Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Nog nooit verteld: ‘Ik raakte vroeger ongewenst zwanger’

nog-nooit-verteld-ik-raakte-vroeger-ongewenst-zwanger.jpg

Annemieke (51) was zestien toen ze ongewenst zwanger raakte. De abortus die ze onderging, heeft ze altijd verzwegen. Al speelde het op de achtergrond vrijwel dagelijks een rol. 

“Toen ik mijn geheim een paar jaar geleden voor de eerste keer deelde met een vriendin, moest ik zo huilen dat ik niet meer kon stoppen. Het was alsof er een dijk doorbrak. Een dijk, die zo lang zorgvuldig mijn werkelijke gevoel had tegengehouden. Het enige waar ik me bewust van was, was dat ik me continu schuldig en minderwaardig voelde. Daaronder bleek onnoemelijk veel verdriet te zitten. Pas die dag dat ik er voor het eerst over sprak, begon de verwerking van wat mij dertig jaar eerder overkomen was.”

Ongewenst zwanger

“Zestien was ik, toen ik ongewenst zwanger raakte. Al op de eerste dag dat ik over tijd was, was ik op van de zenuwen. Toch stelde ik het nog zes weken uit om een zwangerschapstest te laten doen. Ik deed niets anders dan de trap op en neer rennen, omdat ik dat een keer gelezen had. Misschien kon ik het naderend onheil zo nog afwenden?”

Verjaardag

“Het was gebeurd op de verjaardag van een vriendin. Haar ouders waren gescheiden en ze vierde het bij haar vader thuis, die er zelf niet was. Die avond dronk ik voor het eerst alcohol, gifgroene Pisang Ambon. Het smaakte me heerlijk en ook het lome, ontspannen gevoel dat ik ervan kreeg vond ik fijn. Ik was een verlegen meisje, voelde me nooit op mijn gemak op feestjes zoals deze. Nu had ik steeds de slappe lach. En ik genoot van de aandacht van een jongen uit mijn klas.”

“Toen hij me thuisbracht liet ik me door hem zoenen en betasten. Voor ik het goed en wel in de gaten had, had hij me achter ons tuinhuisje ontmaagd. De weken erna voelde ik me volwassen en trots, al had mijn klasgenoot sinds dat feest geen woord meer met me gewisseld.”

Vijf dagen bedenktijd

“Van die fijne gevoelens was niets meer over op de dag dat ik in eentje naar een abortuskliniek reisde. De vijf dagen bedenktijd die ik kreeg voelde als straf. Dat ik de baby niet wilde, wist ik heel zeker. Ik schaamde me verschrikkelijk dat ik zo dom was geweest om zwanger te worden. De vriendelijke arts drong erop aan dat ik iemand in vertrouwen zou nemen, ik mompelde dat ik dat zou doen. Maar toen ik een week later terugkwam, had ik er nog steeds met niemand over gepraat. Dat leek me niet nodig. Als mijn buik straks leeg was, was het vast alsof er nooit iets was.”

Lees ook:
Nog nooit verteld: ‘Mijn partner is nog getrouwd’

‘Ik kon de abortus niet vergeten’

“Maar hoe ik ook probeerde verder te gaan met mijn leven, ik kon de abortus niet vergeten. Het bleef bedekt met schuld en schaamte. Schaamte naar mijn ouders toe: ze waren zo dol op me en hadden zo’n groot vertrouwen in me. Ze zouden eens moeten weten hoe slecht ik was geweest. Ik schaamde me ook naar mijn vriendinnen toe, voelde me zo veel ouder dan zij. Toen ik trouwde, was ik blij dat ook mijn man snel aan kinderen wilde beginnen. Dat zag ik als nieuwe kans.”

“Als mijn baarmoeder opnieuw gevuld zou worden, zou de herinnering aan die nare gebeurtenis vast verdwijnen. Maar hoe boller mijn buik werd, hoe meer ik besefte wat ik vroeger zomaar had laten wegzuigen. Toen ik mijn baby voor het eerst voelde, kon ik niet onbekommerd blij zijn. Terwijl ik mijn handen op mijn buik hield, dacht ik alleen maar: ik heb zijn broertje of zusje doodgemaakt.”

Moederschap

“Ik heb drie fantastische jongens gekregen. Toch heb ik nooit helemaal van het moederschap kunnen genieten. Ik had altijd het gevoel dat ik het niet helemaal verdiende. En ik was voortdurend bang dat er iets met mijn kinderen zou gebeuren. Alsof ik met mijn daad het noodlot had getart en daar ooit een prijs voor zouden moeten betalen. Dat maakte me tot een overbezorgde moeder. Maar daar over praten, dat deed ik niet. Mijn geheim was zo met me vergroeid dat ik het ook nooit overwoog.”

Schoolreünie

“Tot de aankondiging van een schoolreünie een einde aan mijn zwijgen maakte. De gedachte dat ik mijn klasgenoot weer zou zien, die zijn leven zonder zorgen had kunnen leiden en geen idee had welke gevolgen die ene, kortstondige vrijpartij voor mij had gehad, kon ik niet aan. Mijn beste vriendin, die ik al veertig jaar ken, begreep niet waarom ik niet naar de reünie wilde. Ze beet zich er zo in vast dat ik het op een gegeven moment wel moest zeggen.”

“Ze schrok verschrikkelijk. Niet zozeer om wat er gebeurd was, maar vooral omdat ik het altijd voor mezelf had gehouden. Op haar aandringen ben ik naar een therapeut gestapt. Want oké, misschien was praten inderdaad wel goed, om het eindelijk echt af te sluiten. Maar dan alleen met die ene hulpverlener. Mijn man, nee: die mocht het absoluut niet weten. En mijn kinderen al helemaal niet.”

‘Ook mijn moeder weet er nu van’

“Maar zo bleek het helaas niet te werken. Na een paar jaar therapie moet ik onder ogen zien dat ik deze gebeurtenis nooit helemaal achter me zal kunnen laten. Ik kan wel met de gevolgen leven, maar alleen door er openheid over te geven. Dat besef is maar langzaam gekomen. Een paar maanden geleden heb ik mijn man in vertrouwen genomen. Het was een heel intiem gesprek, we moesten allebei huilen. Hij zei dat hij altijd heeft gevoeld dat er een schaduw over me hing en blij was dat hij nu eindelijk wist waarom.”

“Ook mijn moeder weet er nu van en het is helend geweest om er samen met haar verdriet om te hebben. En dat waar ik altijd bang voor was bij zowel mijn moeder als mijn man, namelijk dat ze me zouden afwijzen, is niet gebeurd. Ik voel juist meer dan ooit dat ze van me houden en ik kan dat gevoel ook beter toelaten nu. De volgende stap is om het ook aan mijn kinderen te vertellen. Dat zal moeilijk zijn, maar mijn man zal me steunen. Hoe zwaar dit hele traject ook is, ik voel dat het me goed doet. Over zoiets groots en ingrijpends kan niemand zijn leven lang zwijgen, besef ik nu. Dit abortus van toen was echt te groot voor mij alleen.” 

Artikelen van Margriet ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.

Tekst | Lydia van der Weide
Beeld | Getty Images

Margriet 13 ligt nu in de winkel! Daarin lees je deze week alles over een goed pensioen, interviews met moderne boerinnen, hoe je snel meer energie krijgt en natuurlijk nog véél meer. Haal het nummer snel in huis of bestel ‘m online zonder verzendkosten.

Ook interessant