Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Achter de schermen Persoonlijk

Puberperikelen: ‘Ik ga dit nooit meer meemaken besefte ik, ik ben afgeschreven, klaar’

puberperikelen-weemoed-kinderen.jpg

Herkennen jullie dit? Een van die rare dingen van de overgang vind ik dat ik soms ineens heel emotioneel kan reageren op heel gewone dingen. Hebben jullie dat ook?

Zo fietste ik laatst op straat en zag een jonge moeder haar kindje uit de auto tillen en op haar arm zetten. Dat lieve kleine koppie, die flossige haartjes en die lekkere mollige armpjes en beentjes… Ineens kreeg ik het te kwaad en rolde er een traan over mijn wang. Ik ga dit nooit meer meemaken besefte ik, ik ben opgedroogd, afgeschreven, klaar. Ik tel niet meer mee.

Zacht kusje

Onzin natuurlijk! (Nou ja, niet helemaal, maar afgeschreven? Nee!) Maar dat soort gedachten heb ik dus af en toe. Ik zag mijn eigen kinderen voor me. Toen ze klein waren hè, niet die boven mijn hoofd uitgegroeide wezens die ze nu zijn. En dacht aan hoe heerlijk het was om met die kleine hummeltjes te knuffelen en ze op te pakken. Zo fijn om je neus in dat kleine nekkie te steken en dan een heel zacht kusje te geven. Zo’n klein lijfje in een wit rompertje en die dikke luier eronder. Om op te vreten waren ze. Heerlijke tijd was dat!

Momentje voor jezelf

Maar eerlijk is eerlijk, het was niet allemaal alleen maar rozengeur en maneschijn. Ik kan me nog goed herinneren dat een vriendin, die als eerste van de vriendinnengroep moeder was geworden, zei: “Je hebt niet eens tijd om je eigen nagels te knippen!” Ik kon me daar toen helemaal niets bij voorstellen, maar snapte later precies wat ze bedoelde. Alleen al het ochtendritueel… Ik nam mijn oudste dochter zittend in de maxi-cosi mee naar de badkamer als ik ging douchen. Want stel dat ze ging huilen! Ik wilde haar non-stop in de gaten houden. Dat leerde ik bij de kinderen na haar wel af, maar alsnog was ik totaal op mijn kroost gefixeerd. En kwam er weinig van ‘lekker even een momentje voor jezelf’ terecht.

Met een washandje

Het was: opstaan, snel douchen en ondertussen de oren gespitst houden op geluiden van de kinderen. Hoorde ik daar een huiltje? Wie roept mij? Even checken of ze oké zijn in bedjes en wiegjes (toen het er nog maar twee waren) en dan snel aankleden. Kinderen er een voor een uit, de ene onder de douche zetten, de ander even wassen met een washandje, billetjes poederen en een schone luier om. Kleren uitzoeken voor de baby, in discussie met de oudste. “Nee die broek wil ik niet aan!” Even tussendoor: dé tip die ik hiervoor ooit kreeg was: laat ze niet zelf uit al hun kleren kiezen maar geef ze twee opties. “Die blauwe broek of die rode?” Ben je veel sneller klaar, zonder al te veel discussie.

Zwaar beladen fiets

Als ze aangekleed waren: snel ontbijt maken en in de tussentijd beetje make-uppen, koffiezetten, zelf een boterham in m’n mond proppen en alle spullen klaarzetten voor de crèche/school. (O ja, ze moesten een glazen potje mee vandaag. Help! Heb ik dat nog ergens?) Papa gedag zeggen, ene kind op de arm twee trappen naar beneden sjouwen, andere kind leren de trap zelf te nemen. “Houd je goed vast aan de leuning! Pas op, kijk waar je je voet zet, de volgende tree is best ver weg… ja! Goed zo!” Dan de baby op de fiets in het kleine voorzitje hijsen en de andere achterop laten klimmen. Niet omvallen! Tegen de tijd dat je dan op je werk aankwam, had je het gevoel dat je er al een hele dag op had zitten.

Luxe

Tegenwoordig is het heel wat relaxter. Ik sta om zeven uur op, doe de zonnegroet – momentje voor mezelf  – en stap onder de douche. Dan zet ik het koffiezetapparaat aan en ga me rustig aankleden. Rond half acht check ik bij de, meestal nog slapende, kinderen wanneer ze op school moeten zijn. Eerste uur vrij? Prima! Half negen op school? Nu eruit. Ik neem mijn ‘pillen voor oude vrouwen’ in en ruim de afwasmachine uit. Dan maak ik ontbijt voor mezelf en soms voor mijn man, kopje koffie erbij. Make-up doe ik in de keuken, bij het raam: goed licht. Dan kijk ik even op mijn telefoon of er nog wat in de wereld is gebeurd. Nog even snel haar borstelen, föhnen en tanden poetsen. Tot slot pak ik m’n spullen bij elkaar, kus mijn man gedag en roep tegen niemand in het bijzonder: “Fijne dag!” Bij het ene kind steek ik nog even mijn hoofd om de hoek en roep: “Succes met je proefwerk!” en weg ben ik. Geen gesjor met jasjes, wantjes en mutsen, maar gewoon je eigen jas aan en hup, de deur uit. Een soort van luxe.

Alexandra Holscher (52), eindredacteur, is getrouwd en moeder van drie kinderen (15, 18 en 21). Naast haar werk is ze mantelzorger voor haar moeder van 92. Om te ontspannen doet ze aan yoga, bootcamp en zingt ze in een koor. Ze houdt van films kijken en ‘met haar handen bezig zijn’.

Beeld: iStock

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.

Ook interessant