MT51 M51 dromen durven doen Beeld Redactie
Beeld Redactie

PREMIUM

Patricia (66) fietst weer, ondanks haar reuma

Altijd al was Patricia Jimmink gek of fietsen. Maar reuma maakte dit op een gegeven moment steeds moeilijker. Nu fietst zij weer met veel plezier door de duinen, op haar zitdriewieler. “Ik ben de schaamte voorbij.”

“Ik was veertig toen bij mij reuma werd ontdekt, om precies te zijn de ziekte van Bechterew. Al jaren had ik pijn in mijn rug, maar ik dacht dat dit kwam doordat ik lang ben. Aan Bechterew is niet veel te doen, behalve het nemen van ontstekingsremmers. De ziekte is bij mij mild progressief. Gek op fietsen ben ik altijd geweest, maar dit werd met de jaren lastiger. Ik werd strammer en kreeg meer pijn. Maar vooral werd ik onzeker.

Bang

“De afgelopen jaren ben ik een paar keer gevallen met de fiets. De laatste twee keer met een gekneusde enkel tot gevolg. Ik werd bang om te fietsen en dacht: als ik weer val, breek ik vast iets. Ik deed het dus niet meer, maar miste het vreselijk. De vrijheid, de rust, de wind in mijn haren...”

Nooit meer

“Twee jaar geleden fietste ik voor het laatst op een gewone fiets. Eigenlijk kun je het geen fietsen noemen, want ik stond vooral in de berm. Ik was zó bang; voor tegenliggers, voor onverwachte bewegingen van passerende fietsers. We waren een lang weekend weg naar Drenthe en mijn man vroeg: ‘Zullen we maar teruggaan naar het hotel?’ Toen besloot ik: ik ga nooit meer fietsen. Ik werd somber. Lopen ging al lastig en fietsen helemaal niet meer. Terwijl ik zo gek ben op het gebied waar ik woon, met veel duinen en het strand.”

Driewieler

“Ik ging nadenken: wat kan ik nog wel? Ik speurde internet af en zag dat er driewielers bestonden voor mensen die niet meer op een gewone fiets kunnen fietsen. Eerst zag ik dit nog niet zitten. Wat zouden anderen denken als ze me zo zagen? Maar hoe langer ik erover nadacht, hoe meer ik me realiseerde: de vrijheid van het fietsen is belangrijker dan de schaamte. Ik ben me nog verder gaan verdiepen en wat bleek? De driewielers, die erg duur zijn, werden vergoed via de Wet Maatschappelijke Ondersteuning (WMO). Weinig hield me dus nog tegen.”

Niet zielig

“Easy Rider, zo heet mijn nieuwe fiets. De eerste keer riep ik na vijf meter al: ‘Wat een topfiets!’ De wereld ligt weer aan mijn voeten. Ik fiets nu door de duinen en voel me dan zo goed. Iedereen groet me en ik zwaai altijd gezellig terug. De schaamte ben ik voorbij. Ik doe een lippenstiftje op en een kekke zonnebril. Je hoeft echt niet ‘zielig’ te zijn voor de Easy Rider. Dat de slager, die mij in de duinen had zien fietsen, aan mijn man vroeg: ‘Wat is er met Patries aan de hand?’ daar lach ik inmiddels om.”

Marijke KolkRedactie

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden