Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Raymond van de Klundert (Kluun): ‘Hoe ouder ik word, hoe meer ik besef wat er echt toe doet’

raymond-van-de-klundert.jpg

Raymond van de Klundert (Kluun) komt na zes jaar met een nieuwe roman: DJ. Dat boek liet zo lang op zich wachten door de ingrijpende scheiding van zijn tweede vrouw. “Ik moest mijn leven resetten.”

Tweeënvijftig is Raymond van de Klundert inmiddels, en de scheiding van zijn tweede vrouw Nathalie mag dan – in de woorden van zijn accountant – zijn vermogen hebben doen verdampen tot een buffer, alles aan hem, van zijn 
spectaculair mooie woonboot in de Amstel tot zijn goed gekozen kleding, straalt welstand uit. De auteur wiens pseudoniem ‘Kluun’ tot algemene 
aanspreektitel is uitgegroeid, zet 
cappuccino en gevulde speculaas op tafel en ontpopt zich vervolgens tot een enthousiaste en openhartige verteller. Leesplezier bieden in de meest pure vorm, dat is zijn streven. “Zoals Robbie Williams zingt in Let me entertain you,” zegt hij. “Maar ik heb ook wat te zeggen.” Entertainen doet hij zeker met zijn nieuwe roman DJ, waarin hij even 
humoristisch als kritisch een harde, op genot gerichte nepwereld schetst waarin iedereen elkaar hartelijk op de schouders beukt met eigenbelang als enig 
motief. En iets zeggen ook: vriendschap, succes, jaloezie en verraad zijn de grote thema’s in dit boek. Maar wat moet de lezer met de mededeling achterin: ‘Elke gelijkenis tussen de hoofdpersoon Kluun en mezelf berust op toeval’? Terwijl de romanfiguur ‘Kluun’ het boek Komt een vrouw bij de dokter heeft geschreven, graag een dancefestival bezoekt en er nog meer overeenkomsten zijn? Kom op Kluun, zulke keiharde fictie is DJ toch helemaal niet? “Nee, natuurlijk niet,” lacht hij. “Ik vind het gewoon leuk om de lezer in verwarring achter te laten. Sommige dingen zijn waar en veel 
dingen niet. De lezer mag bepalen wat wel en wat niet echt is. Dit boek is mijn speeltuin.”

Hernieuwde rouw
Hoofdfiguur ‘Kluun’ is de verteller die voor het tv-programma Lonely@TheTop een reportage over zijn jeugdvriend Thorwald van Gestel moet maken, die 
is uitgegroeid tot de wereldberoemde 
dj Thor. Kluun volgt hem naar het 
beroemde Burning Man Festival in de woestijn van de Amerikaanse staat Nevada. Daar gebeurt iets vreselijks, waarna Kluun zijn jeugdvriend ook nog even een enorme luizenstreek levert. Eindelijk weer een roman dus van de schrijver die zich na zijn laatste boek Haantjes in 2011 vooral als columnist manifesteerde. Waarom het zo lang duurde? Dat blijkt met zijn scheiding van Nathalie (‘Naat’) in 2011 te maken te hebben. “Dan staat je leven wel even op z’n kop,” legt hij uit. “Ik had tijd nodig om mijn leven te resetten en dat gold natuurlijk ook voor onze kinderen Eva (18), Roos (13) en Lola (8). Voor hen was het ook moeilijk, dat switchen van ouder naar ouder. Tassen mee, ‘o, mijn knuffel ligt nog bij mama’, en ‘shit, ik ben mijn boeken vergeten’. Daar komt bij: Eva is de biologische dochter van mij en mijn overleden vrouw Judith. Toen in mijn hoofd het idee postvatte dat ons huwelijk niet goed ging, was mijn eerste gedachte dat Eva als vanzelfsprekend bij mij zou blijven. Maar Naat wilde de 
kinderen absoluut niet uit elkaar halen en heeft echt voor Eva gevochten. Dat vond ik niet altijd even aangenaam, maar een teken van liefde is het natuurlijk wel.

‘Als ik naar de foto van Judith en Eva keek, zat ik er een uur bij te janken’

Uiteindelijk realiseerde ik mij dat mijn dochter dan voor een tweede keer een moeder zou worden ontnomen; want dat is Naat al sinds Eva’s derde jaar. Ik ben er trots op dat we het samen toch goed hebben kunnen regelen, maar het betekende ook dat ik mijn dochters vier dagen in de week niet zag. In het begin ging ik daar vrij krampachtig mee om: nou Eva, elke avond om half acht bellen we elkaar. Dat werkte helemaal niet, die gedwongen gesprekjes, maar voordat ik dat los kon laten duurde ook even. Maar wat mij in die periode het meest overviel, was het hernieuwde rouwproces om Judith. Ik heb bij wijze van spreken honderdduizend interviews over haar gegeven, het boek geschreven, voorleessessies gedaan, vragen van het publiek beantwoord; je zou denken dat ik die geschiedenis wel voldoende heb doorleefd en toch kwam het opeens als een boemerang terug. Als ik naar de foto van Judith en Eva keek die hier pontificaal in de kamer staat, kwam er niet even een traantje, maar zat ik er een uur bij te janken. Dat was wel even schrikken; blijkbaar zat de rouw om haar na al die jaren toch nog dieper dan ik dacht.”

interview: heleen spanjaard
fotografie: ester gebuis.

Dit is een gedeelte uit het interview met schrijver Raymond van de Klundert. Het volledige interview lees je in Margriet 08-2017. Dit nummer nabestellen? Dat kan via Tijdschrift365.nl. Je kunt het hele interview ook online lezen via Blendle.

Lees ook:

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op Margriet.nl/nieuwsbrief

Ook interessant