Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Nog nooit verteld: ‘Mijn zoon was een spookstudent’

jessicas-zoon-was-een-spookstudent.jpg

Jessica’s (63) enige zoon was een spookstudent. Een jaar lang loog hij over mooie cijfers, terwijl hij allang was gestopt met zijn studie. 

“Afgelopen zomer is onze zoon getrouwd. Als moeder van de bruidegom gloeide ik de hele dag van trots. Wat zag hij er goed uit in zijn hemelsblauwe pak. Toen ik hem zo zag schitteren, herinnerde ik me weer die verschrikkelijk periode van tien jaar geleden. Wat zaten we er toen doorheen. En hijzelf nog wel het meeste. Ik ben heel blij dat het toch nog helemaal goed gekomen is met hem.”

Gaan studeren

“Robin was nog zeventien toen hij van het VWO afkwam. Dat was niet eenvoudig geweest, hoewel hij wel goed kon leren. Maar hij was ook snel afgeleid en dromerig. Ieder jaar met kerst had hij er hopeloos voorgestaan. Dan zat mijn man hem op z’n nek en kwam het toch weer goed, maar wát een stress elke keer. Omdat hij nog zo jong was, was ik er niet voor dat hij het huis al zou uitgaan. En studeren, ik twijfelde of dat wel iets voor hem was.”

“Robin zelf had wel zin in een tussenjaar, maar mijn man was daar faliekant tegen. Hij vond dat Robin de ICT in moest – ‘dan kan hij lekker verdienen’ – en zocht een studie voor hem uit op anderhalf uur reizen bij ons vandaan.”

Dubbele gevoelens

“Ik ben ervan overtuigd dat Robin nooit ja had gezegd als zijn beste vriendin niet ook in die stad was gaan studeren en een kamer vond in een studentenhuis waar ook nog plek was voor Robin. Ik zag het met dubbele gevoelens aan. Niet alleen maakte ik me zorgen, ik zou mijn enige zoon ook ontzettend gaan missen. Maar hij leek er zelf gelukkig toch wel zin in te hebben.”

“Kort na zijn vertrek ontdekte mijn man een knobbel in zijn lies. Het bleek de ziekte van Hodgkin. Gelukkig waren we er vroeg bij, maar ons leven stond volledig op z’n kop. Robin kwam elk weekend naar huis en was erg betrokken. De spanningen die er tijdens zijn middelbareschooltijd waren geweest tussen hem en mijn man, waren helemaal verdwenen. Niet in de laatste plaats omdat het heel goed ging met z’n studie. Robin had het erg naar zijn zin. De vakken die hij kreeg vond hij interessant en hij had leuke medestudenten.”

Allemaal achten

“Hij sprak vaak met hen af om samen te studeren, dan gingen ze met z’n allen in de universiteitsbibliotheek zitten. ‘Je weet het, ik heb toezicht nodig’, grapte hij tegen zijn vader. Die had te veel aan zijn hoofd om er nog bovenop te zitten. Bovendien wist hij amper iets over het vakgebied waar Robin nu zo in thuis raakte. Maar hij was heel trots op onze zoon.”

“‘Al mijn begeleiding heeft toch effect gehad’, zei hij vaak. Dan knikte ik, maar helemaal gerust was ik er niet op. Ik had mijn zoon vaker optimistisch gezien en hield mijn hart vast voor de eerste cijfers. Maar na zijn eerste tentamens kwam Robin thuis met een fles prosecco: hij had allemaal achten gehaald. Ik trok hem stevig tegen me aan. Wat was ik blij dat hij zijn draai zo gevonden had!”

Propedeuse

“In de tijd erna begon de situatie rondom de ziekte van mijn man weer wat rustiger te worden. Robin bleef steeds vaker een weekend weg. ‘Stappen met vrienden’, gaf hij als verklaring. En ja hoor, geen zorgen: met zijn studie ging het nog altijd uitstekend. Hij had hele verhalen over zijn colleges en opdrachten. Ik kon er geen touw aan vastknopen, net als mijn man. Maar wat maakte het uit, als Robin het maar naar zijn zin had. En wie had het kunnen denken: tegen het einde van zijn eerste jaar zag het ernaar uit dat hij cum laude zijn propedeuse zou gaan halen.”

Lees ook:
Nog nooit verteld: ‘Deze scheiding had nooit mogen gebeuren’

“We hadden de champagne al in de ijskast liggen om daar binnenkort mee te proosten, toen ik de moeder van Robins beste vriendin tegenkwam op de markt. Het leek of ze schrok. Ik vertelde haar enthousiast over Robins verrassende studieresultaten. Ze hoorde me ongemakkelijk aan. Ik begreep daar niets van, tot ze me vroeg of ik tijd had voor een kop koffie. Toen ik eenmaal zat, zei ze dat ze me iets moest vertellen. Ze verbrak daarmee wel de belofte aan haar dochter, maar ze kon haar mond niet langer houden.”

Spookstudent

“Zij wist dat Robin hele dagen zat te gamen in zijn studentenhuis. Al heel lang. Zijn studie, daar was hij al na een paar maanden mee gestopt. De vakken hadden hem niet gelegen, de colleges vond hij saai. Omdat er toch geen controle was, was hij ze gaan overslaan – waardoor hij in no-time zó achterliep dat tentamens maken geen zin meer had. Dus de hoge cijfers waar ik het over had, zijn naderende propedeuse: niets van waar.”

“Verstijfd hoorde ik haar aan. Ik twijfelde geen moment aan haar verhaal. Ik besefte zelfs dat ik ergens altijd al had geweten dat er iets niet pluis was. Waarom had dat gevoel nooit serieus genomen?”

De confrontatie

“Ik ben opgestaan en ben plankgas naar Robin gereden. Hij was stomverbaasd dat ik opeens voor de deur stond. Toen ik hem confronteerde met wat ik had gehoord, deed hij geen poging het nog te ontkennen. Hij begon te huilen zoals hij dat in jaren niet meer had gedaan. Het speet hem zo, snikte hij. Maar in alle hectiek rondom de ziekte van mijn man had hij geen slecht nieuws willen brengen. En toen de eerste leugens hem zo makkelijk bleken af te gaan, was hij ermee doorgegaan.”

“Ja, natuurlijk wist hij dat het ooit moest uitkomen. Daar was hij heel zenuwachtig over, vandaar dat hij steeds minder vaak thuiskwam. Maar hij wist gewoon niet meer hoe hij zich hier ooit nog uit moest redden.”

‘We hebben met z’n drieën zo gehuild’

“We zijn samen naar huis gereden, waar zijn vader in de tuin aan het werk was. De blik in diens ogen toen hij de waarheid hoorde zal ik nooit vergeten. Verslagen was hij. Gebroken. En diep teleurgesteld: niet eens in zijn zoon, maar in zijn eigen kwaliteiten als vader. Dat zijn zoon niet eerlijk had durven zijn, brak zijn hart. We hebben met z’n drieën zo gehuild.”

“Later zijn er stevige gesprekken gevoerd. Er is met deuren gesmeten. Het is écht heel erg lastig geweest. Maar uiteindelijk is het goed gekomen. Eerst heeft Robin een jaar bij de post gewerkt, daarna is hij – op eigen initiatief – met een HBO-opleiding begonnen. Dat bleek veel beter bij hem te passen. Nu werkt hij alweer jaren als grafisch vormgever. De ziekte van mijn man is overwonnen en we zijn met z’n drieën erg hecht. Misschien wel juíst wel doordat we samen zo diep zijn gegaan.” 

Nog nooit verteld

Ook (anoniem) een geheim delen? Er wordt integer en vertrouwelijk met je bericht omgegaan. Mail naar Lydia van der Weide op redactie@margriet.nl o.v.v. ‘Nog nooit verteld’. De namen in deze tekst zijn vanwege privacyredenen gefingeerd.

Tekst | Lydia van der Weide
Beeld | Getty Images

Margriet Podcast Onder Artikelbeeld

Nieuw op Margriet.nl: ‘Mijn verhaal’ de podcast. In deze indrukwekkende tiendelige podcastserie gaan we in gesprek met vrouwen met een bijzonder verhaal. Gesprekken over verlies, bijzondere liefdes en eindelijk jezelf kunnen zijn. Beluister vanaf 19 mei iedere woensdag een nieuwe aflevering op Margriet.nl/podcast.

Ook interessant