Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Nog nooit verteld:’Ik kan niet wachten tot mijn zoon het huis uit is’

nognooit03.gif

De laatste jaren is het contact met haar zoon zo slecht geworden, dat Jolanda (43) nog maar op één ding wacht: het moment dat hij het huis uit gaat. Ze telt de dagen af.

“Pas stuitte ik op het album met 
babyfoto’s van Robin. Zijn guitige snoetje prijkte op het omslag en zorgde voor een steek in mijn maag. Ik wist dat er tranen zouden komen, toch sloeg ik het boek open. Daar zag ik hem, mijn zoon, zo klein en schattig als hij ooit was.
Die liefde, die zit ongetwijfeld nog ergens. Diep verborgen in mijn hart. Maar op dit moment kan ik er alleen 
bij wanneer ik eraan denk dat hem iets ergs kan overkomen. Dan laait het op, vurig, en weet ik weer dat moederliefde nooit en te nimmer verdwijnt. Maar in ons dagelijks leven, vol ruzies, rommel, schreeuw- en scheldpartijen, kan ik amper nog contact maken met mijn gevoel voor hem. Soms kijk ik hem aan en denk ik: ik haat jou. Ga weg uit mijn leven en gun me mijn rust. Verschrikkelijk, ik weet het.

Altijd afgekraakt
Toen 
hij begon te puberen, veranderde mijn zoon. Zijn zonnige karakter werd humeurig, dingen die hij meemaakte delen met zijn moeder was niet langer ‘cool’. Als hij uit school kwam, sloot hij zich op in zijn kamer, waar hij dan snoeiharde muziek draaide. Tijdens het eten, dat hij met een walgende blik naar binnen werkte, zei hij geen woord meer. Ik hoopte dat het een fase was, had steun aan vriendinnen die eveneens puberzonen of -dochters hadden en hetzelfde soort gedrag zagen. Ik las boeken en leerde dat het normaal is 
dat kinderen zich verzetten tegen 
hun ouders om een eigen identiteit 
te ontwikkelen. Dus ik liet hem, in de hoop dat ons contact vanzelf wel weer verbeterde. Maar we groeiden alleen maar meer uit elkaar. Er kwamen steeds meer ruzies. Ruzies waarin hij mij van alles verweet. Sommige dingen zijn ongetwijfeld terecht, niemand is perfect, ik ook niet. Maar ik heb wel 
altijd voor Robin klaargestaan, mijn leven in teken van hem gezet. Het deed zeer dat ik stank voor dank kreeg en alles – mijn opvoeding, persoonlijkheid, uiterlijk, gedrag – lomp werd afgekraakt. Volgens mij is het taboe om toe te geven hoeveel pijn dat doet. Als ik er eerlijk over sprak, deden mensen het altijd af met: ‘Ach joh, laat hem, 
hij weet niet beter, hij is een puber.’ Maar zijn dagelijkse afwijzing sneed door mijn ziel.

Veel te soft
“De laatste twee jaar is het werkelijk niet meer te harden. Hij gedraagt zich alsof hij mij gedoogt in ‘zijn’ huis. 
En ik weet niet hoe ik tegenover hem moet optreden. Relaties zijn erop stukgelopen; mannen begrepen niet dat ik zo soft ben en verdroegen keer op keer het asociale gedrag van mijn zoon niet. Begrijpelijk. Want wat is 
hij aanwezig in huis. Met zijn grote lijf, zijn grote voeten, de rotzooi die hij maakt, de koelkast die hij telkens 
weet te plunderen.
Hij zit nu in zijn examenjaar. Hierna wil hij naar de TU in Delft, ruim twee uur reizen bij mij vandaan. Hij zal dus wel uit huis gaan, neem ik aan. Ik hoop zo dat hij slaagt. Omdat ik het beste voor hem wil natuurlijk, maar ook omdat ik werkelijk niet kan wachten tot hij hier zijn hielen heeft gelicht. Ik ben zo moe van alles. Van de eeuwige dreiging van ruzies om niets, van het altijd op eieren lopen. Weg moet hij, 
ik ben zover dat ik hem niet meer kan luchten. Ik wil mijn vrijheid, mijn leven terug. Hoe ons contact daarna zal zijn? Ik durf er niets over te zeggen.

Ik voel me zo afgewezen, zo geknakt door hem, dat ik alleen maar rust wil. Wie weet moet ik al blij zijn als hij gewoon goed terechtkomt en slaagt in dit leven, en accepteren dat hij aan zijn moeder geen boodschap heeft.”

 

Het hele verhaal lezen? Margriet 3 ligt nu in de winkel.

M03 Cover

 

Ook interessant