Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Een jaar na haar coronabesmetting is Petra (63) nog niet de oude

een-jaar-na-coronabesmetting-is-petra-63-nog-niet-de-oude.jpg

Petra van der Vlist (63) is alleenstaand en werkzaam in het basisonderwijs. Ze raakte in maart 2020 besmet met COVID-19. “‘Neem maar een paracetamolletje’, zei de huisarts, want ik had vage griepklachten.” Maar nu, ruim een jaar na haar coronabesmetting, is ze nog steeds niet fit.

“Ik laat me niet gek maken door de dagelijks wisselende klachten; van raar tintelende lippen en een prikkende tong tot niet te verklaren darmklachten en benauwdheid.”

Jaar na coronabesmetting

“Corona leek een ver-van-ons-bedshow, iets wat je opliep in Oostenrijk, Italië of tijdens carnavalsdagen in Brabant. Het kwam geen moment in ons op dat onze klachten tot die van de covid-19-besmettingen zouden kunnen horen. Totdat mijn zoon besefte geen reuk- en smaakvermogen meer te hebben en ik zieker werd.”

“Hoofdpijn, keelpijn, oorsuizen. Elke dag kwam er een klacht bij. Bij milde klachten thuis uitzieken was toen het devies, en omdat ik niet doodsbenauwd was, hoefde ik niet naar het ziekenhuis. Ik meldde me ziek op school en verwachtte snel op te knappen. Maar de klachten bleven. De slopende vermoeidheid ook. Zo ging het maanden door.”

Bevestiging

“Ik liet bloed prikken en werd doorverwezen naar de longarts. Onderzoeken wezen uit dat ik niet besmet was met covid-19, maar de klachten leken een honderd procent match. Ik voelde me gefrustreerd en machteloos. Pas na meerdere negatieve testuitslagen vond men antistoffen in mijn bloed. Ik heb huilend aan de telefoon de uitslag aangehoord. Opgelucht, wat heel gek was, want de bevestiging krijgen hielp me feitelijk natuurlijk niet.”

Avontuurlijke reizen

“12 maart is het een jaar geleden dat ik mij ziek meldde. Ik zit 43 jaar in het onderwijs en zou nu met heel veel liefde groep 5 lesgeven. Ik mis het heel erg. Net als de avontuurlijke reizen naar Bali en Maleisië die ik maakte met mijn zoon. Alleen hierover praten emotioneert me al. Ik zie mijzelf als een opgeruimd type dat de situatie redelijk kan accepteren.”

Lees ook: Nog nooit verteld: ‘Mijn broer zwerft vervuild op straat’

Wisselende klachten

“Ik laat me niet gek maken door de dagelijks wisselende klachten; van raar tintelende lippen en een prikkende tong tot niet te verklaren darmklachten en benauwdheid. Van de ergotherapeut leer ik mijn energie beter te verdelen. Ze geeft me dagactiviteiten. Één: mijn bed opmaken. Twee: douchen. Drie: koken. Vier: de afwasmachine leeghalen.”

“Zes klusjes staan vast, vier mag ik zelf kiezen. Erg eigenlijk, normaal gesproken deed ik die taken zonder erbij na te denken. Ik ben nog lang niet coronanieuwsmoe. Ik slurp alle feiten op, bekijk elk nieuwsitem. In de Facebookgroep ‘Corona-patiënten met langdurige klachten‘ lees ik verhalen van lotgenoten, waardoor ik me even niet alleen voel.”

Anders voorgesteld

“Het afgelopen jaar verzorgde ik een keer een ochtend de noodopvang op school. Één uurtje veertien kinderen opvangen bleek te veel. Door alle prikkels raakte ik compleet in paniek. Met de bedrijfsarts heb ik afgesproken het echt rustig aan te doen. Maar tot wanneer dan en hoe raak ik ooit weer aan het werk?”

“Ik behoor met mijn klachten tot de zogenaamde milde gevallen, maar dan denk ik bij mijzelf: is dit dan zo fijn? De onduidelijkheid op alle vlakken vind ik het zwaarst. Ik had me de drie jaar tot aan mijn pensioen heel anders voorgesteld. Mijn oude ik terug, zonder elke dag allerlei onverklaarbare klachten. Dat is de stip op de horizon waar ik van droom.”

Tekst | Nicole Gabriëls
Beeld | Ester Gebuis

Dit artikel verscheen in Margriet 2021-24. Je kunt deze editie nabestellen via lossebladen.nl.

v

Ook interessant