Olga: ‘Ik was 40 en voelde me bijna dood’

Deel dit artikel:

Olga (74): “Ik voelde me bijna dood, als een gewond dier. Slechts veertig jaar, maar ik was helemaal op. Plotseling was er iemand uit mijn leven gerukt. Ik kan daar nog steeds niet over praten. Het was voor mij ongeveer het ergste wat ik me kon voorstellen.”

“Ook had ik een ernstige operatie achter de rug. Fysiek en mentaal was ik er slecht aan toe. Met mijn partner kon ik mijn verdriet niet goed delen. Suïcidaal was ik niet, maar wat mij in leven hield, was de opvoeding van onze twee kinderen. Fysiek was het telkens weer zwaar om op te staan. Om de dag aan te gaan.”

Verschrikkelijk moe

“In wanhoop ben ik naar een natuurgenezeres gegaan. Normaal ben ik daar helemaal niet van, maar ik moest iets doen. Baat het niet, dan schaadt het niet, hield ik me voor. Toen ik aan de beurt was, zag ik haar zitten op een soort troon. Ze riep: ‘Blijf staan!’ Ik mocht niet te dichtbij komen. Ze zag dat ik te veel turquoise in mijn aura had en dat ik verschrikkelijk moe was. ‘Een vermoeidheid waarmee je niet in bed moet gaan liggen, maar waar je wél gehoor aan moet geven.’ Ik vond dat nogal tegenstrijdig en besloot hier nooit meer terug te komen.

Maar enkele dagen erna liep ik door het Vondelpark in Amsterdam. Ik had wederom het gevoel dat ik achter mijzelf aan liep. Want elke ochtend sleurde ik mezelf om zeven uur het bed uit. Vervolgens riep ik lusteloos de kinderen uit bed en joeg ze uiteindelijk de auto in om ze naar school te brengen. En altijd was ik overal te laat. Ik wilde dat anders gaan aanpakken en meer voor mezelf uit gaan lopen. Had die genezeres misschien dat bedoeld?”

Veerkrachtig

“Voortaan stond ik kwart over zes op. Ik kocht joggingschoenen en begon om tien voor half zeven aan een stukje rennen door het Vondelpark. Rustig maar wel zonder te stoppen. Om kwart voor zeven kwam ik thuis en maakte ik liefdevol de kinderen wakker. Zo bracht ik de rust terug in huis en voelde ik dat ik steeds meer grip kreeg op de dagen en op mijzelf. Ik veerde op vanuit een diep gevoel van machteloosheid.

Inmiddels loop ik alweer 33 jaar drie keer per week in alle vroegte een rondje door het park. Op zondag met mijn loopvriend maar liefst twaalf kilometer. Daarna heb ik altijd het gevoel dat ik kan terugvallen op mijn lichaam. Mijn lijf heeft reserves en een soort geheugen aan deze activiteit. Zolang ik mijn lijf maar in conditie houd, heb ik het vertrouwen dat ik veerkrachtig blijf, zowel fysiek als mentaal.”

Tekst | Eva van Dorst
Fotografie | Marloes Bosch 
Visagie |  Nicolette Brøndsted

Dit artikel verscheen eerder in Margriet 2019-16. Je kunt deze editie nabestellen via magazine.nl.

Artikelen van Margriet ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.