M22 MT22 Persoonlijk Beeld Mariel Kolmschot. Visagie: Tirzah waasdorp.
Beeld Mariel Kolmschot. Visagie: Tirzah waasdorp.

PREMIUM

‘Of ik alsjeblieft kon betalen, smeekte hij. Het leven van zijn zoontje hing ervan af’

Arina Lakerveld wist zeker dat het haar nooit zou overkomen: in handen vallen van een online oplichter. Toch gebeurde dat. “Ik weet nu dat als iets te mooi lijkt om waar te zijn, het ook niet waar is.”

“Lang heb ik getwijfeld of ik wel met mijn verhaal naar buiten wilde komen. Ik weet heus dat mijn oplichter zó doortrapt is geweest, dat je echt van heel goeden huize moest komen om dat te doorzien, maar toch voelde ik me ontzettend stom nadat het was gebeurd. Ik schaamde me diep. Ik ben coach en werk in de verslavingszorg, waar ook veel schaamte heerst. Ik pleit er ­altijd voor om stigma’s te doorbreken en ben zelfs ­ambassadeur van een organisatie die daarvoor staat: Mind. En toch had ik de neiging om mijn mond te houden. Tot ik op een ochtend wakker werd en dacht: Nee, ik ga staan voor mijn verhaal. Omdat ik anderen wil waarschuwen. En ook om lotgenoten aan te moedigen: houd dit niet voor jezelf. Want dit kan echt iedereen overkomen...”

Grijzende man

“Mensen denken vaak dat zij te intelligent of te nuchter zijn om te worden opgelicht. Dat dacht ik zelf ook altijd. Ik was altijd erg secuur en oplettend. Vage berichtjes die ik via social media van onbekenden ontving, belandden zonder aarzeling in de prullenbak. Zo ook het bericht van Vincent, die me benaderde via Facebook. Op een dag, bij het legen van mijn prullenbak, viel mijn oog weer op zijn vriendschapsverzoek. Ik checkte zijn profiel en kwam tot de conclusie dat hij toch betrouwbaar moest zijn. Ik zag een foto van een grijzende en respectabele man, die in Australië woonde. Hij was een vriend van online vrienden, wat maakte dat het oké voelde. Dus stuurde ik toch iets terug, gewoon uit nieuwsgierigheid. Langzaam raakten we in gesprek. Na een lange relatie van achttien jaar was ik op dat moment anderhalf jaar single en ik stond ervoor open nieuwe mensen te ontmoeten. Dus wat kletsen vond ik leuk. Maar hoewel hij erg aardig, normaal en slim overkwam, hield ik nog wekenlang de boot af.”

Bekende geoloog

“Wel begon ik hem steeds meer te vertrouwen. Zeker toen bleek dat hij een bekend geoloog was - Vincent Pardieu - die ik overal kon volgen: op Instagram, YouTube, enzovoort. Alles wat hij aan mij schreef, klopte tot in detail met wat ik online zag. En toen we een keer videobelden, zag ik de leuke man die me al zo vertrouwd was geworden van al zijn filmpjes. Wist ik veel dat de technologie tegenwoordig zo ver gaat dat het zelfs mogelijk is om je bij het videobellen voor iemand ­anders uit te geven? En nee, er was verder ook niets wat erop wees dat ik niet echt met deze geoloog van doen had. Hij wist alles over geologie, en over de vele landen die hij allemaal ­bezocht. En reken maar dat ik de eerste maanden veel verifieerde. Want ergens had ik een gek onderbuikgevoel: het voelde haast te mooi om waar te zijn. Zo’n succesvolle man, met zo’n rijk leven, wat moest die nou met mij?”

Zo attent

“Maar op al mijn vragen had hij het perfecte antwoord, elke twijfel wist hij te pareren. Altijd, elke keer. En zo verdween mijn terughoudendheid. Het contact was heel leuk. We konden uren discussiëren, meestal via de chat. Over het geloof, werk, normen en waarden, koken en reizen. Hij kwam zó integer en intelligent over. En voorzichtig groeide er meer. Eerst van zijn kant, heel subtiel. Geen overdreven liefdesverklaringen, dat zou bij mij ook op weerstand stuiten. Maar als hij terloops zei dat een werknemer had opgemerkt dat hij de laatste tijd veel glimlachte, raakte hij me in mijn hart. Echt verliefd werd ik niet, maar ik vond hem wel érg leuk. En zo attent; door al zijn reizen zaten we natuurlijk met tijdsverschil, maar hij zette soms speciaal de wekker om mij welterusten te wensen.”

Pas je wel op?

“Op een gegeven moment zei Vincent dat zijn zoontje mij graag een keer wilde mailen. Vanaf dat moment kreeg ik ­geregeld berichtjes, foto’s en filmpjes van een leuk kereltje op een particuliere internationale school in Canada. Zo werd ik steeds meer opgenomen in Vincents leven. En toen hij voorstelde om met Kerstmis naar mij toe te komen, zei ik dat ik dat hartstikke leuk zou vinden. Het voelde zó vertrouwd, dat we al bespraken wat we zouden gaan eten.”

Als ik over Vincent vertelde, aan mijn dochters, aan andere mensen om me heen, zetten zij weleens vraagtekens bij hem. ‘Pas je wel op’, zeiden ze dan. Maar ik wuifde hun zorgen weg; natuurlijk was ik voorzichtig. En ik had alles zo goed gecheckt, duizend keer geverifieerd: dit was niet fake, dat was echt onmogelijk. Daar ging ik zelfs niet aan twijfelen toen Vincent me na een paar maanden vroeg of ik hem even iets kon voorschieten. Er was een machine kapotgegaan ­binnen zijn bedrijf en hij had met spoed een nieuwe nodig. Vanaf de plek waar hij op dat moment zat, kon hij de machine niet bestellen. Het ging niet om een heel groot bedrag en zijn verhaal was heel aannemelijk. Dus deed ik de bestelling op een website die volstrekt betrouwbaar oogde. Ik heb zelfs contact met de klantenservice gehad. Allemaal fake natuurlijk, weet ik nu. Maar het leek zó echt.”

Particuliere kliniek

“Maar hierna heeft mijn oplichter zichzelf overschat. Of mij onderschat, dat kan ook. Als ik eraan denk hoe hij het aanpakte om nog meer geld van mij los te krijgen, word ik helemaal misselijk. Zó gemeen! Op een avond - ik was met een vriendin een weekendje naar een wellnesscentrum - vroeg ik Vincent: ‘Ik heb al een paar dagen niets van je zoon gehoord, hoe is het met hem?’ Vincent wist het niet, hij zat in Zuid-Korea en had daar slecht bereik. ‘Wil jij voor mij de school mailen?’ vroeg hij. Dat deed ik. De school - een ­dependance van een vooraanstaand instituut - antwoordde dat Vincents zoontje erg ziek was. Ik schrok enorm. Het bleek dat de jongen naar een particuliere kliniek moest. Maar voordat hij daarnaartoe zou worden gebracht, moesten de medische kosten tot dat moment worden betaald. Of ik dat kon doen. In ­bitcoins. Er zat alvast een QR-code bij de mail. Ik wist meteen: dit doe ik niet. Ik wist niets van ­bitcoins en wilde me daar absoluut niet aan wagen.

Ondertussen was Vincent, die ik had laten weten wat er aan de hand was, helemaal in paniek. Want hij kon vanuit Zuid-Korea niets doen, hij kon niet bij zijn geld en meteen op het vliegtuig stappen ging ook niet, in verband met zijn project daar, en alle strenge coronamaatregelen. Kon ik alsjeblieft, alsjeblieft dat geld betalen? Het leven van zijn zoontje hing ervan af! Dat leuke jochie van wie ik zo veel filmpjes had gezien en dat ik ook al in mijn hart had gesloten.”

“Er volgde een helse nacht. Terwijl mijn vriendin naast me lag te slapen, werd er de hele nacht van twee kanten aan mij getrokken: door de school en door Vincent. Telkens werd er iets nieuws uit de kast getrokken om mij te manipuleren. Zo stuurde Vincent mij vast formulieren toe waarin hij mij de bevoegdheid gaf om medische beslissingen over zijn zoon te nemen. Natuurlijk met de ­onderliggende boodschap: kijk, zó erg vertrouw ik jou, betaal dat geld nu gewoon.”

M22 MT22 Persoonlijk Beeld

Kleine slordigheden

“Hoewel ik op was van de stress en me schuldig voelde, hield ik voet bij stuk. Ik wilde dit niet betalen. Hoe erg ik het ook vond, híj was de vader, híj moest dit oplossen. Het kon gewoon niet waar zijn dat hij daar niet toe in staat was, waar ter wereld hij ook zat. Tegen de ochtend werd mijn vriendin wakker, en werd zij ook meegesleept in mijn stress. Toen we uiteindelijk vertrokken uit het wellnesscentrum, ging ik naar mijn dochters toe. Doodop was ik en nog steeds in alle staten. Boos op Vincent over alle druk die hij uitoefende, maar toch ook nog diep bezorgd over dat jongetje dat daar in zijn eentje ziek lag te zijn. Ik overwoog zelfs om op het vliegtuig naar Canada te stappen. Maar mijn dochters vonden dat niet goed. ‘Straks word je daar met alle kosten opgezadeld,’ zeiden zij.

En toen zij de hele website van die school grondig afstruinden, beter dan ik in mijn paniek had kunnen doen, ontdekten ze daar rare dingen. Slordigheden. Dat kon maar één ding betekenen: de website was fake. ‘Vincent’ was een oplichter. Hij had helemaal geen zoon die ziek was. Het ging alleen maar om geld. Mijn geld. Volledig van de kaart heb ik hem geblokkeerd en gerapporteerd bij Facebook. Het voelde alsof ik op een andere planeet was beland. Het besef dat ik maanden de hoofdrol had gespeeld in een slechte film was niet te bevatten. Dat ík hier zo was ingetuind. Ik had er geen woorden voor. Na de verbijstering kwam de woede. Ik schreef ‘Vincent’ een boze mail.”

De echte Vincent

“Een paar dagen bleef het stil. Tot ‘Vincent’ antwoordde dat hij bereid was mijn vragen te beantwoorden. Hij vertelde dat hij een jongen van 24 was. Dat hij in Nigeria woonde. Dat hij dit deed met zijn broer en een vriend. Van het geld dat ze hiermee verdienden – hij had al flink wat buitgemaakt - kocht hij land. Andere mogelijkheden om aan geld te komen had hij niet in Nigeria, zei hij: ‘Het is de politiek die me dwingt om dit te doen.’ Alles wat hij me vertelde, heb ik uitgeprint en ingeleverd bij de politie, toen ik aangifte deed. Of mijn oplichter eerlijk was geweest? Ik zal het nooit weten. Toch is dit laatste gesprek ­helend voor me geweest. Net als het contact dat ik heb gehad met de échte Vincent Pardieu. Hij stond me heel aardig te woord. Zijn identiteit bleek al minimaal zeven keer gestolen en is al vaker misbruikt om vrouwen te verwoesten. Dat moet ook voor hem ­afschuwelijk zijn. Tot slot heb ik veel steun gehad aan de Fraudehelpdesk en Slachtofferhulp. Dit soort verhalen zijn daar helaas aan de orde van de dag.”

Te goed van vertrouwen

“Ik ben nu een paar maanden verder en hoewel het nog steeds impact op me heeft, heb ik de oplichting wel een plek kunnen geven. Ik realiseer me dat ik te goed van vertrouwen ben geweest. Er zijn gewoon mensen die het écht slecht met je voor hebben. En ik weet nu dat als iets te mooi lijkt om waar te zijn, het ook niet waar is. Een dure les, al weet ik dat ik er relatief goed vanaf ben gekomen; er zijn lotgenoten die tonnen kwijtraken. Verder heb ik vooral ontdekt wat een lieve mensen ik om me heen heb. Ik ben zo goed opgevangen door mijn dochters, vrienden en door andere mensen uit mijn omgeving. En dat ik de kracht nu vind om mijn schaamte af te werpen over wat me overkomen is, maakt me trots. We doen allemaal weleens iets doms, zo is het nu eenmaal. En dat geeft niet. Wat er veel meer toe doet, is hoe je ermee omgaat. En ik weet één ding: ik ben en blijf mezelf. Open en eerlijk. Daar sta ik voor.”

Lydia van der WeideMariel Kolmschot. Visagie: Tirzah waasdorp.

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden