Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Nog nooit verteld: ‘Ik zoek een man die mij kan onderhouden’

nooitverteld2.png

Het lukt Sandra (37) best om met haar baan voor zichzelf en haar kinderen te zorgen. Toch is ze in het geheim op zoek naar
 een nieuwe partner die goed verdient. 
Zodat zij fulltime thuis kan zijn.

“Ik heb school nooit leuk gevonden maar van mijn ouders kreeg ik mee dat het belangrijk was om later zelfstandig te zijn. Omdat ik geen hoogvlieger was, gaf mijn vader me bijles. Ik herinner mij eindeloze avonden in zijn studeerkamer. Vreselijk. Maar zo is het me toch gelukt de havo af te ronden. Mijn vader stimuleerde me om daarna vwo te doen en vervolgens te gaan
studeren. Ik voelde daar niets voor, had toen al weinig ambitie. Ik wilde veel liever werken, zelfstandig zijn, waar hij zo hoog over opgaf. Ik werd secretaresse op een advocatenkantoor.
De eerste jaren had ik nog wel plezier in mijn werk. Het was gezellig met mijn collega’s en ik was er trots op als ik alles goed onder controle had.
 Koffie zetten, brieven uittikken,
 de administratie regelen: ik kon het
allemaal prima aan. Maar het nieuwe ging eraf. Hoewel ik geregeld van werkplek veranderde, zag ik werken als noodzakelijk kwaad. Als ik mijn
vriendinnen met passie over carrière maken hoorde praten, verbaasde ik mij daarover. Wat mij betreft gaat het om heel andere dingen in het leven.
Dat ervoer ik nóg sterker toen ik
moeder werd. Op het moment dat ik mijn dochter voor het eerst in mijn armen had, voelde ik mij compleet. 
Dit was waarvoor ik leefde! Ik ging parttime werken – anderhalve dag, als aanvulling op het inkomen van mijn partner – en stortte me verder vol op mijn gezin. Ik kreeg nog een dochter en inmiddels zijn ze elf en tien, ontzettend leuke meiden. De relatie met mijn man (inmiddels ex) was altijd prima, tót zijn bedrijf failliet ging. Hij trok zich dat verschrikkelijk aan en 
reageerde dat thuis af. Hij dronk zijn frustraties weg en was niet meer te handhaven. We zijn uit elkaar gegaan, iets waar ik nog steeds veel verdriet over heb. We hadden het zo goed voor elkaar; het is vreselijk dat het zo is 
gelopen. Mijn ex is nog maar een schim van de sterke man die hij ooit was.”

Geen werkambities
“Sinds ik er alleen voorsta, werk ik weer 36 uur per week. Dat moet wel, want mijn ex draagt weinig tot niets bij. Met mijn salaris redden mijn 
dochters en ik het, maar het houdt 
niet over. Dure vakanties zitten er niet in en als de meiden merkkleding 
willen, zijn ze afhankelijk van wat opa en oma hen toestoppen. Maar het lukt.
Alleen: ik ben absoluut niet gelukkig zo. Dat ligt niet aan mijn werk. Ik heb fijne collega’s, een schappelijke baas
 en veel vrijheden. Het is meer het 
stramien dat me benauwt. Elke maandag weer om negen uur aanwezig zijn, de hele dag dingen doen die me in wezen niet interesseren. Ik haal er geen voldoening uit. Bovendien vind ik het vreselijk dat ik er niet ben als mijn meiden uit school komen. Ik wil er
altijd voor ze zijn, niet slechts een deel van de tijd. En maar met een deel van mijn aandacht. Want na mijn werk ben ik moe en dwaal ik vaak af als mijn meiden me verhalen vertellen. Daar baal ik van. Ik wil zo graag een goede moeder zijn. Dát is mijn ambitie.”

Ouderwetse instelling
“Als ik eerlijk ben, zou ik het liefst nooit meer werken. Niet één dag.
Ik heb geen behoefte aan een ‘eigen leven’, ‘mezelf nuttig maken.’ Het ís het gewoon niet voor mij. Bij mijn 
familie en vrienden is dit een groot taboe. Mijn broers en zus hebben een goede carrière, oude schoolvriendinnen werken gepassioneerd. Ik ken maar enkele moeders met kleine 
kinderen die helemaal niet werken.
Ik heb het idee dat iedereen om mij heen een beetje op hen neerkijkt.
 Zelf benadrukken ze ook altijd dat dit maar tijdelijk is. Alsof het not done is om thuis te willen zijn. Ik snap dat echt niet. Ik heb besloten mijn eigen plan te trekken. Ik ben aan het daten en zoek bewust naar een vermogend man met een ‘ouderwetse’ instelling. Die zijn vrouw graag in de watten legt en het niet nodig vindt dat zij werkt. Met ‘vermogend’ bedoel ik niet dat ik wil dat hij rijk is. Ik zit niet te wachten op een villa, een jacht of luxe reizen. 
Ik hoef geen boodschappen te doen 
bij de traiteur of te shoppen in de 
P.C. Hooftstraat. Als hij maar een fijn huis heeft waar ik met mijn dochters mag intrekken en zijn salaris het 
toestaat dat ik mijn baan opzeg. Als 
hij dan voortaan voor het inkomen zorgt, zal ik de rest op me nemen: zelfs zijn pantoffels zet ik voor hem klaar.”

Gericht op zoek
“Er is geen vriendin aan wie ik dit zal bekennen, ik weet zeker dat ze vinden dat ik mezelf verlaag. Maar dit is 
simpelweg wat ik wil. Al is het ook 
niet iets wat je in je datingprofiel zet.
Dan zullen mannen al snel denken dat je van ze wilt profiteren. Bovendien is het niet zo dat ik dit droomplaatje zoek tegen elke prijs: ik wil wel van mijn toekomstige partner houden. Hij hoeft niet mijn grote liefde te zijn – dat was mijn ex al en kijk waar dat op is uitgelopen – maar er moet wel een klik zijn en de oprechte wens en het vertrouwen dat wij het samen zullen rooien. Sinds een half jaar heb ik geregeld dates. Ik scan de mannen op hun baan, hun verleden – hebben ze al eerder een vrouw gehad die niet werkte? – en hun leeftijd. Ik merk dat een man die zo’n tien of vijftien jaar ouder is veel beter mij bij past. Ook scheelt het waar ze wonen. Ik heb liever mannen uit de provincie. Zij waarderen een verzorgende vrouw nog. Ik heb al heel wat afspraken gehad en twee keer een korte relatie. Telkens liep het mis, meestal omdat er toch te weinig gevoel was 
van mijn kant. Maar ik blijf zoeken. 
Hij gaat er komen, die man die wél bij mij en mijn denkbeelden past. Zodra ik zeker weet dat het goed zit tussen ons, dien ik mijn ontslagbrief in. Hij staat al in mijn computer, ik hoef alleen nog maar de datum in te vullen.”

Het verhaal komt uit het extra dikke nummer Margriet 23!

M23_24 Cover_72dpi

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Laat een reactie achter voor Sandra!

Ook interessant