Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Nog nooit verteld: Met oud en nieuw ben ik met mijn nieuwe liefde

nog-nooit-verteld-met-oud-en-nieuw-ben-ik-met-mijn-nieuwe-liefde.jpg

Kort voor de dood van haar man kreeg Greta (73) gevoelens voor diens beste vriend. Pas na een klein jaar ontdekte ze dat die haar nieuwe liefde is.

Jaarwisseling

“Vorig jaar december had ik niet kunnen denken dat ik me nu zo zou verheugen op de jaarwisseling. Wat zat ik toen diep in de put, zeker met oud en nieuw. Ik was sinds drie maanden weduwe en het leven leek alle glans verloren te hebben. Ik had helemaal geen vertrouwen in het nieuwe jaar. Vlak voor twaalf uur trok ik me terug op het toilet – ik was bij lieve vrienden hoor, maar het waren drie stellen: ze hadden dus allemaal iemand voor de eerste nieuwjaarkus en het deed me te veel pijn om dat te moeten zien. ‘En zo zal het voortaan ieder jaar worden,’ dacht ik. Hoewel ik stiekem al best wist hoe ik weer van het leven zou kunnen gaan genieten, had ik geen moment gedacht dat dat geluk ook daadwerkelijk weer op mijn deur zou kloppen.”

Weinig tijd voor elkaar

“Ik ben vierenveertig jaar getrouwd geweest met Jim. Het was een goed huwelijk, hoewel er ook jaren zijn geweest dat we minder hecht waren. Toen de kinderen klein waren, maakten we te weinig tijd voor elkaar. Ik vond het spannend toen zij uitvlogen: was er nog genoeg tussen Jim en mij om het samen te redden? Ja, dat was er: meer dan genoeg. Onze laatste tien jaren waren zelfs de beste, omdat Jim was gestopt met werken. Samen uitgebreid ontbijten, lange strandwandelingen maken, een spelletje kaart met een glas wijn: het waren de kleine dingen waar ik zo gelukkig mee was.”

Steun aan zijn beste vriend

“Tot Jim onverklaarbaar begon af te vallen. Het bleek darmkanker, uitgezaaid. De eerste tijd was Jim enorm strijdlustig. Hij greep alle behandelingen aan die hem aangeboden werden, vastbesloten alsnog honderd te worden. Toen duidelijk werd dat de kanker zich niet liet verjagen, maar voortdurend terrein won, werd hij stiller. Als er mensen op bezoek kwamen, vrienden, onze kinderen, hield hij zich goed, maar wanneer we met z’n tweeën alleen thuis waren, dan was hij boos. Niet op mij, maar op zijn lot. Hij kon zich er niet bij neerleggen en dat maakte hem kribbig, snauwerig. Dat hij veel pijn had, hielp natuurlijk niet. Het was een eenzame tijd.”

Jims frustraties

“Toen hij steeds meer verzorging nodig had, kwam een van zijn beste vrienden, Piet, weduwnaar en voormalig verpleger, vaak op bezoek. Jim en Piet hebben samen op de lagere school gezeten, ze gaan dus heel ver terug. Piet was de enige, naast mij, die Jims frustraties kende. Dat schiep een band. We zaten steeds vaker te praten als Jim sliep. Bijzonder, want hoewel ik Piet ook al heel lang kende – hij was er zelfs bij toen ik Jim ooit ontmoette – had ik nooit veel met hem opgehad.”

Lees ook:
Nog nooit verteld: ‘Mijn zus heeft een affaire’

Zijn andere kant

“Ik vond hem nogal een praatjesmaker. Ik erger me aan zijn flauwe grappen, zijn harde lach. Pas nu, in deze verdrietige situatie, leerde ik zijn andere kant kennen en die sprak me erg aan. Hij werd mijn steun en toeverlaat, al had ik dat niet goed in de gaten. Pas toen Jim overleden was, realiseerde ik me hoe ik aan Piet was gaan hangen. Bij de speech die hij hield op Jims begrafenis, snikte ik het uit, omdat ik er zo tegen op keek om straks helemaal alleen naar huis te moeten. Niet alleen zou het verschrikkelijk leeg zijn zonder Jim, ook Piet zou nu niet meer langskomen om mijn zorgen en verdriet mee te bespreken.”

Eenzaam zonder Piet

“Er leek nu inderdaad geen reden meer te zijn om elkaar nog te zien. Soms stuurden we elkaar een appje maar daar bleef het bij. Hoewel mijn kinderen zich over me ontfermden, en ik genoeg lieve vrienden heb, bleef ik denken: kon ik nog maar eens met Piet praten. Daar voelde ik me dan meteen schuldig over. Ik had zoveel mensen om me heen, ze deden zo hun best: waarom was dat niet genoeg? Ergens wist ik wel dat ik verliefd was. Maar dat wilde ik niet onder ogen zien. De liefde van mijn leven was net overleden, hoe kon ik dan nu al aan een ander denken? Zijn beste vriend nota bene. Ach, ik was zo in de war. Ik had geen idee wat ik nu precies voelde. Er was alleen dat vage vermoeden, dat het leven met Piet weer leuk zou kunnen worden.”

Een bericht

“Maar ik hoorde steeds minder van hem, tot het zelfs helemaal stil werd. Van de zomer, tien maanden na Jims dood, kreeg ik opeens een bericht van hem. ‘Heb jij zin om een keer met mij te gaan fietsen?’ Ik heb meteen ja gezegd. En daar gingen we, een paar dagen later al, met fietstassen vol met picknickspullen om terrassen te ontwijken, vanwege corona. Urenlang hebben we alleen maar over Piet gepraat. Maar toen we aan het eind van de middag een wijntje dronken bij een mooi uitzichtpunt, zei Piet: ‘Ik heb je erg gemist, Greta.’ Hij vertelde dat hij nog vaak aan me had gedacht. Hij had het niet gepast gevonden, om snel weer contact te zoeken. Maar wie weet, konden we af en toe dingen ondernemen samen? We waren immers allebei alleen. De tranen sprongen in mijn ogen toen hij deze woorden uitsprak.”

‘Iedereen om me heen is blij voor me’

“Omdat ik voelde dat ik weer een toekomst kreeg. Ik vond het leven zwaar zonder Jim, erg zwaar. Maar wie weet hoe mooi het weer kon worden met Piet in de buurt? En reken maar dat het weer mooi is geworden! Een maand na die eerste fietstocht gaven we elkaar onze eerste kus en inmiddels zijn we officieel een stel. Iedereen om me heen is blij voor me, zelfs mijn kinderen. Ze vinden het niet gek dat ik nu met de vriend van hun vader ben. Toch heb ik niemand verteld dat de basis van onze liefde vorig jaar al gelegd was, in de laatste periode van Jim. Dat de vonk toen al over was gesprongen, hoeft niet benoemd te worden, zelfs niet naar Piet. Het gaat om het nu, en wat zijn we nu gelukkig!”

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in via margriet.nl/nieuwsbrief.  

Tekst | Lydia van der Weide
Beeld | Getty Images

Ook interessant