null Beeld

Relatietherapie: ‘Als ik haar aanraak, geeft ze me het gevoel dat ik haar lastigval’

Menno (48) en Karen (42), ouders van drie (9,6, en 3), zitten in een crisis: hij doet niets (goed) in haar ogen, waardoor zij niet intiem met hem wil zijn. "Ik ben dat verongelijkte zo zat! Dit is een drukke fase in ons leven, met drie jonge kinderen, dus is er even wat minder tijd voor elkaar: hoe erg is dat?"

Uit de praktijk van Annette Heffels

"Ik heb me aan de afspraken gehouden die we hier hebben gemaakt", zegt Menno."Ik heb geprobeerd om zo veel mogelijk te doen in huis en met de kinderen. Ik vind dat geen punt, we werken beiden, dus doen we huishouden en zorg voor de kinderen samen."

Perfectionistisch

"Ik doe het natuurlijk niet goed genoeg in de ogen van Karen, maar in haar ogen kan niemand dat. Zij is zo perfectionistisch dat ik niet eens probeer aan haar normen te voldoen. Het frustreert me wel als zij ’s avonds nog een keer de stofzuiger pakt of de keuken schoonmaakt als ik dat al gedaan heb. Het voelt alsof ik voor niks moeite heb gedaan. Ik heb het opgegeven om haar ervan te overtuigen dat het ook wel wat minder kan."

'Spanning in huis'

"Ik zie hoe uitgeput ze vaak is en ze zegt voortdurend dat ze zo veel moet en zo moe is en naar haar gevoel te weinig tijd heeft voor de kinderen. Ik ben meestal eerder thuis van mijn werk, dus zeg dan tegen haar: 'Ga gewoon even zitten, neem de tijd voor de kinderen of voor jezelf', maar dat kan ze niet. Ze begint, met haar jas nog aan, op te ruimen of de was te vouwen, terwijl ik dat met alle plezier ook wil doen. Als zij binnenkomt, hangt er meteen een spanning in huis."

Tijd voor zichzelf

"De kinderen voelen dat ook. Ze zijn rustig aan het spelen of kijken even tv, terwijl ik het eten voorbereid, maar als Karen binnenkomt moet er meteen van alles gebeuren. Waarna ze klaagt dat ze nooit tijd heeft voor zichzelf. Ik verbied haar echt niet om tijd voor zichzelf te nemen. Sterker nog: ik heb honderd keer gezegd dat ze iets af moet spreken met haar vriendinnen of dat ze haar yogalessen weer moet oppakken. Maar volgens haar heeft ze daar geen tijd voor en op de een of andere manier geeft ze mij dan het gevoel dat dat mijn schuld is."

Lees ook: Relatietherapie: ‘Hij heeft geen geld over voor z’n kinderen’

'Alsof ik haar lastigval'

"Ik vind het moeilijk, dat voortdurend klagen, maar kan er niks aan doen. Ik weet dat het iets van mannen is, dat wij altijd een oplossing zoeken, maar wat is er mis met een goede oplossing? Ik vind het pijnlijk dat er totaal geen aandacht is voor mij. We hebben vrijwel nooit meer seks en als ik haar aanraak, geeft ze me het gevoel alsof ik haar lastigval."

"Ze zegt dat zelfs letterlijk: ‘Iedereen moet wat van me en nu moet ik ook nog aandacht aan jou geven.' Ik wil te veel, ben haar te veel. Maar ik wil niet leven in een relatie waarin je als broer en zus of als zakenpartners samenleeft."

Seks als beloning

"Dit is zo typisch voor Menno", zegt Karen. "Hij doet een week zijn best om het huis enigszins opgeruimd te houden en vervolgens wil hij als beloning seks. Want daar gaat het allemaal om. Als ik ’s avonds na een hele dag werken zeg dat ik moe ben, neemt hij zogenaamd dingen van mij over en moet ik op de bank gaan zitten."

"Maar dan moet ik wel dankbaar zijn en seks met hem hebben, want anders slooft hij zich alleen maar uit voor de relatie en ik niet. Want ik heb geen aandacht voor hem. En voor wat hoort wat, vindt hij. Zo werkt het toch niet?"

'Zo schakel ik af'

"Om te beginnen wil ik helemaal niet op de bank gaan zitten als ik thuiskom. Zeker niet als overal speelgoed slingert en de tafel vol ligt met spullen van hem en de kinderen. Ik denk dan: als je echt iets voor me wilt doen, zorg dan dat het is opgeruimd en dat de tafel leeg is. Voor mij hoef je niet te koken. Ik vind het juist prettig als ik thuiskom met een vol hoofd om dan even rustig in de keuken bezig te zijn. Zo schakel ik af."

"Bovendien weet ik wat ik in de koelkast heb liggen en heb ik mijn planning voor het eten. Ik vind het belangrijk dat de kinderen gezond eten met verse groenten en Menno is daar minder mee bezig. Hij kookt wat hij zelf lekker vindt. Vervolgens eten de kinderen dat niet en is er strijd over aan tafel."

Verwijten

"Hij zegt vaak dat hij niet weet hoe hij het mij naar de zin kan maken, maar dat is niet waar. Ik heb hem vaak genoeg gezegd dat een opgeruimd huis mij rust in mijn hoofd geeft. Wat hij vervolgens doet, is mij uitleggen dat ik perfectionistisch ben en dat ik tussen de troep op de bank moet gaan zitten, die hij wel opruimt, straks. Ik ken zijn 'straks', dus dan doe ik het zelf."

"Verwijt hij me dat vervolgens ook weer, alsof ik met opzet bezig blijf en hem geen aandacht geef. En aandacht betekent bij hem dat ik hem omhels of een kus geef. Ik doe dat nooit uit mezelf, zegt hij. Hij moet altijd het initiatief nemen en dan wijs ik hem ook nog af. Ja, omdat hij mij altijd net als ik met iets anders bezig ben aanhaalt."

'Ik ben dat verongelijkte zo zat'

"Het klopt dat mijn hoofd er dan niet altijd naar staat. Bovendien voelt het altijd als een verwijt: je ziet me weer niet staan, ik moet weer om aandacht bedelen. Ik ben dat verongelijkte zo zat! Dit is gewoon een drukke fase in ons leven, met drie jonge kinderen en dus is er even wat minder tijd voor elkaar. Hoe erg is dat? Soms heb ik het gevoel dat ik niet drie, maar vier kinderen heb die mijn aandacht opeisen."

Artikelen van Margriet ontvangen in je mailbox?

Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.

Verschillende doelen

Menno en Karen zijn met verschillende doelen in therapie gekomen. Menno wil meer fysiek contact. Hij benadrukt daarbij dat het hem niet alleen gaat om de seks, hoewel hij daar ook niks op tegen zou hebben. Om de liefde gaat het hem, om het gevoel dat Karen hem ziet, aantrekkelijk vindt, van hem houdt. Als hij uitlegt hoe hij haar mist, hoe machteloos en afgewezen hij zich voelt, als ze niet verdraagt dat hij haar aanraakt, neemt Karen afstand.

Ze vindt het moeilijk, zegt ze, als hij zo zielig doet. Ze wil een man naast zich, geen om aandacht zeurend kind. En ze kan niet tegen die toon, alsof hij zo veel tekort komt. Alsof hij jaloers is op de aandacht die ze de kinderen geeft. Misschien moet hij zich eens proberen te verplaatsen in haar. Heeft hij enige idee hoe druk het is in haar hoofd? Hoeveel ze moet?

Boosheid

Hij probeert haar te helpen, ja, maar niet met wat ze graag zou willen; een huiskamer die opgeruimd is als ze thuiskomt. Hij helpt met wat hij graag doet. Koken, lekker rustig in de keuken, terwijl zij in de drukte van het gezin de kinderen moet bezighouden, die moe zijn en moeten wachten met eten tot hij eindelijk klaar is. Ze is boos omdat ze zo veel moet, boos omdat ze daarvoor geen begrip en geen waardering krijgt, boos omdat hij vindt dat ze tekortschiet als partner en dreigt met bij haar weggaan, als ze niet verandert.

Harmonie en rust

Uit boosheid ontstaat geen verlangen om de ander de strelen of met hem te vrijen. Ze houdt afstand omdat hij boos is op haar. Want zo ervaart ze Menno: als een boze, verongelijkte man, die seks van haar wil, terwijl ze verlangt naar harmonie en rust. Om die te realiseren is ze voortdurend bezig. Eerst moet dit gebeuren en dan dat en de rest van het lijstje in haar hoofd. Pas dan kan ze gaan zitten, is er tijd voor de kinderen en wie weet, uiteindelijk, tijd voor elkaar. Maar als de lijstjes klaar zijn, is ze moe.

Verwijten

Zolang hij niet begrijpt en niet waardeert dat ze zo hard werkt, is zij niet bereid hem dichterbij te laten komen. In elke zitting zie ik hetzelfde patroon zich ontwikkelen: Menno verwijt Karen dat ze hem afwijst, zij verdedigt zich door hem te verwijten dat hij onvoldoende doet, waarna hij haar beschuldigt dat ze niet ziet wat hij doet en dat het nooit goed is en zij hem weer kwalijk neemt dat hij zich niet in haar verplaatst.

Een crisis

Na zes gesprekken waarin weinig beweging is, gooit Menno een bom: hij is verliefd geworden op iemand die hem wel ziet en wil. Er ontstaat een crisis, waarin Karen vecht voor haar relatie en Menno uiteindelijk kiest voor haar. Hij en zij voelen opnieuw dat ze elkaar niet kwijt willen en dat liefde onderhoud vraagt. Dit is zeker geen pleidooi om vreemd te gaan als je je relatie wilt redden, maar soms is een crisis nodig om je te realiseren dat boosheid de liefde heeft overwoekerd.

null Beeld

Annette Heffels is psychologe. Ze is getrouwd en heeft een zoon, twee dochters en een kleinkind. Dit artikel verscheen eerder in Margriet 2019-46. Je kunt deze editie hier nabestellen.

Redactie Margriet

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden