Persoonlijk

Nog nooit verteld: ‘Ze weten niet dat ik mijn vader weer zie’

vaderdochter3.jpg

Toen Annemiek elf was, verdween haar aan alcohol verslaafde vader uit haar leven en dat van haar moeder en broer. Dat ze weer contact met hem heeft, houdt ze geheim.

“Ik had in de loop der jaren vaker brieven van hem gekregen. Sinds hij mij veertien jaar geleden via internet wist op te sporen, vond ik om de zoveel tijd een envelop met zijn vertrouwde handschrift op de mat. De eerste keer schrok ik er erg van. Mijn vader was op mijn elfde uit mijn leven verdwenen en sindsdien had ik zo veel nare dingen over hem gehoord dat ik niets met hem te maken wilde hebben. Met afschuw las ik zijn brief. Zijn woorden van berouw kwamen niet binnen. Dat hij gestopt was met 
drinken ook niet. ‘Te laat, te laat,’ 
ging er alleen maar door mijn hoofd. Zonder het met wie dan ook te delen, gooide ik zijn brief weg. Zoals hij mij, ons, indertijd ook had weggegooid. Anderhalf jaar later schreef mijn vader me opnieuw. Dit keer deelde ik het wel met mijn partner. Zijn suggestie om mijn vader eens te bellen, wees ik resoluut af.”

Te jong om te begrijpen
“Als kind had ik mijn ouders vaak horen ruziemaken. Mijn vader schreeuwde dan, mijn moeder huilde. Ik snapte nooit wat er aan de hand was. Tegen mij was mijn vader wél lief. Maar ik vond het wel raar dat hij vaak zomaar in slaap viel. Dat hij zo uit zijn mond stonk. Waarom hij woest werd als er geen bier in huis was, snapte ik ook niet. Tot ik ouder werd en begon te begrijpen dat hij 
alcoholist was. Ik durfde geen vriendinnetjes mee naar huis te nemen. Dat viel op, en op een gegeven moment werd ik ook door niemand meer gevraagd. Ik was een eenzaam meisje. Toen ik elf was, stelde mijn moeder hem voor de keus: of een opname of wegwezen. Hij koos voor de drank. Hoewel ik opgelucht was dat het nu rustig was thuis, miste ik hem toch. Ik leek de enige die daar moeite mee had, mijn oudere broer was blij en ook mijn moeder leefde 
helemaal op. Beiden vertelden mij dingen die me tot dan toe waren 
ontgaan. Bij de ruzies met mijn 
moeder waren vaak klappen gevallen, hoorde ik. Ook mijn broer was geslagen. En door mijn vader zaten we diep in de schulden. We waren veel beter af zonder hem. Ik ook, echt; hij liet toch niets meer van zich horen? Ik moest me dus niet inbeelden dat hij iets om mij had gegeven.

Langzaam verdween mijn vader naar de achtergrond. Tussen mijn twintigste en mijn dertigste dacht ik haast nooit aan hem. Tot die brieven 
begonnen te komen. Elke keer gooide ik ze zonder nadenken weg. Tot zeven maanden geleden. Ik had niet lang daarvoor een nare ruzie met mijn zoon gehad. Sinds hij uit huis was, belde hij zelden en kwam nog minder vaak langs. Toen ik hem daar een keer op aansprak, was hij met allemaal verwijten gekomen over wat ik fout had gedaan. Ik was kapot van zijn afwijzing. Misschien dat ik daardoor opeens met een andere blik naar mijn vaders brief keek. Naar de man die mij altijd weer bleef benaderen, al wees ik hem keer op keer af. In een opwelling belde ik hem. Als hij al die woorden van spijt meende, mocht hij ze ook weleens persoonlijk uiten, wierp ik hem voor de voeten toen ik hem aan de lijn kreeg. De eerste minuten was hij 
niet in staat om wat te zeggen. Toen smeekte hij me om hem te ontmoeten. Dan kon hij mondeling zijn excuses aanbieden.”

‘Hij blijkt een ontzettend leuke man. Ik ben blij dat ik hem terug heb’

Toen veranderde alles
“Sceptisch ging ik naar de afspraak. 
Bij voorbaat boos, negatief. Maar 
alles veranderde toen ik hem zag. Ik 
herkende hem meteen; zijn ogen, zijn gestalte. Dat ontroerde me zo dat ik me door hem liet omarmen. Daarna vertelde hij hoe blij hij was me te zien. Hoe erg hij me had gemist. En hoeveel het hem speet dat hij zijn alcoholverslaving pas jaren nadat hij alles had verloren, had weten aan te pakken. Uren sprak hij, waarin hij niets recht probeerde te praten, maar wel uitleg gaf. Over zijn moeilijke jeugd zonder vader, de fijne verdoving van drank die hij ontdekte toen hij nog een puber was. De angst om te falen als vader. Een selffulfilling prophecy, want juist door de drank verknalde hij het. En nee, natuurlijk had hij mijn moeder 
en mijn broer nooit mogen slaan. Hij vond het verschrikkelijk dat dat was gebeurd. Na afloop reed ik met tranen in mijn ogen naar huis. Zijn pijn had mijn eigen pijn wakkergeschud. De pijn van het gemis van een vader. Want ik kon hem wel doodverklaard hebben, dat wás hij natuurlijk niet. We hebben vaker afgesproken. De 
man die zo aan lagerwal is geraakt 
dat hij nadat hij bij ons de deur was uitgezet jaren als zwerver heeft 
geleefd, heeft zijn leven nu goed op de rit. En hij blijkt een ontzettend leuke man. Hij is mijn vader, onmiskenbaar, en ik ben blij dat ik hem terug heb. Het gevoel geamputeerd te zijn is eindelijk verdwenen. Het contact 
met mijn vader heeft eraan bijgedragen dat ik ook dingen met mijn zoon heb weten uit te praten. Er is een hard, verbeten randje mij weg.

Eind goed, al goed, zou je denken – behalve dan dat mijn moeder, mijn broer en de rest van onze familie niet op de hoogte zijn van het feit dat ik mijn vader weer zie. Dat zouden ze als verraad zien. Zij zitten nog vast in de haat van vroeger en lijken geenszins van plan hem ooit te vergeven. Alleen al een quasi-argeloze opmerking van mij zoals ‘vragen jullie je nooit af of hij überhaupt nog leeft?’ maakte zo veel los dat ik niets meer durfde te zeggen. Dat snap ik. Mijn moeder en broer hebben vroeger veel meer onder hem geleden. Aan de andere kant: hij is veranderd, écht veranderd. En hij 
is net zo goed een slachtoffer van 
zijn alcoholverslaving als zij. Verdient 
hij niet een tweede kans? Ik vind van wel maar durf er niet over te beginnen. Bang dat ik door het hernieuwde contact met mijn vader, mijn moeder en broer zal verliezen.”

Interview | Lydia van der Weide
Beeld| iStock

De namen in deze tekst zijn vanwege 
privacyredenen gefingeerd. Ook (anoniem) een geheim delen? 
Er wordt integer en vertrouwelijk met je 
bericht omgegaan. Mail naar Lydia van 
der Weide: redactie@margriet.nl.

Dit interview stond in Margriet 2018-10. Deze editie kun je nabestellen via Magazine.nl

Lees ook

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.

Ook interessant