Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Nog nooit verteld: ‘Dat hij me had voorgelogen voelde als een ijskoude douche’

thoughtful-woman-next-to-cardboard-boxes-in-office.jpg

Natuurlijk gunde Marjolijn (48) haar man zijn festivals, waar hij had beloofd geen drugs te gaan gebruiken. Toch belandde hij in het ziekenhuis met een xtc-vergiftiging. 

“Ik kreeg het telefoontje toen de kinderen net in bed lagen. Het was zaterdagavond, we hadden gegeten in de tuin. Patat met frikadellen, lekker makkelijk. We zaten midden in een hittegolf, daarom hadden de jongens wat langer mogen opblijven. Nu zat ik languit op de bank, poes op schoot, de afstandsbediening helemaal voor mezelf. Ik klikte naar een romantische film die Michel toch niet wilde zien, toen mijn mobiel overging. Ik zag de naam van Ruben, een van de beste vrienden van mijn man, met wie hij naar een festival was. Gealarmeerd nam ik op. Wat zou er zijn?”

Een xtc-vergiftiging

“Ruben deed zijn best om de boodschap rustig te brengen. Michel was niet goed geworden, zei hij. Hij werd nu ‘opgelapt.’ Misschien ‘handig’ als ik kwam? ‘Wat heeft hij dan?’ riep ik, op slag hysterisch. Twee minuten later stond ik voor de deur van de buren. Noodgeval, konden zij alsjeblieft op de kinderen passen? Hierna rende ik door naar mijn auto, om met gierende banden weg te rijden.”

:Michel lag in het ziekenhuis. In comateuze toestand. ‘Hij heeft iets gebruikt en dat is fout gevallen,’ had Ruben uitgelegd. Dit was precies waarvoor ik altijd bang was geweest. Daarom had ik herhaaldelijk tegen Michel gezegd dat ik het prima vond dat hij met zijn vrienden festivals bezocht, maar dat hij me wel moest beloven om geen drugs te nemen. Dat hij dat deed toen hij jong en ongebonden was, kon me niet schelen. Op die leeftijd zoek je grenzen op, dat deed ik ook. Maar als vader en echtgenoot kunnen drugs niet meer, vond ik. Dan leef je niet alleen voor jezelf, maar ook voor je gezin. Michel was het daar helemaal mee eens geweest. Normaal gesproken kan ik altijd van hem op aan, dus ik had hem op zijn woord geloofd.” 

Lees ook:

Nog nooit verteld: ‘Het voelde ongelofelijk fout en tegelijk heel erg lekker’

Gouden pillen

“Ik maakte me dus geen enkele zorgen als hij twee, drie keer per jaar een heel weekend vertrok om te gaan feesten. Ik vond het juist leuk dat hij deze traditie volhield met zijn vrienden en wenste hem niets dan plezier. Dat hij me kennelijk had voorlogen voelde als een ijskoude douche. Toch was dat niet waar ik zo overstuur van was tijdens mijn rit naar het ziekenhuis. Nog geen maand eerder had ik een nieuwsbericht gelezen over een sterfgeval na vervuilde xtc. Het zou toch niet zo zijn dat ik hem, mijn allerliefste, de vader van mijn kinderen, zou gaan verliezen?”

“Net toen ik bij het ziekenhuis parkeerde, belde Ruben weer: Michel was bijgekomen. Hij was nog niet goed aanspreekbaar, maar het zag er positief uit. Tot dat moment was ik verstijfd geweest van angst, ik had de binnenkant van mijn wangen helemaal stukgebeten. Nu stroomden de tranen over mijn wangen. En toen ik Michel zag, bleek en verward in een steriel ziekenhuisbed, moest ik nog harder huilen. Zeker toen ik hoorde hoe heftig het was geweest. Midden op een dansvloer was hij out gegaan en op de EHBO-post hadden ze hem niet kunnen bijbrengen. Met gillende sirenes moest hij naar het ziekenhuis, oververhit en met een veel te hoge bloeddruk.”

“En nu stond ik aan zijn bed. Toen hij me zag, begon ook hij te huilen. Praten ging niet, hij struikelde over zijn eigen tong en zijn ogen leken uit te puilen. Later heeft hij verteld dat hij op dat moment nog amper in de gaten had wat nu er precies was gebeurd, maar hij voelde zich vreselijk bang. Net zo bang als kort voordat hij out ging, toen hij merkte dat zijn hart op hol sloeg en alle geluiden en kleuren om hem heen ondraaglijk fel werden. Maar dit hoorde ik pas toen hij de volgende dag thuiskwam, nadat hij de nacht ter observatie in het ziekenhuis had doorgebracht.”

Het vaderschap

“De kinderen waren uit logeren toen hij thuiskwam. Ik had het voor elkaar gekregen om niets te laten doorschemeren over wat er die nacht was gebeurd. Ze hadden niet gemerkt dat ik was weggeweest en ’s ochtend aan het ontbijt wist ik mooi weer te spelen, na maar twee uur slaap. Wat moest ik zeggen? ‘Waar wij jullie zo voor waarschuwen heeft papa zelf gedaan?’ Die middag werd Michel thuisgebracht door Ruben. Verslagen stapte hij binnen. Van mijn stoere, grote man was niets over. In de uren hiervoor had mijn bezorgdheid plaatsgemaakt voor boosheid, maar alle lust om tegen hem uit te varen, sijpelde weg toen ik hem zag. Deze man wist echt wel dat hij iets verkeerds had gedaan. Ruben bleef nog een tijd en onderschreef Michels verhaal: nee, ze namen nooit drugs op festivals, echt niet.”

“De hele vriendenclub had dat al lange tijd afgezworen. Inderdaad: het vaderschap, verantwoordelijkheid enzovoort. Maar deze keer, met de zomer in hun kop, waren een paar van hen opeens gezwicht voor de ‘gouden pillen’ die een kennis hen had aangeboden. Michel dus ook. De andere twee hadden voorzichtig maar een kwart genomen, je weet immers nooit hoe de dosering is. Michel, die veel had gedronken, dacht: ach, ik ben een grote vent, ik kan er wel tegen. Maar in combinatie met de alcohol en de hitte was het helemaal fout gegaan. Oerstom natuurlijk, en heel gevaarlijk. Michel vertelde het met terneergeslagen ogen, alsof hij moest biechten bij zijn moeder. Maar ik was alleen maar blij dat hij er nog was. Zeker, hier zouden we nog lang en vaak over praten, maar nu wilde ik hem alleen maar vasthouden. Om nog maar eens een potje te janken samen.” 

Op onze kinderen

“Het heeft nog weken geduurd voordat Michel weer de oude was. Fysiek en geestelijk voelde hij zich erg ellendig en hij schaamt zich nog altijd voor wat er toen is gebeurd. Gelukkig maar: dan doet hij het tenminste écht nooit meer. Dat heeft hij me gezworen op onze kinderen en ik kan me niet voorstellen dat hij dat niet heel serieus meent. Toch vond ik het niet erg dat alle festivals vorig jaar waren gecanceld. Ik zal hem nooit meer honderd procent ontspannen uitzwaaien als hij een weekend weggaat.”

Nog nooit verteld

Ook (anoniem) een geheim delen? Er wordt integer en vertrouwelijk met je bericht omgegaan. Mail naar Lydia van der Weide op redactie@margriet.nl o.v.v. ‘Nog nooit verteld’. De namen in deze tekst zijn vanwege privacyredenen gefingeerd.

Tekst | Lydia van der Weide
Beeld | Getty Images

Ook interessant