null Beeld Petra Hoogerbrug. Styling: Karin van der Knoop. Visagie: Djolien de Kreij
Beeld Petra Hoogerbrug. Styling: Karin van der Knoop. Visagie: Djolien de Kreij

PREMIUM

‘Ondanks de pijn en frustratie kunnen we nog zo heerlijk lachen samen’

Karen Hoekstra (61) koestert alle tijd die zij en haar zus Dita (65) nog samen hebben. “Elke dag met Dita is een cadeau. Helemáál nu we weten dat we niet tot ons zeventigste samen zullen zijn.”

Ontzettend moedig

“Dita werd twee jaar geleden gediagnostiseerd met ALS, nadat ze al lang klachten had die aanvankelijk niet duidelijk die richting uit wezen. Ik heb haar altijd al bewonderd. Nu weer draagt ze wat haar is overkomen ontzettend moedig. Soms heeft ze het gevoel dat ze anderen tot last is, maar ik ben elke dag blij dat ze er is. Deze verschrikkelijke ziekte kent weinig lichtpuntjes in haar verloop. Ik zou er alles voor overhebben om Dita beter te maken, maar zoals ze zelf altijd zegt: ‘Dit is wat het is, we moeten het ermee doen.’ Een cliché, maar zij meent het. Dus waar we kunnen, halen we het beste uit de dagen. Ondanks de pijn en frustratie kunnen we nog zo heerlijk lachen samen. Als ik haar hoor schateren, is mijn dag geslaagd.”

Mooie reizen

“We zijn niet altijd zo hecht geweest als nu. Vier jaar leeftijdsverschil is als kind soms erg groot. We werden heel close toen onze moeder slokdarmkanker kreeg. Samen hebben we haar tot haar overlijden in 2006 verzorgd. Daarna bleef het contact hecht. We spraken elkaar wekelijks en hebben mooie reizen gemaakt. Onze safari door Afrika was onvergetelijk.”

null Beeld

Fijne jeugdherrineringen

“Naast onze grote liefde voor dieren – Dita heeft in haar leven zo veel goeds voor ontelbaar veel dieren gedaan – delen we fijne jeugdherinneringen. We hebben een oudere broer met wie de band ook goed is, maar tussen ons is het toch anders. Onze moeder was de liefste vrouw die je je kunt voorstellen. We werden bedolven onder haar liefde. Als het sneeuwt denk ik altijd aan die keer dat Dita en ik de mazelen hadden. Wij mochten toen niet naar buiten. Ik zie mijn moeder nog teilen vol verse sneeuw naar binnen scheppen, zodat we er toch mee konden spelen. Ze noemde me altijd Koitje. Vermoedelijk omdat ik als klein meisje zo zelf mijn naam uitsprak.”

Liefdevolle band

“Het verdriet toen zij stierf was groot. Nu waren we wees; onze vader was in 1997 al overleden. Net als Dita heb ik zelf geen kinderen, dus bij wie hoor je dan nog? Het idee dat niemand me meer Koitje zou noemen... Een dag na de uitvaart ging de telefoon. ‘Hallo Koitje,’ hoorde ik Dita zeggen. Zonder dat we het erover hadden gehad nam Dita de koosnaam over, die mijn moeder voor me had. Dit soort dingen symboliseert onze band vandaag de dag nog steeds; liefdevol, vanzelfsprekend en onvoorwaardelijk. Het gaat er niet om of je iemand daadwerkelijk nodig hebt gehad, maar dat je weet dat iemand er voor je is. Die veiligheid en verbondenheid is alles. Wij horen bij elkaar, dat blijft.”

Caroline van MourikPetra Hoogerbrug. Styling: Karin van der Knoop. Visagie: Djolien de Kreij

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden