Persoonlijk

Prins Maurits en prinses Marilène over hun nieuwe bijzondere gezinslid

mm.jpg

Ubora, een allerliefste blonde labrador pup, is het nieuwe gezinslid van prins Maurits en prinses Marilène van Oranje. Een bijzonder beestje, dat niet altijd bij hen blijft. Want deze pleeghond wordt straks een geleidehond.

Maurits: ‘We zijn naar onze kinderen én de hond heel duidelijk en consequent. 
Dat werkt toch het best’

Marilène: ‘Alles wat je een hond niet leert, hoef je ‘m ook niet af te leren. Dat is bij kinderen dus ook zo’

In de tuin rent Ubora achter Anna (15), Lucas (13) en Felicia (10) aan. De kinderen van prins Maurits en prinses Marilène weten precies wat ze wel en niet mag. Ubora is namelijk niet zomaar een pup, maar een pup in opleiding. “Uiteindelijk wordt ze een geleidehond. Wij voeden haar nu het eerste jaar van haar leven op,” zegt Marilène. “We proberen haar een leuke ‘kindertijd’ te geven en haar daarbij alles te leren wat ze wel en niet mag. Loopt ze aan de lijn, dan moet ze rustig zijn en niet afgeleid raken. Is ze los, zoals nu, dan mag ze rennen, springen en spelen.” Als de hond tussen de bosjes verdwijnt en weer tevoorschijn komt, pakt een van de kinderen behendig de stok uit de mond van de hond en geeft haar een speeltje. Marilène: “Een stok van de grond oppakken mag ze dus niet. Als ze straks iemand moet geleiden, mag ze namelijk niet door stokken of ballen afgeleid raken.” Ubora is acht maanden bij de familie in huis, en een volwaardig lid van het gezin. Maurits: “Als de kinderen thuiskomen, is het eerste wat ze vragen: ‘Waar is Ubora?’ En als we een vakantie plannen, wil eigenlijk geen van ons lang weg, omdat we haar dan missen.” Weer verdwijnt de pup in de bosjes. Deze keer komt ze onder de aarde er weer uit rennen. “Vlak voordat ze op de foto gaat, natuurlijk,” grapt Maurits. De witte handdoek waarmee hij haar snuit en poten schoonmaakt, wordt al snel zwart. “Ze is niet echt een heel 
nette dame.”

MM-3

Perfecte oplossing

Dat er een hond in het gezin is, is niet vanzelfsprekend. De kinderen hadden er al jaren om gevraagd. Ras, kleur, grootte, dat maakte hun allemaal niet uit. En ze zouden uiteraard zelf de hond uitlaten. Als de viervoeter er maar kwam. Daar moest in huize Van Oranje wel even over worden nagedacht. Een hond betekent immers een commitment; je kunt het beestje niet na een paar jaar terugbrengen. Maurits: “Dat was onze grootste afweging. Als we een hond nemen, zijn straks de kinderen het huis uit en zitten wij er nog jaren mee. Dat moet je willen, en kunnen. Los daarvan weet ik ook dat de zorg voor huisdieren voornamelijk op ons terechtkomt. Onze oudste dochter wilde een konijn, maar daar ben ik meer mee bezig dan zij. Ik heb laatst nog een hok getimmerd. En ik ben ook de enige die de vissenkom van vers water voorziet.” Maar nadat hij een vriend met een puppy in opleiding op straat was tegengekomen, die hem vertelde hoe leuk en bijzonder dat was, kwam de hond er alsnog. Marilène: “Het bleek de perfecte oplossing. We hebben een hond, dus 
de kinderen zijn heel blij, en ze is maar 
tijdelijk bij ons in huis, wat voor ons weer te overzien is. En wat we heel belangrijk vinden, is dat we tegelijkertijd iemand helpen. Door Ubora zo goed mogelijk op te voeden, is daar straks iemand met een beperking mee geholpen.”

Maurits: “Ook hier hebben we goed 
over nagedacht; dit is niet iets wat je er zomaar even bij doet. Ik ben vaak in het buitenland voor mijn werk, Marilène is veel avonden weg. Wil je een pup als Ubora in huis nemen, dan moet er een constante factor zijn.”

Maurits: ‘Als de kinderen onderling lopen te kibbelen, legt Ubora altijd haar hoofd op degene die wordt aangepakt’

Marilène: “Wat heel fijn is, is dat onze vaste oppas wilde helpen. Op de twee dagen dat ik werk, is zij bij ons in huis. Ze riep meteen: ‘Dan zorg ik toch die dagen voor de hond.’ Dat gaf wel de doorslag. Want een pup kun je natuurlijk in het begin geen urenlang alleen laten. Het scheelt ook dat Maurits weet wat het 
hebben van een hond inhoudt. Ik niet, wij hadden vroeger thuis geen huisdieren.” Maurits: “Ik weet niet beter dan dat er bij ons vroeger thuis altijd honden waren. Vanaf dat ik heel klein was. Het huis waarin ik ben opgegroeid, heeft een grote tuin en staat aan de rand van het bos, dat is heerlijk voor honden. Mijn ouders gaven mij en mijn broers ook verantwoordelijkheid, we moesten net als zij zorgen dat de honden goed werden opgevoed. Ik weet dus hoeveel tijd en aandacht dat kost. Daar heb ik het ook met Marilène over gehad. Wil je een hond, dan moet je echt tijd willen en kunnen investeren.”

MM-4Mee in het ov

De ‘hondentaken’ hebben ze netjes 
onderling verdeeld. Maurits laat Ubora 
’s morgens en ’s avonds laat uit, Marilène doet het overdag. Marilène: “We hebben ook afgesproken wie wat met haar traint. Ik fiets normaal gesproken door de stad, maar nu pak ik soms de bus of tram, zodat Ubora kan wennen aan het openbaar 
vervoer. Ook heb ik haar een keer mee-
genomen naar het hockeyveld. Het leek me een goede plek om met haar te trainen, maar dat pakte anders uit. Er waren overal ballen en loslopende honden, waarvan ik haar moest afleiden. Ik heb niks van de wedstrijd kunnen zien. Je leert dus snel wat wel en niet kan. Als ik met haar over straat loop, heeft ze vaak een dekje om, zodat iedereen kan zien dat ze een hond 
in opleiding is. En dan weten de meeste mensen ook dat ze haar niet moeten 
aanhalen. Onze hele buurt weet dat nu wel. Grappig genoeg meden ze me in het begin. Zo van: daar heb je die vrouw met die hond waar je niet mag aankomen.”

Dat het opvoeden van een hond soms lijkt op het opvoeden van kinderen beamen ze beiden. In het begin, toen de pup net bij hen in huis was, waren er ineens weer 
gebroken nachten. Marilène: “Dan ging een van ons eruit omdat Ubora liep te piepen. Toen dacht ik wel even: het is net alsof we weer een baby hebben.” Maurits: “Dat was wennen, hoor, die eerste week liepen we soms best brak rond. Maar net als bij kinderen is dat slechts een fase en gaat het ook weer voorbij. En wat betreft dat 
opvoeden, we zijn eigenlijk naar beiden, onze kinderen én de hond, heel duidelijk en consequent. Dat werkt toch het best.” Marilène: “Wat voor mij een eyeopener was, is dat alles wat je een hond niet leert, je ’m ook niet hoeft af te leren. Nou ja, dat is bij kinderen dus ook zo.”

Marilène: ‘Door Ubora zo goed mogelijk op te voeden, is daar straks iemand met een beperking mee geholpen’

Een hond in huis zorgt er ook voor dat 
dingen net even anders lopen of gepland moeten worden. Een extra dag werken? Even naar de winkel? De vraag is al snel: kan de hond mee? Marilène: “Ik ben echt veel meer thuis dan voorheen. Ik werk parttime bij het Rijksmuseum, maar als ze me nodig hebben, ben ik er altijd. Alleen zeg ik nu: ‘Ik ben er, maar met hond.’” Maurits: “We zijn minder flexibel. Maar 
of dat erg is? Het zorgt ook voor meer structuur. En dat is nooit erg in een druk huishouden met drie pubers. En als we een weekend weggaan, is dat naar een plek waar we de hond mee naartoe kunnen nemen. Dus in die zin passen we ons wel aan. We gaan ook vaak naar mijn ouders. Ubora kan in hun tuin heerlijk rond-
rennen. En ze kan het gelukkig goed vinden met de twee honden van mijn ouders.”

Discipline

Ubora wordt door het gezin opgevoed. Gaat dat goed, dan mag ze na een jaar naar ‘school’ en wordt ze opgeleid tot een 
geleidehond. Marilène: “We zijn best 
fanatiek. We willen het meer dan goed doen. Ik zou het jammer vinden als ze 
die opleiding niet haalt. We nemen dat 
opvoeden en het trainen dan ook heel 
serieus.” Dat leren gaat twee kanten op; het gezin leert namelijk ook van de hond. Marilène: “We hebben geleerd hoe 
belangrijk discipline is.” Maurits: “En verantwoordelijkheid. Het is belangrijk dat we goed voor haar zorgen. En toch 
ook dat consequent zijn loont. Als je 
consequent bent, krijg je daar ook 
consequent gedrag voor terug.”

Marilène: “Een bijkomend voordeel is dat we veel meer buiten zijn. Ik heb nog nooit zo veel gewandeld als nu.” Maurits: “Toen Ubora nog kleiner was, is ze weleens in het Amsterdamse Bos tussen een groep voetballende mannen achter hun bal gaan rennen. Gelukkig vonden ze dat niet erg. Ze moesten er ook wel om lachen, om die kleine hond achter die grote bal. Maar nu doet ze dat niet meer.” Marilène: “Ze zorgt ook voor veel warmte in huis. Ze maakt ons allemaal op een bepaalde 
manier zacht.” Maurits: “Als de kinderen lopen te kibbelen met elkaar, kan ze daar helemaal niet tegen. Ze legt dan altijd haar hoofd op degene die wordt aangepakt. Of ze loopt naar mij of Marilène toe. Ze is heel gevoelig voor als de sfeer niet in balans is.” Marilène: “Als ik, bijvoorbeeld, Lucas met zijn huiswerk help en ook nog tien andere dingen moet doen, kan ik 
geïrriteerd roepen: ‘Let even op.’ Ubora komt dan meteen tussen ons in staan en legt haar poot op tafel of haar hoofd op het boek. Zo van: nu is het klaar.”

Een pup in opleiding is ongeveer een jaar bij een gezin in huis. Over een paar maanden moet Ubora dan ook weg. Marilène: “Vooral bij onze jongste moeten we 
daarvoor oppassen. Speelafspraken slaat ze bij wijze van spreken over, omdat ze 
’s middags met de hond wil zijn. Ze ligt ook rustig een uur tegen de hond aan. In de periode dat we de pup in huis hebben, worden we begeleid door het KNGF. 
We werken met Ubora een trainings-
programma af, waardoor we ook voelen: we komen verder, we werken ergens naartoe. Ze doet dingen steeds beter en we weten ook: straks is ze bij ons uitgeleerd. En dan is het goed voor haar als ze verder kan leren. Maar ik weet ook zeker dat we verdrietig zullen zijn als ze weggaat. Gelukkig maar, want dat kan alleen maar betekenen dan we zo’n ontzettend leuke tijd met haar hebben gehad, die we voor geen goud hadden willen missen.”

MM-2Prins Maurits en prinses Marilène in het kort

Maurits van Oranje: is de oudste zoon van prinses Margriet en Pieter van Vollenhoven.
Marilène van den Broek: is de jongste dochter van oud-minister van Buitenlandse Zaken Hans van den Broek en Josée van den Broek-Van Schendel.
Kennen elkaar van: hun studietijd in Groningen, ze werkten beiden in café Soestdijk.
Trouwden: op 29 mei 1998, Maurits was 
daarmee de eerste van zijn generatie Oranjes.
Gezin: Maurits en Marilène hebben drie kinderen, Anna (15), Lucas (13) en Felicia (10).

Werk: Maurits is ondernemer en heeft twee bedrijven: The Source begeleidt bedrijven om innovatie uit te voeren – zo zette hij onder meer in opdracht van de overheid de elektrische auto in Nederland op de kaart – en S2NRG dat energie ontwikkelt. Marilène werkt bij het Rijksmuseum, waar ze verantwoordelijk is voor de Vrienden-organisatie van het Rijksmuseum.
Sinds 2013: is Maurits adjudant in buitengewone dienst van zijn neef, koning Willem-Alexander.
Beschermheer: Maurits is beschermheer van Sail en het Vondelpark.

Ook puppypleeggezin worden?

Het puppypleeggezin is het fundament van de opleiding tot geleidehond. In het gezin groeit de pup op tot een stabiele, gehoorzame en blije hond. De puppy’s leren goede hondenmanieren en basiscommando’s en vertrouwd te raken met de wereld om ons heen. Voordat 
de pup wordt geplaatst, is er een 
kennismakingsgesprek met Koninklijk Nederlands Geleidehondenfonds. Meer informatie: geleidehond.nl.

tekst: saskia smith, fotografie: marloes van westeneng-bosch, visagie: nicolette brøndsted. Op de bovenste foto: Marilène en Maurits met v.l.n.r. hun kinderen Anna, Felicia en Lucas.

Ook interessant