Persoonlijk

Nog nooit verteld: ‘Zijn kamer stond vol met wietplanten’

vrouw-regen.jpg

Tineke heeft haar zoon Ronald in haar eentje opgevoed. Dit jaar ontdekte ze dat hij financiële problemen heeft. Zijn oplossing daarvoor baart haar grote zorgen.

“Er vielen me al een tijdje wat vreemde dingen op. Mijn zoon Ronald had met een vaag verhaal zijn huissleutel teruggevraagd, die in een la bij mij lag, voor noodgevallen. Hij gebruikte die reservesleutel geregeld, want hij raakt nogal eens wat kwijt en ik woon om de hoek. De sleutel kwam niet meer terug. Prima, al begreep ik het niet, want ik ben absoluut geen moeder 
die te pas en te onpas binnenvalt.
Ook vond ik het gek dat hij opeens een hoop geld leek te hebben. Hij kocht een dure muziekinstallatie, kleedde zich beter en nam vaak bloemen voor mij mee als hij langskwam. Attent, maar ik weet wat hij verdient en dat is geen verpot. ‘Een mazzeltje,’ zei hij wegkijkend, als ik ernaar vroeg.
 En dan was het ook nog eens continu warm in zijn woning. Terwijl hij zijn verwarming helemaal niet aan had. 
‘Ik denk dat de buren flink stoken,’ zei hij dan onverschillig, in een T-shirtje, terwijl het buiten vroor. Raar! Toch lieten deze zaken geen belletje bij mij afgaan. Noem me naïef, maar wist ik veel.”

Dát was dus die geur…

“Dit voorjaar had Ronald een stevige griep te pakken. Hij belde mij of ik boodschappen wilde halen. Toen ik die bij hem langsbracht, verbaasde ik me er opnieuw over dat het zo warm was in zijn huis. Vervolgens werd hij helemaal in beslag genomen door een telefoontje dat hij kreeg. Op dat 
moment liep ik naar de keuken om zijn boodschappen uit te pakken. In de gang zag ik de deur van zijn tweede slaapkamer op een kier staan. Die deur was anders altijd dicht, Ronald gebruikte de kamer als rommelhok,
 zo zei hij altijd. Noem het moederlijke intuïtie, want ik snuffel nooit door zijn spullen – nooit gedaan ook, bij mijn enige zoon, ook niet toen hij als puber behoorlijk dwars was en ik me zorgen maakte over foute vrienden – maar nu liep ik naar die deur. Terwijl ik Ronald hoorde praten in zijn slaapkamer, duwde hem zachtjes open.
 De warmte sloeg me tegemoet. En een vreemde geur, ook dat. De ‘wierookgeur’ die vaker in het huis van Ronald hing, leek hier veel sterker.
Ik kwam in een kamer vol planten
 die onder grote lampen stonden.
 Het waren wietplanten; ik mag dan wel naïef zijn, maar ik ben ook weer niet helemáál gek. Woedend greep ik er een en liep Ronalds kamer binnen. Zijn ogen werden groot en hij mompelde gehaast: ‘Ik bel je terug.’ Nog even probeerde hij zich eruit te praten, maar toen gaf hij toe. Ik zag mijn grote zoon van inmiddels 27 voor mijn ogen veranderen in het kleine jongetje van acht dat hij was toen mijn man bij ons wegging en niets meer met ons te maken wilde hebben.”

Grote gokschulden

“Ronald kromp helemaal in elkaar en huilde. Hij vertelde over schulden.
 Er zaten mensen achter hem aan en 
dit was de enige manier op zijn problemen op te lossen en nog een beetje fatsoenlijk te leven ook. Ook ik brak. Ik hou zo veel van mijn zoon. Hem tot een stabiele, geslaagde volwassene grootbrengen is altijd het grootste doel in mijn leven geweest. Daar heb ik veel voor opzij gezet. Zo heb ik mij na het vertrek van mijn ex nooit meer opengesteld voor een nieuwe partner omdat ik niet wilde dat Ronald zich nog eens aan iemand zou hechten om daarna mogelijk weer in de steek te worden gelaten. Ik had genoeg aan Ronald. We zijn altijd twee handen op een buik geweest. Hij was tot zijn vierentwintigste thuis blijven wonen en had toen een woning vlak bij mij gezocht. We zagen elkaar nog steeds veel. En nu bleek mijn eigen zoon zich te hebben ingelaten met criminelen, en een wietplantage in huis te hebben. Niet alleen in die ene kamer, biechtte hij op, maar ook op zijn zolder, waar je alleen via een buitentrap kunt komen. Hij wist dat het gevaarlijk was, de hoeveelheid planten was te groot om er bij een inval goed vanaf te komen. Maar hij moest wel. Door een gokverslaving, waar hij evenmin ooit iets over had verteld, had hij tienduizenden euro’s schuld opgebouwd. Hij was er inmiddels voor in behandeling en gokte niet meer, maar hij zou nog wel even bezig zijn om zijn schulden af te betalen. Zelfs zijn therapeut wist niets van deze ‘oplossing’. Ronald smeekte me om mijn mond te houden. En hem niet aan te geven. Natuurlijk geef ik mijn eigen jongen niet aan. Maar ik heb wel op hem ingepraat. Hij móést hiermee stoppen! Wat als zijn buren ook vraagtekens zouden zetten bij die hitte en de geur? Straks zou hij in de gevangenis komen. Maar een praktische oplossing voor zijn schuld had ik niet. Ik wil hem met liefde al mijn spaargeld geven; maar dat is nog geen tien procent van zijn schuld. Zo’n hoge lening kan ik ook niet krijgen.
 En ik ken geen mensen die mij kunnen helpen. Ik zit klem, net zoals mijn zoon.”

Nog twee keer oogsten

De ontdekking van het geheim van mijn zoon is inmiddels maanden 
geleden. Er is een oogst geweest en daarmee heeft Ronald een groot deel van zijn schuld kunnen afbetalen.
Hij hoeft ‘nog maar’ twee keer zijn huis ter beschikking te stellen, dan is hij van zijn schuld af. Zelf ziet hij het positief in; over niet al te lange tijd is alles voorbij en daarna zal hij nooit meer zo dom zijn. Ik zie het somberder in en ben er nog steeds kapot van. Het is het laatste waar ik aan denk als ik ’s avonds ga slapen en het eerste als ik ’s ochtends weer wakker word.
Ik ben zó bang dat hij wordt gepakt. Dat hij hiermee zijn toekomst vergooit. Of dat hij straks bedenkt dat dit toch wel een makkelijke manier van geld verdienen is. Dat is misschien nog wel mijn grootste angst. Dan zal ik mijn kwaliteiten als moeder nog meer in twijfel trekken dan ik nu al doe.”

Interview | Lydia van der Weide
Beeld| iStock

De namen in deze tekst zijn vanwege 
privacyredenen gefingeerd. Ook (anoniem) een geheim delen? 
Er wordt integer en vertrouwelijk met je 
bericht omgegaan. Mail naar Lydia van 
der Weide: redactie@margriet.nl.

Dit interview stond in Margriet 2018-20. Deze editie kun je nabestellen via Magazine.nl

Ook leuk om te lezen

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.

Ook interessant