze week: de nieuwste modetrends voor dit najaar, een dossier over lang en gelukkig leven, een interview met schrijver Kluun en nog véél meer. Haal het nummer snel in huis of bestel ‘m online zonder verzendkosten.

Ook interessant