Persoonlijk

Nog nooit verteld: ‘Mijn man weet niets van de zwangerschap van onze dochter’

nog-nooit-verteld-man-weet-niets-van-zwangerschap-van-onze-dochter.jpg

Toen Elsa (52) hoorde dat haar zestienjarige dochter zwanger was, besloot ze haar te steunen bij een abortus én het te verzwijgen tegenover haar man.

“Ik vermoedde al een tijdje dat er iets aan de hand was met mijn jongste dochter Sofie. Ze was stiller dan normaal, sprak bijna niet meer af met vriendinnen en hing lusteloos voor de tv. Normaal gesproken hebben wij goed contact, maar nu leek ze elk gesprek te vermijden. Zelfs mijn man had in de gaten dat ze niet goed in haar vel zat, terwijl hij toch niet zo opmerkzaam is. Sofie en hij houden veel van elkaar, maar het kan ook erg botsen tussen hen. Hij is strenger dan ik en noemt haar vaak onverantwoordelijk. Mij verwijt hij dat ik haar te veel verwen en dat zorgt ook tussen ons soms voor flinke ruzies.”

‘Te veel gedronken’

“Op een dag was ik Sofies bed aan het verschonen. Ik geef toe, ik hing langer in haar kamer rond dan strikt nodig was, omdat ik hoopte dat ik daar misschien een verklaring zou kunnen vinden voor haar gedrag. En jawel: in haar prullenbak vond ik een zakje. De inhoud had ze in veel wc-papier gewikkeld. Nog voordat ik het had uitgepakt, wist ik het. Het was een zwangerschapstest.”

“Die avond zat ze op haar kamer. Toen mijn man met de hond ging lopen, ben ik naar boven gegaan. Toen ik vertelde wat ik had gevonden, begon ze hard te huilen. Ze klampte zich aan me vast alsof ze zes was in plaats van zestien. Ze vreesde het al een tijdje, bekende ze. Ze was op een feestje geweest waar stiekem drank naar binnen was gesmokkeld. Ze had te veel gedronken en was toen, voor het eerst, met een jongen naar bed geweest. Ze wist zijn naam niet eens.”

Zwangerschapstest

“Pas toen ze niet ongesteld werd, had ze zich gerealiseerd dat ze niets hadden gebruikt. Nu was ze al een maand overtijd. Ze had alle dagen fanatiek gesport, in de hoop toch haar menstruatie op te wekken. Drie dagen geleden had ze het eindelijk aangedurfd om een zwangerschapstest te halen. En het was dus helemaal mis.”

“Mijn hart brak toen ik haar gekwelde gezichtje zag. Maar ik was ook boos. Hoe was het mogelijk dat onze voorlichting zo had gefaald? Waarom was ze gaan drinken? Waarom had ze zich zo gemakkelijk door een jongen laten verleiden? En ze wist toch alles over geslachtsziektes, en, niet in de laatste plaats, dat seks tot een zwangerschap kan leiden? Ze had op z’n minst een morning-afterpil kunnen halen.”

‘Mijn man zou laaiend zijn’

“En dan dat sporten: hoe bestaat het dat anno 2020 nog steeds dat soort bakerpraatjes worden geloofd. Ik had het hart niet om al te erg tegen haar uit te varen nu ze zo in de put zat, maar ik dacht wel meteen aan mijn man. Die zou laaiend zijn. Hij zou haar eindeloos inpeperen hoe dom ze was geweest en haar dit nog heel lang nadragen. Op zomervakantie met haar vriendinnen kon ze dan ook wel vergeten.”

“Sofie wist kennelijk wat ik dacht, want ze snikte dat ze niet wilde dat haar vader het hoorde. Konden wij dit alsjeblieft geheim houden? Ze moest nu toch ‘gewoon’ een abortus? Het deed mij pijn haar zo te horen praten. Mijn beste vriendin is kinderloos. Ik heb van heel dichtbij gezien hoeveel verdriet ze daarvan heeft gehad, en nog steeds heeft. Zij zou alles over hebben gehad voor een positieve zwangerschapstest. Sofie zag dit nu alleen als last en deed zo luchtig over een abortus. Maar goed, zij was zestien. Een kind nog. Dit was inderdaad de beste oplossing. De enige zelfs.”

Samen naar abortuskliniek

“Ik besloot haar te helpen en niets tegen mijn man te zeggen. Niet eens alleen omdat Sofie me dat vroeg. Het kostte me al zó veel moeite om mijn eigen emoties op een rij te krijgen, dat ik de zijne er niet bij kon hebben. En ik zag de ruzies alweer voor me. Tussen Sofie en hem, maar ook tussen ons. In zijn boosheid zou hij het vast weer zo draaien dat het allemaal míjn schuld was. Terwijl ik haar nota bene al aan de pil had willen hebben, maar hij dat ‘de kat op het spek binden’ vond. Zonder dat hij iets wist, zijn Sofie en ik samen naar een abortuskliniek gegaan. We hebben de vijf dagen bedenktijd uitgezeten.”

“Natuurlijk hebben we ook heel wat gesprekken gehad, waarin ik mijn dochter duidelijk maakte dat het op alle vlakken niet deugde wat er was gebeurd. Gelukkig zag zij dat zelf ook in. Ik heb haar hand vastgehouden bij de behandeling. Na afloop hebben we samen gehuild, de pil opgehaald bij de apotheek en daarna een troost-appeltaartje gegeten. Toen ik die avond mijn man weer zag, dacht ik dat ik nog maar één keer iets voor hem achter hoefde te houden. Want nu zat het erop. Vanaf nu konden we dit achter ons laten. Binnenkort zou het vast al zijn alsof er nooit iets was gebeurd.”

‘Sofie is veranderd’

“Maar zo makkelijk gaat dat niet, merk ik. Sofies abortus heeft er bij mij erg ingehakt. Ik blijf me er maar bewust van dat wij iets wat leefde, hebben laten weghalen. Alsof het niets was. Maar dat was het wél. Ik weet heus dat het niet anders kon en sta er ook nog steeds achter, maar toch… Ik had oma kunnen worden. Ook Sofie heeft moeite om de abortus achter zich te laten. Ze is veranderd, staat minder spontaan in het leven. Natuurlijk is het goed dat ze verstandiger lijkt te zijn geworden, maar deze harde les had ik haar graag willen besparen. Ik hoop maar dat ze er overheen komt en deze ingreep geen kwalijke gevolgen zal hebben. Soms vind ik haar zó in zichzelf gekeerd dat ik me afvraag of het niet verstandig is om psychologische hulp te zoeken.”

“En ondertussen weet mijn man dus nog steeds van niets. Wat voel ik me daar slecht over. Eenzaam ook. Normaal bespreek ik alles met hem. Buiten de botsingen die we weleens over Sofie hebben, kunnen we het heel goed met elkaar vinden. Maar hoe kan ik dit nu nog met hem delen, na al die maanden? Hij zal zo kwaad zijn. Zich zo buitengesloten voelen. En terecht. Ons huwelijk zal een flinke deuk oplopen. Maar ik weet niet of nog langer zwijgen minder beschadigend zal zijn.”

Tekst |Lydia van der Weide
Beeld | iStock

M14

Dit artikel verscheen in Margriet 2020-14. Je kunt deze editie nabestellen via Magazine.nl.

Artikelen van Margriet ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in op margriet.nl/nieuws

Ook interessant