Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Olga Commandeur over haar moeder: ‘Van mijn wedstrijden maakte ze een dagje uit’

olga-commandeur-vertelt-liefdevol-over-haar-moeder.jpg

De moeder van voormalig atlete Olga Commandeur (61) komt uit een gezin met 26 kinderen. “Werd er een jaar geen kindje geboren, dan kwam meneer pastoor vragen of het wel goed ging.”

“Tiny Bührs, mijn moeder, kwam ter wereld op 13 juni 1928 in Amsterdam. Ze groeide op in een katholiek gezin met maar liefst 26 kinderen, tussen de oudste en de jongste 36 jaar leeftijdsverschil. Dat zit zo: mijn opa had tien kinderen toen zijn vrouw ziek werd en overleed. Hij nam een huishoudster en nanny in huis om voor de kinderen te zorgen en mijn opa vond dat wel een lekker ding. Hij trouwde met haar en samen kregen ze nog zestien kinderen, waarvan mijn moeder er één was. Werd er een jaar géén kindje geboren dan kwam meneer pastoor om te vragen of het wel goed ging.”

Groot gezin

“Met zo’n groot gezin was het hartstikke druk in het Amsterdamse huisje. Mijn moeder zorgde voor haar jongere broertjes en zusjes en zodra je als oudste het ouderlijk huis verliet, werd je geacht één of twee kinderen met je mee te nemen om zo de druk op moeders schouders te verlichten.”

Werken

“Mijn moeder wilde graag coupeuse worden en ze leerde het zichzelf aan. Voor een studie was er amper geld en tijdens de oorlogsjaren moest iedereen in het gezin bijspringen om de kost te verdienen. Groenten werden goedkoop gekocht bij boeren op het platteland. Tijdens een van die voedseltripjes, naar het dorp Wognum in Noord-Holland, ontmoette ze mijn vader, vijf jaar ouder dan zij en een sterke boerenknul. Ze viel als een blok voor hem.”

Lichamelijke klachten

“Ze trouwden en settelden zich in IJmuiden. Ze kregen vijf kinderen, ik was de jongste. Denkend aan die tijd zie ik een vrouw voor me die op jonge leeftijd al best oud was. Ze had vaak reumatische klachten en kampte met botontkalking, misschien veroorzaakt door ondervoeding in de oorlog. Ons onderhouden kostte een flinke duit en om geld te besparen, pakte mijn moeder haar naaikunsten weer op. Later leerde ze het mij ook. We gingen graag samen naar de markt om ritsjes, lappen stof en klosjes garen in te slaan. Ze kon truien breien in de meest prachtige patronen. Maar ook naaide zij prachtige, fleurige sets kleding, die ze voor me klaar hing over de reling van de trap zodat ik ze zag als ik wakker werd. Ze breide en naaide altijd tot heel laat in de avond, voorovergebogen op haar stoel.”

“Als ik toen had geweten wat ik nu weet over het belang van een juiste lichaamshouding, had ik haar gewaarschuwd. Had ik haar vaker uit die stoel gesleept en in beweging gebracht. Maar bewegen deed haar heel veel pijn. Haar rug werd steeds krommer, tot aan het punt waarop ze niet echt knuffelbaar meer was voor haar kinderen en kleinkinderen. Nogal een contrast met mijn verleden als topsporter.”

Lees ook:
Hij van Ank Bijleveld: ‘Ik was meteen gecharmeerd van haar’

Loopwedstrijden

“Als kind vertrok ik steevast te laat naar school en de afstand naar de basisschool, zo’n 850 meter verderop, legde ik rennend af. Het laatste stuk helde de weg omhoog, ik moest sprinten om niet te laat te komen. Stiekem denk ik dat daar mijn basis voor atletiek is gelegd, want pas op mijn dertiende startte ik officieel met de sport en drie jaar later kon ik al uitstekend uit de voeten met 800 meter afstand rennen.”

“Mijn carrière in de topsport vond mijn moeder geweldig. Ze ging mee naar alle loopwedstrijden, mijn vader in haar kielzog, een tas met broodjes mee. Ze maakten er een dagje uit van, glunderend toekijkend vanaf de tribune. Van mijn presentatie van Nederland in Beweging! heeft ze alleen het eerste jaar meegemaakt. Meedoen vanuit huis zat er toen al niet meer in, haar balans was hartstikke slecht.”

Overlijden

“Ze overleed in 2001, drie jaar na mijn vader, op 72-jarige leeftijd aan de gevolgen van hartproblemen. Ik heb twee broers en twee zussen en met mijn zussen hielp ik tijdens het afleggen van mijn moeder. We deden haar mooie kleren aan en ik weet nog hoe naar het voelde, die combinatie van intens verdriet en het lugubere feit dat ik mijn moeder eindelijk kon aanraken zonder dat ze pijn voelde in haar ledematen.”

“In de periode daarna zag ik haar in mijn dromen. Dan verscheen ze voor me, rechtop en zonder pijn. Tijdens haar verschijning zei ze dat ze een vrolijke jurk aan wilde in plaats van de zwarte die wij haar hadden aangedaan. Ik hielp haar in een kleurrijke jurk terwijl ze meewerkte met haar armen. Daarna vervaagde ze, ze glimlachte nog even en toen was ze weg. Zo bijzonder! Door deze ervaring ebde het nare gevoel wat ik had overgehouden aan de aflegging helemaal weg.”

Olga Commandeur

“Na hun overlijden vonden we in de slaapkamerkast van mijn ouders een grote koffer. Mijn vader was heel systematisch en had allerlei herinneringen van zijn jeugd en hun leven samen verzameld in die koffer. Er zaten foto’s in, memorabilia en een hele briefuitwisseling tussen mijn vader en moeder. De inhoud heel liefdevol. Ik heb nog niet uitgebreid durven neuzen in deze bijzondere koffer, maar ik besef me dat als het moment daar is, ik waardevolle dingen zal terugzien en -lezen. Op dat moment durf ik me al een beetje te verheugen.”

Tekst | Nicole Gabriëls
Beeld | Privébeeld

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.  

Olga Commandeur Margriet

Dit artikel verscheen eerder in Margriet 2020-39. Je kunt deze editie nabestellen via magazine.nl.

Ook interessant