Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Na dertig jaar in Amsterdam verhuisde Petra naar het Friese Gaast

na-dertig-jaar-in-amsterdam-verhuisde-petra-naar-het-friese-gaast.jpg

Steeds meer Nederlanders zijn op zoek naar de rust, ruimte en sfeer van een dorp. Het coronavirus blijkt veel mensen net dat laatste duwtje te hebben gegeven om de onbetaalbare en overvolle grote steden te verruilen voor het platteland. Petra Possel (56) verhuisde na het onverwachte overlijden van haar man van Amsterdam naar Gaast, een voormalig Fries walvisvaardersdorp aan het IJsselmeer.

“Toen Jan nog leefde, waren we al eens naar Friesland gereden om naar huizen te kijken. Maar er waren altijd wel redenen om in Amsterdam te blijven; werk, sociaal leven, onze dochter. Toen zij het huis uit ging en ik weduwe werd, werd het makkelijker om de stap te zetten.”

‘De hoofdstedelijke drukte ging me steeds meer tegenstaan’

“Na dertig jaar ging de hoofdstedelijke drukte me steeds meer tegenstaan, ik verlangde naar rust en ruimte. Ik kom zelf van het Twentse platteland, maar koos voor Friesland vanwege het mooie landschap, de romantische dorpjes en omdat ik van hieruit in vijf kwartier rijden in Amsterdam ben. Sinds 2015 woon ik in dit dijkdorpje met 180 inwoners. Ik ben hier buitengewoon hartelijk ontvangen.”

Stimpestamp mee-eten

“Het zoemde aanvankelijk natuurlijk rond, de komst van die alleenstaande stadse. Maar al na een week had ik m’n eerste uitnodiging om ‘stimpestamp’ te komen mee-eten. Ik koos er bewust voor om werklui uit de streek in te huren, in plaats van een randstedelijke delegatie te laten komen. Ging naar elk zomers dorpsfeest en vond dat zeker geen straf. Niet met m’n rug naar de gemeenschap leven, maar er juist actief deel van uitmaken.”

Lees ook: Mijn verhaal: ‘Ik werd stapelverliefd op onze Spaanse reisbegeleider’

Het dorpse leven

“Ik koop zelfgemaakte jams en lokale groenten bij m’n buurtgenoten, zit in de dorpscommissie en organiseer allerlei activiteiten. Zo kookte ik samen met mijn huidige man een compleet driegangenmenu tegen kostprijs voor het hele dorp en in februari stonden we met koek-en-zopie op het bevroren IJsselmeer. 

Na dertig jaar in Amsterdam verhuisde Petra naar het Friese Gaast

‘Even spontaan een kroeg in lopen is er niet meer bij’

“Wat ik hier mis, is het café. Even spontaan een kroeg in lopen is er niet meer bij, dan ben je eerst een halfuur onderweg. Het is stil hier, in de herfst staat er een keiharde wind en het is hier vaak een paar graden kouder. Toch vond ik het makkelijker om de coronaperiode hier door te komen dan in het overvolle Amsterdam met al z’n besmettingsrisico’s. Ik ben ook hartstikke klaar met corona, maar ik heb hier anders leren kijken.”

‘Ik wil hier niet meer weg’

“Vroeger kon ik nog geen mus van een zwaluw onderscheiden, nu word ik elke dag wakker van vogel-geluiden onder m’n dak. Soms lopen er jongetjes langs, die in het IJsselmeer gaan zwemmen. Het vertraagde tempo, aandacht voor elkaar, licht, lucht, natuur, vrijheid… Het leven dat een beetje lijkt op zoals het vroeger was. Ik wil hier niet meer weg.”

Tekst | Noor Feije en Els Meyer
Fotografie | Marloes Bosch

Dit artikel verscheen in Margriet 2021-28. Je kunt deze editie nabestellen via lossebladen.nl.

Ook interessant