Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Quinty Trustfull: ‘Ik vecht niet tegen het ouder worden, ik omarm het’

quinty-trustfull-ik-vecht-niet-tegen-het-ouder-worden-ik-omarm-het.jpg

Quinty Trustfull (49) heeft het niet zo op designerspullen. “Een volle gezinstafel maakt mij gelukkiger dan een volle kledingkast.”

“Optimisme, levenslust, energie. De psychologische betekenis van de kleur geel lijkt Quinty Trustfull te passen als een -laten we in modetermen blijven- couture jas. Terwijl het land wederom in intelligente lockdown is en nieuwsberichten niet bepaald vrolijk stemmen, doet Quinty’s aanwezigheid dat wel. De presentatrice bezit de gave om spreekwoordelijk een lichtje te kunnen aandoen.

Modellenjaren

Terwijl ze van kledingset en pose wisselt, haalt ze herinneringen op aan haar modellenjaren. Op haar achtste rolde ze erin. Toen de hond van de buren op de foto ging voor een pak hondenbrokken en daar ook een meisje bij werd gezocht. Achttien was ze toen ze een jaar in Japan woonde. Daar wisselden modeshoots af met hysterische klussen voor videoclips. “Ben je ooit in een karaokebar in Tokio dan kun je me zomaar op het videoscherm voorbij komen, rennend in een Japanse muziekclip. Voor welke artiest weet ik niet meer.” Lachend: “Alleen dat het heel, heel slecht was.” Het verdiende geld werd keurig gespaard, wat Quinty bij vriendinnen de bijnaam Dagobert Duck opleverde. Mode-uitspattingen vindt ze nog steeds niet echt nodig, want: “Een volle gezinstafel maakt mij gelukkiger dan een volle kledingkast.”

Hoe druk is het op het ouderlijk nest?

“Drukker dan pre-Corona, want mijn zoon Kayne is tijdelijk terug uit Amerika, waar hij studeert en tennist. Hij heeft -reuze gezellig- zijn vriendin Molly meegenomen, dus voor het eerst in tijden is het druk aan de ontbijttafel. Ik geniet volop. Ik koester het -weer even- om mij heen hebben van die grote vent van inmiddels 23 en mijn lieve schoondochter met wie ik bokstraining doe.”

Veel mensen voelen ups en downs dit afgelopen jaar. Hoe vergaat het jou?

“Als ik me minder voel, ga ik wandelen, sporten of lekker in bad. In stilte mediteren geeft ook verlichting. Ik ben niet iemand die bij de pakken neer gaat zitten of die de covid 19-situatie uitzichtloos vindt. Maar ik kan niet ontkennen dat we als familie zware jaren achter de rug hebben. Voor corona overleed mijn vader. Vorig jaar zomer kreeg hij, na wat een vrij standaard darmoperatie zou zijn, stolsels in zijn bloed. Daarop volgde een herseninfarct, waardoor mijn vader deels verlamd raakte. Vanuit het ziekenhuis werd papa naar een verzorgingstehuis gebracht, maar we zagen meteen dat daar handen tekort kwamen.

Als familie namen we de zorg op ons. Mijn zus verzorgde papa de ochtenden, ik de middagen, zodra ik klaar was met Koffietijd en zijn partner de avonden. Bij Koffietijd vertelde ik een klein clubje naaste collega’s en eindredacteuren wat er aan de hand was. Had ik een heftige nacht gehad, dan konden zij mij erdoorheen slepen. Verder hield ik het stil, zodat ik het in mijn eigen tempo een plek kon geven.”

Want mantelzorgen voor iemand van wie je zoveel houdt, is zwaar.

“Loodzwaar. Maar tegelijkertijd mooi en dankbaar. Ik kon het vijftien jaar geleden doen voor mijn moeder toen zij borstkanker had en nu kon ik het doen voor mijn vader. Een periode mocht papa naar huis. Zijn huis ligt direct naast het onze, de achtertuin is gedeeld. Het staat nog helder op mijn netvlies hoe ik ’s nachts vier, vijf keer door de tuin liep om mijn vader op te tillen, of in zijn bed om te draaien. De rauwheid van de zorg heeft nog de overhand in mijn gedachten. Ik weet dat ergens de leuke herinneringen wachten om terug te komen. Herinneringen aan twee liefdevolle ouders die mijn zus en mij een harmonieuze jeugd bezorgden. Met gezinsvakanties naar Italië. Hoe we zowat elke berg beklommen die we tegenkwamen. Papa hakte grote bladeren van bomen waarmee we, het blad als paraplu boven onze koppies, watervallen trotseerden. Terug in het dal plakten we een souvenirplaatje op onze wandelstok –de mijne, ramvol met die ijzeren schildjes, heb ik nog steeds. Ook tijdens papa’s ziekte waren er goede dagen. Dan gingen we bijvoorbeeld naar patisserie Holtkamp en kozen we het lekkerste taartje uit de etalage. Thuis aten we het op, ik zittend als een kindje tussen zijn benen, terwijl zijn nog goede hand door mijn haar kroelde. Zie, ze zijn er, die mooie herinneringen. Ik hoop dat ze binnenkort weer de overhand krijgen.”

Na jouw vaders overlijden verbleef je een poos in Amerika met Orlando.

“Het voelde goed om dat met z’n tweeën te kunnen doen. Orlando was assistent-trainer bij voetbalclub Atlanta United en woonde tijdelijk in Atlanta, Georgia. Ik pendelde heen en weer tussen Atlanta en Nederland, waar mijn werk voor Koffietijd gewoon doorging. In de vakantie kwam mijn zus een paar weken over. We gingen hiken, ik liet haar de toeristische trekpleisters van de omgeving zien. Urenlang praatten we over onze ouders. Helend waren die gesprekken. Naast ons grote verdriet voelden we ook dat we enorm geluk hebben gehad met zulke superlieve ouders. Het voelt zo anders nu. Wees zijn, dat is raar. We kunnen niet meer vragen naar vroeger. Pap, hoe zat het ook alweer toen…? Die gesprekken zullen er niet meer zijn en dat is hard. Mijn zus en ik zijn samen over.”

Verandert dat jouw kijk op het leven?

“Ik voel intenser dat familie op de eerste plek komt. Bewust koos ik ervoor bij Orlando in Atlanta te blijven toen het land in lockdown ging. De tien dagen die ik er eigenlijk zou zijn, werden zes maanden in strenge lockdown met avondklok. Op een gegeven moment mochten we ook ons dakterras niet op. Ik ging niet panieken. Ik focuste liever op het samenzijn met Orlando. Zou dat een lust van het ouder worden zijn? Meer van die prettige, mentale rust? Mij hoor je niet klagen. Orlando en ik waren broekies toen we elkaar ontmoetten. Ik wilde graag jong moeder worden, was 23 toen onze dochter Moïse werd geboren. Kayne volgde twee jaar later en vanaf dat punt raasden de jaren voorbij.

Ik volgde Orlando in zijn voetbalcarrière. Deed modellenwerk en presentatieklussen voor tv. Maar ik was, en ben, niet iemand die wekelijks het kantoor van de zenderbaas binnenstapte om mijn doelen te bespreken. Misschien klinkt het apart, in mijn werk ben ik nooit overdreven ambitieus geweest. Ik keek niet naar wat anderen bereikten. Ik werkte gewoon hard en zorgde dat ik goed beslagen ten ijs kwam bij presentatieklussen. Soms liep ik mijzelf voorbij, omdat ik niets wilde missen. ‘Nee’ hoorde je me nooit zeggen, geen feestje dat ik afsloeg. Dat is echt veranderd.

Ik plan veel minder op een dag. Vandaag bijvoorbeeld heb ik deze fotoshoot. Daar ga ik van genieten. Van het tuttelen, het brainstormen met de fotograaf over mooi beeld. Ik geniet van dat creëerproces. Vroeger racete ik na zo’n shoot naar de volgende afspraak en plande ik ook de avond vol. Joh. Nee, hoor. Dat doe ik echt niet meer. Straks naar huis. Ook héérlijk.”

Hoe zou jij het liefst oud willen worden?

“Ik vecht niet tegen het ouder worden, ik omarm het. Ik wil rimpels tellen, samen met Orlando, omdat ze staan voor momenten uit ons leven. Al zijn het niet meer momenten, die rimpels, maar vormen ze intussen een complete levensweg. Ze weg laten spuiten en prikken, laat ik liever aan een ander over. Waar gaat het spul heen in je lijf? Komen we er over dertig jaar achter dat botox en fillers nare gevolgen hebben? Dat vraag ik mij af. Ik vind het ook totaal niet realistisch om tachtig jaar te zijn en een megastrakke snoet te hebben. Laatst zag ik Sonja Barend op tv. Wat een schoonheid heeft die vrouw. Ik kijk graag naar een gezicht als het hare, waarop het leven te zien is. Ik ben oké en happy met hoe ik het leven mag leven. Pfff, die rimpels. So be it.”

Fit en gezond, dát is de wens.

“Exact en daar doe ik veel voor. Ik boks, doe yoga en meditatie. De HIT-training zet ook zoden aan de dijk: een uur lang wissel ik elke zes minuten tussen boksen en krachttraining met pittige been- en biloefeningen. Ik hou van de bindweefselmassages van Agnieszka Kadula van Bodyfix in Amsterdam. Haar vind ik de beste in haar vak, ze geeft mijn gezicht een glow. Ik slik magnesium voor het slapengaan en drink geregeld een proteineshake voor spierbehoud. Sinds twee maanden is daar een natuurlijk collageenpoedertje bijgekomen. Ik hoor geregeld dat ik er uitgeslapen uitzie, mijn huid heeft een mooie glow.

Ik vind het leuk om te testen. Kijken hoe je op een gezonde manier een beetje knap en fit blijft. Gezond eten, omdat ik me daar goed bij voel. Geen vlees meer, maar een regenboog aan groenten, sushi, een bordje Surinaams of een visje gebakken in roomboter. Ik kan dagen uitkijken naar een wijnmoment met een mooie Barolo, Valpolicella of Rioja. Franse kaasjes erbij. Dat doe ik met mate. Want natuurlijk merk ik dat ik ouder word.

Ouder worden

Ik heb niet genoeg aan een paar uur slaap. Het lijf wordt sneller stijf. Mijn huid wordt zachter en ik kom er ruimer in te zitten. Sta ik nu tijdens de yoga op mijn hoofd en kijk ik in de spiegel dan denk ik, gut, die benen zien er best anders uit dan twintig jaar geleden. Over de rand van een sportlegging heb ik nu wat vel. Da’s ook nieuw. Niet strontvervelend, wel nieuw. Orlando wordt natuurlijk net zo goed ouder. Op het moment heeft hij een grijze baard die ik hem onwijs sexy vind staan.

Orlando

Volgend jaar word ik vijftig en al zeker dertig jaar daarvan breng ik met Orlando door. We zijn volwassen geworden, met elkaar meegegroeid. Hij viel op mij om wie ik ben: ondernemend en zelfstandig. Ik vind hem zo aantrekkelijk, leuk en sexy, omdat hij zich nog steeds ontwikkelt. We wandelen graag samen en tijdens die tochtjes reflecteren we. Wat gaat goed, wat kan anders. Zo weet ik heus dat een overkill aan prikkels zorgt voor spanning tussen mijn schouderbladen en algehele kribbigheid die voor niemand thuis fijn is. Maar het weten, is één ding. Soms blijk ik toch gewoon die veelzeggende blik van Orlando nodig te hebben. De eyeopener die maakt dat ik uitroep: ‘Oké, oké, ik neem een stap terug. Ik trek me even terug voor een meditatie en jullie zien mij over tien minuten weer!’ Je blijft leren, hè. Ook als je bijna de vijftig aantikt.”

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.

M06, margriet 06

Dit artikel verscheen eerder in Margriet 2021-06. Dit nummer nabestellen kan via magazine.nl.

Tekst | Nicole Gabriëls
Beeld | Stef Nagel

Ook interessant